Adhyaya 26

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । प्रह्लादं सर्वधर्मज्ञं वेदशास्त्रार्थपारगम् । वैष्णवागमतत्त्वज्ञं भगवद्भक्तितत्परम्

শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: প্ৰহ্লাদ—সৰ্বধৰ্মজ্ঞ, বেদ-শাস্ত্ৰৰ অৰ্থৰ পাৰলৈ গৈ পোৱা, বৈষ্ণৱ আগমৰ তত্ত্বজ্ঞ, আৰু ভগৱানৰ ভক্তিত সম্পূৰ্ণ তৎপৰ।

Verse 2

सुखासीनं महाप्राज्ञमृषयो द्रष्टुमागताः । सर्वशास्त्रार्थतत्त्वज्ञाः स्वधर्मप्रतिपालकाः

সেই মহাপ্ৰাজ্ঞজন সুখে বহি আছিল; ঋষিসকল তেখেতক দৰ্শন কৰিবলৈ আহিল। তেওঁলোক সকলো শাস্ত্ৰৰ তত্ত্বাৰ্থজ্ঞ আৰু নিজৰ স্বধৰ্ম দৃঢ়ভাৱে পালনকাৰী আছিল।

Verse 3

ऋषय ऊचुः । विना ज्ञानाद्विना ध्यानाद्विना चेन्द्रियनिग्रहात् । अनायासेन येनैतत्प्राप्यते परमं पदम्

ঋষিসকলে ক’লে: জ্ঞান নথকা, ধ্যান নথকা, আৰু ইন্দ্ৰিয়-নিগ্ৰহৰ কঠোৰতা নথকাকৈ—কোন উপায়ে অনায়াসে এই পৰম পদ লাভ হয়?

Verse 4

संक्षेपात्कथय स्नेहाद्दृष्टादृष्टफलोदयम् । धर्मान्मनुजशार्दूल ब्रूहि सर्वानशेषतः

স্নেহবশত সংক্ষেপে কওক, ধৰ্মৰ পৰা দৃষ্ট আৰু অদৃষ্ট ফলৰ উদয় কেনেকৈ হয়। হে মনুষ্যশাৰ্দূল, সকলো ধৰ্ম অবশিষ্ট নথকাকৈ বৰ্ণনা কৰা।

Verse 5

इत्युक्तोऽसौ महाभागो नारायणपरायणः । कथयामास संक्षेपात्सर्वलोकहितोद्यतः

এইদৰে কোৱা হ’লে সেই মহাভাগ, নাৰায়ণ-পৰায়ণ ভক্তে, সকলো লোকৰ হিত কামনা কৰি সংক্ষেপে কথন আৰম্ভ কৰিলে।

Verse 6

श्रीप्रह्लाद उवाच । श्रूयतामभिधास्यामि गुह्याद्गुह्यतरं महत् । यस्य संश्रवणादेव सर्वपापक्षयो भवेत्

শ্ৰী প্ৰহ্লাদে ক’লে: শুনা; মই এক মহৎ গোপন কথা—গোপনতকৈও অধিক গোপন—ঘোষণা কৰিম; যাৰ কেৱল শ্ৰৱণতেই সকলো পাপ ক্ষয় হয়।

Verse 7

अष्टादशपुराणानां सारात्सारतरं च यत् । तदहं कथयिष्यामि भुक्तिमुक्तिफलप्रदम्

অষ্টাদশ পুৰাণৰ সাৰাতো অধিক সাৰ যি, সেয়া মই ক’ম; ই ভোগ আৰু মোক্ষ—দুয়োটাৰ ফল দান কৰে।

Verse 8

सुखासीनं महादेवं जगतः कारणं परम् । पप्रच्छ षण्मुखो भक्त्या सर्वलोकहितोद्यतः

সুখাসনে উপবিষ্ট মহাদেৱ—জগতৰ পৰম কাৰণ—ক শণ্মুখ (স্কন্দ) ভক্তিৰে প্ৰশ্ন কৰিলে, সকলো লোকৰ হিত সাধনত উদ্যমী হৈ।

Verse 9

स्कन्द उवाच । भगवन्सर्वलोकानां दुःखसंसारभेषजम् । कथयस्व प्रसादेन सुखोपायं विमुक्तये

