Adhyaya 7

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ सुपुण्यमचलेश्वरम् । यं दृष्ट्वा सिद्धिमाप्नोति नरः श्रद्धासमन्वितः

পুলস্ত্য ক’লে: তাৰ পাছত, হে নৃপশ্ৰেষ্ঠ, অতি পুণ্যময় অচলেশ্বৰলৈ যোৱা উচিত। যাক দৰ্শন কৰিলে শ্ৰদ্ধাযুক্ত মানুহে সিদ্ধি লাভ কৰে।

Verse 2

तत्र कृष्णचतुर्दश्यां यः श्राद्धं कुरुते नरः । आश्विने फाल्गुने वापि स याति परमां गतिम्

তাত যি নৰ কৃষ্ণ চতুৰ্দশীত শ্ৰাদ্ধ কৰে—আশ্বিন বা ফাল্গুনত হলেও—সেই নৰ পৰম গতি লাভ কৰে।

Verse 3

यस्तु पूजयते भक्त्या दक्षिणां दिशमास्थितः । पुष्पैः पत्रैः फलैश्चैव सोऽश्वमेधफलं लभेत्

কিন্তু যি নৰ ভক্তিৰে দক্ষিণ দিশালৈ মুখ কৰি পূজা কৰে, ফুল, পাত আৰু ফলৰ দ্বাৰা, সি অশ্বমেধ যজ্ঞৰ ফল লাভ কৰে।

Verse 4

पंचामृतेन यस्तत्र तर्पणं कुरु ते नरः । सोऽपि देवस्य सांनिध्यं शिवलोकमवाप्नुयात्

তাত যি নৰ পঞ্চামৃতৰে তৰ্পণ কৰে, সিও দেৱৰ সান্নিধ্য লাভ কৰি শিৱলোক প্ৰাপ্ত হয়।

Verse 5

प्रदक्षिणांते यस्तस्य प्रणामं कुरुते नरः । नश्यंति सर्वपापानि प्रदक्षिणपदेपदे

যি নৰ প্ৰদক্ষিণাৰ অন্তত তেঁওক প্ৰণাম কৰে, প্ৰদক্ষিণাৰ পদে পদে তাৰ সকলো পাপ নাশ হয়।

Verse 6

तत्राश्चर्यमभूत्पूर्वं तत्त्वं शृणु महामते । मया पूर्वं श्रुतं स्वर्गे नारदाच्छक्रसन्निधौ

তাত পূৰ্বকালত এক আশ্চৰ্য ঘটনা ঘটিছিল—হে মহামতে, তাৰ তত্ত্ব শুনা। মই আগতে স্বৰ্গত নাৰদৰ পৰা, শক্ৰ (ইন্দ্ৰ)ৰ সান্নিধ্যত, এই কথা শুনিছিলোঁ।

Verse 7

तत्र पूर्वं शुको नीडं वृक्षे चैवाकरोद्द्विजः । गतागतेन नीडस्य कुरुते तं प्रदक्षिणाम्

তাত পূৰ্বে এক শুকে গছত নিজৰ নীড় সাজিছিল। যোৱা-আহাৰ গতিৰে সি নীড়টোৰ প্ৰদক্ষিণা সম্পন্ন কৰিছিল।

Verse 8

न च भक्त्या महाराज पक्षियोनिसमुद्भवः । अथासौ मृत्युमापन्नः कालेन महता शुकः

হে মহাৰাজ, পক্ষী-যোনিত জন্ম লোৱা সেই শুকে ভক্তিৰ দ্বাৰা তেতিয়াও ফল লাভ নকৰিলে। দীঘল সময় পাৰ হোৱাত সেই শুক মৃত্যুক প্ৰাপ্ত হ’ল।

Verse 9

संजातः पार्थिवे वंशे राजा वेणुरिति स्मृतः । जातिस्मरो महाराज सर्वशत्रुनिकृन्तनः

তাৰ পাছত সি পাৰ্থিৱ বংশত জন্ম লৈ ‘ৰাজা বেণু’ নামে খ্যাত হ’ল। হে মহাৰাজ, জাতিস্মৰ সেইজন সকলো শত্রু নিধনকাৰী আছিল।

Verse 10

स तं स्मृत्वा प्रभावं हि प्रदक्षिणासमुद्भवम् । अचलेश्वरमासाद्य प्रदक्षिणामथाकरोत्

প্ৰদক্ষিণাৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা সেই প্ৰভাৱ স্মৰি সি অচলেশ্বৰক আশ্ৰয় কৰি তেতিয়া প্ৰদক্ষিণা কৰিলে।

Verse 11

नक्तं दिनं महाराज नान्यत्किंचित्करोति सः । न तथा तपसे यत्नो न नैवेद्ये कथंचन

হে মহাৰাজ, ৰাতি-দিন সি আন একো নকৰিলে। তপস্যাৰ বাবে তেনেকুৱা চেষ্টা নাছিল, নৈবেদ্য অৰ্পণতো কোনোভাৱে নাছিল।

