Adhyaya 121

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि रामेश्वरमनुत्तमम् । जामदग्न्येन रामेण स्वयं तत्र प्रतिष्ठितम्

ঈশ্বৰে ক’লে: “তেতিয়া, হে মহাদেৱী, অনুত্তম ৰামেশ্বৰলৈ গমন কৰিবা; যি স্থানত জামদগ্ন্য ৰামে নিজেই প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল।”

Verse 2

गोपीश्वराच्च वायव्ये धनुषां त्रिंशकेऽन्तरे । स्थितं महाप्रभावं हि लिंगं पातकनाशनम्

গোপীশ্বৰৰ উত্তৰ-পশ্চিম দিশে, ত্ৰিশ ধনুষ দূৰত, মহাপ্ৰভাৱশালী এক লিঙ্গ অৱস্থিত—যি পাপ বিনাশ কৰে।

Verse 3

यदा रामेण देवेशि जमदग्निसुतेन वै । कृतो मातृवधो घोरः पितुराज्ञानुवर्तिना

হে দেৱেশী, যেতিয়া জামদগ্নিৰ পুত্ৰ ৰামে পিতৃৰ আজ্ঞা অনুসৰি ভয়ংকৰ মাতৃবধ কৰিল,

Verse 4

तदा मनसि संतापं कृत्वा निर्वेदमागतः । ततः प्रसन्नतां यातो जमदग्निर्महातपाः

তেতিয়া মনত দহন-সন্তাপ ধৰি তেওঁ বৈৰাগ্যত পৰিল; তাৰ পাছত মহাতপস্বী জামদগ্নি প্ৰসন্ন হৈ শান্ত আৰু কৃপাময় হ’ল।

Verse 5

ददौ वरं ततस्तुष्टो रेणुकायाश्च जीवितम् । एवं यद्यपि सा तत्र जीविता वरवर्णिनी

তেতিয়া সন্তুষ্ট হৈ তেওঁ বৰ দিলে—ৰেণুকাৰ জীৱন। এইদৰে, যদিও সেই উত্তম বৰ্ণৰ নাৰী তাতেই পুনৰ জীৱিত হ’ল।

Verse 6

तथापि सघृणो देवि जामदग्न्यो महाप्रभः । प्रभासं क्षेत्रमासाद्य तपश्चक्रे ततोऽद्भुतम्

তথাপি, হে দেবী, কৰুণাময় জামদগ্ন্য মহাপ্ৰভা প্ৰভাসৰ পবিত্ৰ ক্ষেত্ৰত উপস্থিত হৈ তেতিয়া আশ্চৰ্য তপস্যা কৰিলে।

Verse 7

प्रतिष्ठाप्य महादेवं शंकरं लोकशंकरम् । दिव्यं वर्षशतं साग्रं ततस्तुष्टो महेश्वरः

মহাদেৱ শংকৰ—লোকমঙ্গলকাৰী—ক প্ৰতিষ্ঠা কৰি, তেওঁ সাগ্ৰে একশ দিৱ্য বৰ্ষ তপস্যা কৰিলে; তেতিয়া মহেশ্বৰ সন্তুষ্ট হ’ল।

Verse 8

ददौ तस्येप्सितं सर्वं स्वयं तत्रैव संस्थितः । ततः कृतार्थतां प्राप्तो जामदग्न्यो महाऋषिः

তেওঁ তাতেই স্বয়ং অৱস্থিত থাকি, তাৰ ইচ্ছিত সকলো বস্তু দান কৰিলে। তেতিয়া জামদগ্ন্য মহাঋষি কৃতাৰ্থতা লাভ কৰিলে।

Verse 9

त्रिःसप्तकृत्वः पृथिवीं जित्वा हत्वा च क्षत्रियान् । कृत्वा पंचनदं तत्र कुरुक्षेत्रे महामनाः

একুশবাৰ পৃথিৱী জয় কৰি আৰু ক্ষত্ৰিয়সকলক বধ কৰি, সেই মহান মনৰ জনে কুৰুক্ষেত্ৰত তাত পঞ্চনদ সৃষ্টি কৰিলে।

Verse 10

रक्तैः संपूर्णतां नीत्वा क्षत्रियाणां वरानने । आनृण्यं समनु प्राप्तः पितॄणां यो महाबलः

হে সুশ্ৰীমুখী! ক্ষত্ৰিয়সকলৰ ৰক্তেৰে তাক পূৰ্ণ কৰি, সেই মহাবলী বীৰে পিতৃঋণৰ পৰা মুক্তি লাভ কৰিলে।

Verse 11

एवं क्षत्त्रान्तकं कृत्वा दत्त्वा विप्रेषु मेदिनीम् । कृतार्थतामनुप्राप्तस्त्रैलोक्ये ख्यातपौरुषः

এইদৰে ক্ষত্ৰিয়-সংহাৰক হৈ আৰু পৃথিৱীখন বিপ্ৰসকলক দান কৰি, তেওঁ কৃতাৰ্থতা লাভ কৰিলে; ত্ৰিলোকত তেওঁৰ বীৰ্যখ্যাতি প্ৰসিদ্ধ হ’ল।

Verse 12

तेन तत्स्थापितं लिंगं क्षेत्रे प्राभासिके शुभे । यस्तं पूजयते भक्त्या पापयुक्तोऽपि मानवः । स मुक्तः पातकैः सर्वैर्याति लोकमुमापतेः

সেই শుభ প্ৰাভাস ক্ষেত্ৰত তেওঁ সেই লিঙ্গ স্থাপন কৰিলে। যি মানুহে ভক্তিৰে তাক পূজা কৰে—পাপভাৰাক্ৰান্ত হলেও—সকলো পাতকৰ পৰা মুক্ত হৈ উমাপতি (শিৱ)ৰ লোক লাভ কৰে।

Verse 13

ज्येष्ठकृष्णचतुर्दश्यां जागृयात्तत्र यो नरः । सोऽश्वमेधफलं प्राप्य मोदते दिवि देववत्

জ্যেষ্ঠ মাহৰ কৃষ্ণপক্ষৰ চতুৰ্দশীত যি নৰে তাত জাগৰণ কৰে, সি অশ্বমেধ যজ্ঞৰ ফল লাভ কৰি দেৱতাৰ দৰে স্বৰ্গত আনন্দ কৰে।

Verse 121

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये जामदग्न्येश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामैकविंशत्युत्तरशततमोऽध्यायः

এইদৰে শ্ৰী স্কান্দ মহাপুৰাণৰ একাশি হাজাৰ শ্লোকযুক্ত সংহিতাৰ অন্তৰ্গত সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্যত “জামদগ্ন্যেশ্বৰ-মাহাত্ম্য বৰ্ণনা” নামক একশ একবিংশ অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।