স্কন্দে ক’লে: হে ভগৱন! কৃপাৰে সকলো লোকৰ দুঃখময় সংসাৰৰ ভেষজ ক’বা; মুক্তিৰ বাবে সহজ উপায় বৰ্ণনা কৰা।

Verse 10

ईश्वर उवाच । चतुर्विधं तु यत्पापं कोटिजन्मार्जितं कलौ । जागरे वैष्णवं शास्त्रं वाचयित्वा व्यपोहति

ঈশ্বৰে ক’লে: কলিযুগত কোটি জন্মত সঞ্চিত চাৰিবিধ পাপ, জাগৰণত বৈষ্ণৱ শাস্ত্ৰ পাঠ কৰোৱালে দূৰ হয়।

Verse 11

वैष्णवस्य तु शास्त्रस्य यो वक्ता जागरे हरेः । मद्भक्तं तं विजानीयाद्विपन्नस्त्वन्यथा भवेत्

যি হৰিৰ জাগৰণত বৈষ্ণৱ শাস্ত্ৰ ব্যাখ্যা কৰে, তাক মোৰ ভক্ত বুলি জানিবা; নতুবা সি বিপদত পতিত হয়।

Verse 12

हरिजागरणं कार्यं मद्भक्तेन विजानता । अन्यथा पापिनो ज्ञेया ये द्विषन्ति जनार्द्दनम्

মোৰ বিচক্ষণ ভক্তে নিশ্চয় হৰিৰ বাবে ৰাতিৰ জাগৰণ পালন কৰিব; নতুবা জনাৰ্দ্দনক ঘৃণা কৰা সকলক পাপী বুলি জানিবা।

Verse 13

जागरं ये च कुर्वंति गायंति हरिवासरे । अग्निष्टोमफलं तेषां निमिषार्द्धेन षण्मुख

হে ষণ্মুখ! যিসকলে হৰিৰ দিনত জাগৰণ কৰে আৰু কীৰ্তন গায়, তেওঁলোকে আধা নিমিষতেই অগ্নিষ্টোম যজ্ঞৰ ফল লাভ কৰে।

Verse 14

जागरे पश्यतां विष्णोर्मुखं रात्रौ मुहुर्मुहुः । येषां हृष्यंति रोमाणि रात्रौ जागरणे हरेः । कुलानि दिवि तावंति वसंति हरिसन्निधौ

জাগৰণত ৰাতি ভৰ বিষ্ণুৰ মুখ বাৰে বাৰে দৰ্শন কৰা, আৰু হৰিৰ জাগৰণত যিসকলৰ ৰোমাঞ্চ হয়—তেওঁলোকৰ তেনেকুৱা বহু কুল স্বৰ্গলৈ উঠি হৰিৰ সান্নিধ্যত বাস কৰে।

Verse 15

यमस्य पथि निर्मुक्ता जनाः पापशतैर्वृताः । गीतशास्त्रविनोदेन द्वादशीजागरान्विताः

শত শত পাপে আৱৃত লোকসকলেও যমৰ পথৰ পৰা মুক্ত হয়, যেতিয়া তেওঁলোকে দ্বাদশী জাগৰণ পালন কৰি পবিত্ৰ গীত আৰু শাস্ত্ৰ-পাঠৰ আনন্দত মগ্ন থাকে।

Verse 16

सुप्रभाता निशा तेषां धन्याः सुकृतिनो नराः । प्राणात्ययेन मुह्यंति यैः कृतं जागरं हरेः

সিহঁতৰ বাবে সেই ৰাতি সুপ্ৰভাত-সম ধন্য; ভাগ্যৱান আৰু পুণ্যবান সেই নৰসকল, যিসকলে হৰিৰ জাগৰণ পালন কৰে—প্ৰাণান্ত সময়ত তেওঁলোকে মোহত নপৰে।

Verse 17

पुत्रिणस्ते नरा लोके धनिनः ख्यातपौरुषाः । येषां वंशोद्भवाः पुत्राः कुर्वंति हरिजागरम्

জগতত সেই নৰসকলেই পুত্ৰৱান, ধনী আৰু পৰাক্ৰমে খ্যাত, যিসকলৰ বংশত জন্মা পুত্ৰসকলে হৰিৰ জাগৰণ পালন কৰে।

Verse 18

इष्टं मखैः कृतं दानं दत्तं पिंडं गयाशिरे । स्नातं नित्यं प्रयागे तु यैः कृतं जागरं हरेः

