Adhyaya 110

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेद्वरारोहे प्रभासेश्वरमुत्तमम् । गौरीतपोवनाद्देवि पश्चिमे समुदाहृतम्

ঈশ্বৰে ক’লে: তেতিয়া, হে সুন্দৰ-কটিদেশী দেবী, গৌৰীৰ তপোবনৰ পশ্চিমফালে অৱস্থিত বুলি খ্যাত পৰম প্ৰভাসেশ্বৰলৈ গমন কৰা উচিত।

Verse 2

धनुषां सप्तके देवि नातिदूरे व्यवस्थितम् । स्थापितं तन्महालिंगं वसूनामष्टमेन हि

হে দেবী, ই সাতে ধনুৰ দৈৰ্ঘ্যৰ দূৰত্বত, বেছি দূৰ নহয়। সেই মহালিঙ্গটো বসুসকলৰ অষ্টমজনে স্থাপন কৰিছিল।

Verse 3

प्रभास इति नाम्ना हि शिवपूजारतेन वै । स पुत्रकामो देवेशि प्रभासक्षेत्रमागतः

প্ৰভাস নামে এজন আছিল, যি শিৱপূজাত ৰত আছিল। হে দেবেশী, পুত্ৰলাভৰ কামনাৰে তেওঁ প্ৰভাসক্ষেত্ৰলৈ আহিল।

Verse 4

प्रतिष्ठाप्य महालिङ्गं चचार विपुलं तपः । आग्नेयमिति विख्यातं दिव्याब्दानां शतं प्रिये

মহালিঙ্গ প্ৰতিষ্ঠা কৰি তেওঁ বিস্তৃত তপস্যা কৰিলে। হে প্ৰিয়ে, ‘আগ্নেয়’ বুলি খ্যাত সেই তীৰ্থত তেওঁ শত দিৱ্য বৰ্ষ ধৰি তপ কৰিলে।

Verse 5

ततस्तस्य महादेवि सम्यक्छ्रद्धान्वि तस्य वै । तुतोष भगवान्रुद्रो ददौ यन्मनसीप्सितम्

তেতিয়া, হে মহাদেবী, তেওঁৰ সত্য আৰু সুদৃঢ় শ্ৰদ্ধাত সন্তুষ্ট হৈ ভগৱান ৰুদ্ৰই তেওঁৰ মনৰ ইচ্ছিত বস্তু দান কৰিলে।

Verse 6

बृहस्पतेस्तु भगिनी भुवना ब्रह्मवादिनी । प्रभासस्य तु सा भार्या वसूनामष्टमस्य च

বৃহস্পতিৰ ভগ্নী ভুৱনা ব্ৰহ্মবিদ্যাত নিবিষ্টা ব্ৰহ্মবাদিনী আছিল। সেয়ে প্ৰভাসৰ পত্নী হ’ল, যি বসুসকলৰ মাজত অষ্টম।

Verse 7

विश्वकर्मा सुतस्तस्याः सृष्टिकर्ता प्रजापतिः । देवानां तक्षको विद्वान्मनोर्मातामहः स्मृतः

তেওঁৰ পৰা বিশ্বকৰ্মা জন্মিল, সৃষ্টিৰ কাৰ্যকৰ্তা প্ৰজাপতি। সেই বিদ্বান তক্ষক, দেৱতাসকলৰ শিল্পী, মনুৰ মাতৃ-পক্ষীয় দাদু বুলি স্মৃত।

Verse 8

तक्षकः सूर्यबिंबस्य तेजसः शातनो महान् । एवं तस्याऽभवत्पुत्रो वसूनामष्टमस्य वै

সেই মহান তক্ষক সূৰ্যবিম্বৰ দহা তেজক শমিত কৰা শক্তিমান আছিল। এইদৰে তেওঁৰ পৰা পুত্ৰ জন্মিল—বসুসকলৰ অষ্টম।

Verse 9

प्रभासनाम्नो देवेशि तल्लिंगाराधनोद्यतः । इति ते कथितं देवि प्रभासेश्वरसूचकम्

হে দেৱেশি, তেওঁ ‘প্ৰভাস’ নামৰ সেই লিঙ্গৰ আৰাধনাত উদ্যমী হ’ল। এইদৰে, হে দেৱি, প্ৰভাসেশ্বৰ প্ৰকাশক কথাটি তোমাক ক’লোঁ।

Verse 10

माहात्म्यं सर्वपापघ्नं सर्वकामप्रदं शुभम् । यस्तं पूजयते भक्त्या सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः

এই মাহাত্ম্য শুভ—সৰ্বপাপ নাশক আৰু সৰ্বকাম প্ৰদায়ক। যিয়ে ভক্তিৰে, সম্যক শ্ৰদ্ধাসহ, তেওঁৰ পূজা কৰে, সি তাৰ ফল লাভ কৰে।

Verse 11

भूमिशायी निराहारो जपन्वै शतरुद्रियम् । माघे मासि चतुर्दश्यां स्नात्वा सागरसंगमे

ভূমিত শুই, নিৰাহাৰে থাকি আৰু নিশ্চয়েই শতৰুদ্ৰীয় জপ কৰি—মাঘ মাহৰ চতুৰ্দশীত সাগৰ-সঙ্গমত স্নান কৰি…

Verse 12

पंचामृतेन संस्नाप्य पूजयित्वा विधानतः

পঞ্চামৃতৰে (দেৱতাক) স্নান কৰাই আৰু বিধি অনুসাৰে যথাযথ পূজা কৰি…

Verse 13

य एवं कुरुते देवि सम्यग्यात्रामहोत्सवम् । स मुक्तः पातकैः सर्वैः सर्वकामैः समृद्ध्यते । वृषस्तत्रैव दातव्यः सम्यग्यात्राफलेप्सुभिः

হে দেবি, যি এইদৰে সম্যক্‌ভাৱে যাত্ৰাৰ মহোৎসৱ সম্পন্ন কৰে, সি সকলো পাপৰ পৰা মুক্ত হয় আৰু সকলো কামনাৰে সমৃদ্ধ হয়। যিসকলে সম্যক্‌ যাত্ৰাৰ ফল বিচাৰে, তেওঁলোকে তাতেই দানস্বৰূপে এটা বৃষভ দিয়া উচিত।

Verse 110

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये प्रभासेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम दशोत्तरशततमोऽध्यायः

এইদৰে পবিত্ৰ শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণৰ একাশী-সহস্ৰ শ্লোকসমূহৰ সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ প্ৰথম প্ৰভাসক্ষেত্ৰ-মাহাত্ম্যত “প্ৰভাসেশ্বৰ-মাহাত্ম্য বৰ্ণন” নামক একশ দহতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।