Adhyaya 112

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि लक्ष्मणेश्वरमुत्तमम् । रामेशात्पूर्वदिग्भागे धनुस्त्रिंशकसंस्थितम्

ঈশ্বৰে ক’লে: তাৰ পাছত, হে মহাদেৱী, ৰামেশ্বৰৰ পূৰ্ব দিশত ত্ৰিশ ধনু দূৰত অৱস্থিত উত্তম লক্ষ্মণেশ্বৰলৈ যোৱা উচিত।

Verse 2

स्थापितं लक्ष्मणेनैव तत्र यात्रागतेन वै । महापापहरं देवि तल्लिंगं सुरपूजितम्

সেই লিঙ্গ লক্ষ্মণেই তীৰ্থযাত্ৰাত তাত আহি স্থাপন কৰিছিল। হে দেবী, ই মহাপাপ হৰণ কৰে আৰু সুৰসকলে পূজা কৰে।

Verse 3

यस्तं पूजयते भक्त्या नृत्यगीतादिवादनैः । होमजाप्यैः समाधिस्थः स याति परमां गतिम्

যি ভক্তিভাৱে তেঁওক নৃত্য-গীত আৰু বাদ্যধ্বনিৰে পূজা কৰে, আৰু হোম, জপ আদি কৰি সমাধিস্থ হৈ থাকে, সি পৰম গতি লাভ কৰে।

Verse 4

अन्नोदकं हिरण्यं च तत्र देयं द्विजातये । संपूज्य देवदेवेशं गंधपुष्पादिभिः क्रमात्

তাত দ্বিজাত (ব্ৰাহ্মণ)ক অন্ন-জল আৰু সোণ দান কৰিব লাগে। তাৰ পাছত ক্ৰম অনুসাৰে গন্ধ, পুষ্প আদি লৈ দেবদেৱেশক যথাবিধি সম্পূৰ্ণভাবে পূজা কৰি—

Verse 5

माघे कृष्णचतुर्दश्यां विशेषस्तत्र पूजने । स्नानं दानं जपस्तत्र भवेदक्षयकारकम्

মাঘ মাহৰ কৃষ্ণ চতুৰ্দশীত তাত পূজাৰ বিশেষ মহিমা আছে। তাত কৰা স্নান, দান আৰু জপ অক্ষয় পুণ্যদায়ক হয়।

Verse 112

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये रामेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये लक्ष्मणेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम द्वादशोत्तरशततमो ऽध्यायः

এইদৰে শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণত—একাশীতি সহস্ৰ শ্লোকৰ সংহিতাৰ ভিতৰত—সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰমাহাত্ম্যত, ৰামেশ্বৰক্ষেত্ৰমাহাত্ম্যৰ অন্তৰ্গত ‘লক্ষ্মণেশ্বৰ-মাহাত্ম্য বৰ্ণনা’ নামৰ একশ বাৰোতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।