যিসকলে হৰিৰ জাগৰণ কৰিছে, তেওঁলোকৰ বাবে ই এনে যেন যজ্ঞেৰে ইষ্ট সাধন, দান প্ৰদান, গয়াশিৰত পিণ্ডদান, আৰু প্ৰয়াগত নিত্য স্নান কৰা হ’ল।

Verse 19

दयिता विष्णुभक्ताश्च नित्यं मम षडानन । कुर्वंति वासरं विष्णोर्यस्माज्जागरणं हितम्

হে ষড়ানন, বিষ্ণুভক্ত যিসকল মোৰ নিত্য প্ৰিয়, তেওঁলোকে বিষ্ণুৰ পবিত্ৰ দিন নিয়মে পালন কৰে; কিয়নো ৰাত্ৰিজাগৰণ কল্যাণকাৰী।

Verse 20

श्रुत्वा हर्षं न चाप्नोति जागरं न करोति यः । प्रकटीकरोति तन्नूनं जनन्या दुर्विचेष्टितम्

যি এই কথা শুনিও আনন্দ নাপায় আৰু জাগৰণ নকৰে, সি নিশ্চয়েই মাতৃৰ কুকৰ্ম প্ৰকাশ কৰে—অর্থাৎ নিজৰ নীচ স্বভাৱ উন্মোচন কৰে।

Verse 21

संप्राप्य वासरं विष्णोर्न येषां जागरो हरेः । व्यर्थं गतं च तत्पुण्यं तेषां वर्षशतोद्भवम्

বিষ্ণুৰ পবিত্ৰ দিন লাভ কৰিও যিসকলে হৰিৰ জাগৰণ নকৰে, তেওঁলোকৰ শতবছৰ ধৰি সঞ্চিত পুণ্যো ব্যৰ্থ হৈ যায়।

Verse 22

पुत्रो वा पुत्रपुत्रो वा दौहित्रो दुहिताऽपि वा । करिष्यति कुलेऽस्माकं कलौ जागरणं हरेः

“পুত্ৰ হওক বা নাতি, জীয়াৰ পুত্ৰ হওক বা জীয়াই হওক—কলিযুগত আমাৰ বংশত যিয়ে হৰিৰ জাগৰণ কৰে, আমাৰ কুল ধন্য হয়।”

Verse 23

पात्यमानाः प्रजल्पंति पितरो यमकिंकरैः । मुक्तिर्भविष्यत्यस्माकं नरकाज्जागरे कृते

“যমৰ দাসে টানি নিয়া যাওঁতে পিতৃগণে কাতৰ স্বৰে কয়: ‘হৰিৰ জাগৰণ কৰা হ’লে আমাৰ নৰকৰ পৰা মুক্তি হব।’”

Verse 24

नान्यथा जायतेऽस्माकं मुक्तिर्यज्ञशतैरपि । विना जागरणेनैव नरलोकात्कथंचन । तस्माज्जागरणं कार्यं पितॄणां हितमिच्छता

“আমাৰ মুক্তি অন্য কোনো উপায়ে নহয়—শত যজ্ঞ কৰিলেও নহয়। জাগৰণ বিনা মনুষ্যলোকৰ পৰা কোনো মতে নিস্কৃতি নাই। সেয়ে পিতৃৰ মঙ্গল কামনা কৰোঁতে জাগৰণ নিশ্চয় কৰা উচিত।”

Verse 25

भक्तिर्भागवतानां च गोविंदस्यापि कीर्तनम् । न देहग्रहणं तस्मात्पुनर्लोके भविष्यति

“ভগৱানৰ ভক্তসকলৰ ভক্তি আৰু গোবিন্দৰ কীৰ্তন আছে; সেয়ে এই লোকত পুনৰ দেহধাৰণ নহয় (পুনর্জন্ম নাহে)।”

Verse 26

जागरं कुरुते यश्च संगमे विजयादिने । पुनर्द्देहप्रजननं दग्धं तेनाऽत्मना स्वयम्

যি জনে বিজয়া-দিনে পবিত্ৰ সংগমত জাগৰণ কৰে, সেই কৰ্মৰ বলতেই তেওঁৰ দেহধাৰণ কৰি পুনৰ জন্ম লোৱাৰ বন্ধন নিজে নিজে দগ্ধ হয়।

Verse 27

त्रिस्पृशा वासरं येन कृतं जागरणान्वितम् । केशवस्य शरीरे तु स लीनो नात्र संशयः

যি জনে ত্ৰিস্পৃশা-দিনটো জাগৰণসহ পালন কৰে, সি কেশৱৰ দেহ-সত্তাতেই লীন হয়; ইয়াত একো সংশয় নাই।

Verse 28

उन्मीलिनी कृता येन रात्रौ जागरणान्विता । प्रभवंति न पापानि स्थूलसूक्ष्माणि तस्य तु

যি জনে ৰাতি উন্মীলিনী জাগৰণসহ জাগি থাকে, তাৰ বাবে স্থূল বা সূক্ষ্ম—কোনো পাপেই উদ্ভৱ নহয়।

Verse 29

सतालवाद्यसंयुक्तं संगीतं जागरं हरेः । यः कारयति देवस्य द्वादश्यां दानसंयुतम्

যি জনে দ্বাদশীত দানসহ, তাল-বাদ্যযুক্ত ভক্তিগীতৰ সৈতে হৰিৰ জাগৰণৰ আয়োজন কৰায়, সি দেবতাৰ প্ৰিয় ভক্তসকলৰ মাজত অগ্ৰগণ্য।

Verse 30

तस्य पुण्यं प्रवक्ष्यामि महाभागवतस्य हि । तिलप्रस्थहस्रं तु सहिरण्यं द्विजातये । दत्त्वा यत्फलमाप्नोति ह्ययने रविसंक्रमे

সেই মহাভাগৱতৰ পুণ্য মই ক’ম: অয়ন আৰু সূৰ্য-সংক্ৰমণৰ সময়ত কোনো দ্বিজ (ব্ৰাহ্মণ)ক সোণসহ তিলৰ হাজাৰ প্ৰস্থ দান কৰিলে যি ফল লাভ হয়, সেই ফলেই তেওঁ লাভ কৰে।

Verse 31

हेमभारशतं नित्यं सवत्सं कपिलायुतम् । प्रेक्षणीयप्रदानेन तत्फलं प्राप्नुयात्कलौ

কলিযুগত ‘প্ৰেক্ষণীয়’ দান কৰিলে, শতভাৰ সোণ আৰু বাছুৰসহ সহস্ৰ কপিলা গাই দান কৰাৰ সমান পুণ্যফল লাভ হয়।

Verse 32

यः पुनर्वासरे पुत्र दिव्यैरृषिकृतैः स्तवैः । तोषयेत्पद्मनाभं वै वैदिकैर्विष्णुसामभिः

হে পুত্ৰ, যি সেই দিনা ঋষিসকলৰ ৰচিত দিৱ্য স্তৱেৰে—বৈদিক মন্ত্র আৰু বিষ্ণুসাম গানেৰে—পদ্মনাভ (বিষ্ণু)ক সন্তুষ্ট কৰে, সি নিশ্চয় প্ৰভুক প্ৰসন্ন কৰে।

Verse 33

ऋग्यजुःसामसम्भूतैवैष्णवैश्चैव पुत्रक । संस्कृतैः प्राकृतैः स्तोत्रैरन्यैश्च विविधैस्तथा

হে প্ৰিয় পুত্ৰ, ঋগ্, যজুঃ আৰু সাম পৰম্পৰাৰ পৰা উদ্ভূত বৈষ্ণৱ স্তৱেৰে, আৰু শুদ্ধ সংস্কৃত বা লোকভাষাত ৰচিত স্তোত্ৰেৰে, তদুপৰি নানা প্ৰকাৰৰ অন্য স্তৱেৰেো তাঁক স্তুতি কৰিব পাৰি।

Verse 34

प्रीतिं करोति देवेशो द्वादश्यां जागरे स्थितः । शृणु पुण्यं समासेन यद्गीतं ब्रह्मणा मम

দ্বাদশীত ৰাত্ৰিজাগৰণত স্থিত থাকিলে দেবেশ্বৰ প্ৰসন্ন হয়। শুনা, সংক্ষেপে, ব্ৰহ্মাই মোক গাই শুনোৱা সেই পবিত্ৰ পুণ্যফল।

Verse 35

त्रिःसप्तकृत्वो धरणीं त्रिगुणीकृत्य षण्मुख । दत्त्वा यत्फलमाप्नोति तत्फलं प्राप्नुयान्नरः

হে ষণ্মুখ, ধৰণীক ত্ৰিগুণ কৰি একুশবাৰ দান কৰিলে যি ফল লাভ হয়, এই অনুষ্ঠানৰ দ্বাৰা মানুহে সেই একেই ফল পায়।

Verse 36

गवां शतसहस्रेण सवत्सेनापि यत्फलम् । तत्फलं प्राप्नुयान्मर्त्त्यः स्तोत्रैर्यस्तोषयेद्धरिम्

বাছুৰসহ এক লক্ষ গৰু দান কৰিলে যি পুণ্য লাভ হয়, সেই একে পুণ্যেই সেই মৰ্ত্য লাভ কৰে, যিয়ে স্তোত্ৰেৰে হৰিক সন্তুষ্ট কৰে।

Verse 37

वैदिकी दशगुणा प्रीतिर्यामेनैकेन जागरे । एवं फलानुसारेण कार्य्यं जागरणं हरेः

জাগৰণৰ ৰাতিত বৈদিক স্তৱেৰে লাভ হোৱা প্ৰীতি একেটা যামৰ বাবেও দশগুণ হয়। সেয়ে কাম্য ফল অনুসাৰে হৰিৰ জাগৰণ পালন কৰা উচিত।

Verse 38

यः पुनः पठते रात्रौ गीतां नामसहस्रकम् । द्वादश्यां पुरतो विष्णोर्वेष्णवानां समीपतः

আৰু যিয়ে দ্বাদশীত ৰাতিৰ সময়ত বিষ্ণুৰ সন্মুখত আৰু বৈষ্ণৱসকলৰ সান্নিধ্যত গীতা আৰু নামসহস্ৰ পাঠ কৰে—সিয়ে অপাৰ পুণ্য লাভ কৰে।

Verse 39

पुण्यं भागवतं स्कांदपुराणं दयितं हरेः । माधुरं बालचरितं गोपीनां चरितं तथा

পবিত্ৰ ভাগৱত, হৰিৰ অতি প্ৰিয় স্কন্দপুৰাণ, আৰু তেওঁৰ মধুৰ বাল্যচৰিত, তদুপৰি গোপীসকলৰ চৰিত্ৰো (সেই জাগৰণত পাঠযোগ্য)।

Verse 40

एतान्पठति रात्रौ यः पूजयित्वा तु केशवम् । न वेद्म्यहं फलं वत्स यदि ज्ञास्यति केशवः

যিয়ে কেশৱক পূজা কৰি ৰাতিৰ সময়ত এইবোৰ পাঠ কৰে—হে বৎস, তাৰ ফলৰ পৰিমাপ মই নাজানো; কেৱল কেশৱেই জানে।

Verse 41

दीपं प्रज्वालयेद्रात्रौ यः स्तवैर्हरिजागरे । न चास्तं गच्छते तस्य पुण्यं कल्पशतैरपि

যি ৰাতি হৰিৰ জাগৰণত স্তৱ-গীত গাই দীপ জ্বলাই, তাৰ পুণ্য শত শত কল্পতো কেতিয়াও ক্ষয় নাযায়।

Verse 42

मंजरीसहितैः पत्रैस्तुलसीसम्भवैर्हरिम् । जागरे पूजयेद्भक्त्या नास्ति तस्य पुनर्भवः

যি পবিত্ৰ জাগৰণত তুলসীৰ পাতা আৰু মঞ্জৰীসহ ভক্তিভাৱে হৰিক পূজা কৰে, তাৰ পুনৰ্ভৱ নাথাকে।

Verse 43

स्नानं विलेपनं पूजा धूपं दीपं च संस्तवम् । नैवेद्यं च सतांबूलं जागरे दत्तमक्षयम्

স্নান, লেপন, পূজা, ধূপ, দীপ-অৰ্পণ, সংস্তৱ, নৈবেদ্য আৰু উত্তম তাম্বূল—জাগৰণত দিয়া এই সকলো পুণ্য অক্ষয় বুলি কোৱা হৈছে।

Verse 44

ध्यातुमिच्छति षड्वक्त्रं यो मां भक्तिपरायणः । स करोतु महाभक्त्या द्वादश्यां जागरं हरेः

যি ভক্তিপৰায়ণ হৈ মোক, ষড়্বক্ত্ৰক, ধ্যান কৰিব বিচাৰে, সি দ্বাদশীত মহাভক্তিৰে হৰিৰ জাগৰণ পালন কৰক।

Verse 45

वासरे वासुदेवस्य सर्वे देवाः सवासवाः । देहमाश्रित्य तिष्ठंति ये प्रकुर्वंति जागरम्

বাসুদেৱৰ পবিত্ৰ দিনত, ইন্দ্ৰসহ সকলো দেৱতা হৰিৰ জাগৰণ কৰা লোকসকলৰ দেহত আশ্ৰয় লৈ স্থিতি কৰে।

Verse 46

जागरेवासुदेवस्य महाभारतकीर्तनम् । ये कुर्वंति गतिं यांति योगिनां ते न संशयः

বাসুদেৱৰ জাগৰণত যিসকলে মহাভাৰতৰ কীৰ্তন-পাঠ কৰে, তেওঁলোকে যোগীসকলৰ লক্ষ্য-গতিকেই লাভ কৰে—ইয়াত একো সন্দেহ নাই।

Verse 47

चरितं रामदेवस्य ये वधं रावणस्य च । पठंति जागरे विष्णोस्ते यांति परमां गतिम

বিষ্ণুৰ জাগৰণত যিসকলে প্ৰভু ৰামদেৱৰ চৰিত্ৰ আৰু ৰাৱণ-বধ পাঠ কৰে, তেওঁলোকে পৰম গতি লাভ কৰে।

Verse 49

अधीत्य चतुरो वेदान्कृत्वा चैवार्चनं हरेः । स्नात्वा च सर्वतीर्थेषु जागरे तत्फलं हरेः

চাৰিও বেদ অধ্যয়ন, হৰিৰ অৰ্চনা, আৰু সকলো তীৰ্থত স্নান—ইয়াৰ যি ফল, সেই একে ফল হৰিৰ জাগৰণে লাভ কৰায়।

Verse 50

धान्यशैलसहस्रैस्तु तुलापुरुषको टिभिः । यत्फलं मुनिभिः प्रोक्तं तत्फलं जागरे हरेः

হাজাৰ হাজাৰ ধান্য-পৰ্বত আৰু কোটি কোটি তুলাপুৰুষ দানৰ যি ফল মুনিসকলে কৈছে, সেই একে ফল হৰিৰ জাগৰণে লাভ কৰায়।

Verse 51

कन्याकोटिप्रदानं च स्वर्णभारशतं तथा । दत्तं रत्नायुतशतं यैः कृतो जागरो हरेः

যিসকলে হৰিৰ জাগৰণ পালন কৰিছে, তেওঁলোকৰ বাবে ই যেন কোটি কোটি কন্যা-প্ৰদান, সোণৰ শতভাৰ, আৰু অযুত-শত ৰত্ন দান কৰাৰ সমান।

Verse 52

अष्टादशपुराणैस्तु पठितैर्यत्फलं भवेत् । तत्फलं शतसाहस्रं कृते जागरणे हरेः

অষ্টাদশ পুৰাণ পাঠ কৰিলে যি পুণ্যফল হয়, হৰিৰ জাগৰণ কৰিলে সেই পুণ্যফল শতসহস্ৰগুণ লাভ হয়।

Verse 53

मन्वादि पठतां शास्त्रं यत्फलं हि द्विजन्मनः । अधिकं फलमाप्नोति कुर्वाणो जागरं हरेः

মন্বাদি আদি শাস্ত্ৰ পাঠ কৰি দ্বিজসকল যি ফল লাভ কৰে, হৰিৰ জাগৰণ কৰোঁতাই তাতকৈও অধিক ফল পায়।

Verse 54

दुर्भिक्षे चान्नदातॄणां पुंसां भवति यत्फलम् । संन्यासिनां सहस्रैस्तु यत्फलं भोजितैः कलौ । फलं तत्समवाप्नोति कुर्वतां जागरं हरेः

দুৰ্ভিক্ষত অন্নদান কৰোঁতাই যি পুণ্যফল পায়, আৰু কলিযুগত হাজাৰ সন্ন্যাসীক ভোজন কৰোৱাত যি ফল হয়—হৰিৰ জাগৰণ কৰোঁতাই সেই একেই ফল লাভ কৰে।