Verse 12

न पुष्पे धूपदाने च प्रदक्षिणापरः सदा । केनचित्त्वथ कालेन मुनयोऽत्र समागताः

সেইজন ফুল অৰ্পণ বা ধূপ-দানত নলগি, সদায় কেৱল প্ৰদক্ষিণাতেই নিবিষ্ট আছিল। তাৰ পাছত কিছু সময় গ’লত ইয়ালৈ মুনিসকল সমাগত হ’ল।

Verse 13

नारदः शौनकश्चैव हारीतो देवलस्तथा । गालवः कपिलो नंदः सुहोत्रः कश्यपो नृपः

নাৰদ আৰু শৌনক, হাৰীত আৰু দেৱল; গালৱ, কপিল, নন্দ, সুহোত্ৰ আৰু কশ্যপ—হে ৰাজন, এই মুনিসকল আহিল।

Verse 14

एते चान्ये च बहवो देवव्रतपरायणाः । केचित्स्नानं कारयंति तस्य लिंगस्य भक्तितः

এওঁ আৰু আন বহুজন, দেৱ-ব্ৰতত পৰায়ণ ভক্ত আছিল। কিছুমানে ভক্তিভাৱে সেই লিঙ্গৰ অভিষেক-স্নানৰ ব্যৱস্থা কৰিলে।

Verse 15

अन्ये च विविधां पूजां जपमन्ये समाहिताः । एके नृत्यंति राजेंद्र गायंति च तथा परे

আন কিছুমানে নানা প্ৰকাৰ পূজা কৰিলে; আন কিছুমানে মন একাগ্ৰ কৰি জপত নিমগ্ন হ’ল। কিছুমানে নৃত্য কৰিলে, হে ৰাজেন্দ্ৰ, আৰু আন কিছুমানে তেনেদৰে গীত গালে।

Verse 16

बलिमन्ये प्रयच्छंति स्तुतिं कुर्वंति चापरे । अथाश्चर्यं परं दृष्ट्वा प्रदक्षिणापरं नृपम्

কিছুমানে বলি অৰ্পণ কৰিলে আৰু আন কিছুমানে স্তোত্ৰ-পাঠ কৰি স্তুতি কৰিলে। তাৰ পাছত সেই পৰম আশ্চৰ্য দেখিলে—প্ৰদক্ষিণাত সম্পূৰ্ণ নিবিষ্ট ৰজাক—সকলো বিস্মিত হ’ল।

Verse 17

परं कौतुकमापन्ना वाक्यमेतदथाब्रुवन् । प्रदक्षिणासमुद्भूतं कारणं ज्ञातुमिच्छवः

অতিশয় কৌতূহলে ভৰি তেওঁলোকে তেতিয়া এই বাক্য ক’লে, প্ৰদক্ষিণাৰ পৰা উদ্ভূত এই কাৰণটো জানিবলৈ ইচ্ছা কৰিলে।

Verse 18

ऋषय ऊचुः । कस्मात्त्वं पार्थिवश्रेष्ठ प्रदक्षिणापरः सदा । देवस्यास्य विशेषेण सत्यं नो वक्तुमर्हसि

ঋষিসকলে ক’লে: “হে পাৰ্থিৱশ্ৰেষ্ঠ, তুমি কিয় সদায় প্ৰদক্ষিণাত নিবিষ্ট? বিশেষকৈ এই দেৱতাৰ বিষয়ে সত্য কথা আমাক ক’বলৈ যোগ্য।”

Verse 19

न ददासि जलं लिंगे प्रभूतं सुमनोहरम् । पुष्पधूपादिकं वाथ स्तोत्राणि विविधानि च

“তুমি লিঙ্গত প্ৰচুৰ, মনোহৰ জল ঢালি নিদিয়া; ন ফুল, ধূপ আদি অৰ্পণ কৰা, নানাবিধ স্তোত্ৰও পাঠ নকৰা।”

Verse 20

समर्थोऽसि तथान्येषां दानानां त्वं महीपते । एतन्नः कौतुकं सर्वं यथावद्वक्तुमर्हसि

“হে মহীপতি, তুমি আন আন দানসমূহ কৰাতো সক্ষম। সেয়ে আমাৰ এই সকলো কৌতূহলৰ বিষয়টো যথাযথভাৱে ক’বলৈ যোগ্য।”

Verse 21

वेणुरुवाच । यदहं संप्रवक्ष्यामि श्रूयतां द्विजसत्तमाः । पूर्वदेहांतरे वृत्तं सर्वं सत्यं विशेषतः

ৱেণুৱে ক’লে: “মই এতিয়া যি ক’বলৈ যাওঁ, শুনক, হে দ্বিজশ্ৰেষ্ঠসকল। ই পূৰ্বজন্মত ঘটিছিল, আৰু বিশেষকৈ এই সকলো একেবাৰে সত্য।”

Verse 22

प्रासादेऽस्मिन्पुरा पक्षी शुकोऽहं स्थितवांस्तदा । कृतवांश्च तदा देवं प्रदक्षिणामहर्निशम्

পূৰ্বতে এই একে প্ৰাসাদতেই মই পখী—শুকা—হৈ বাস কৰিছিলোঁ। তেতিয়া মই এই দেৱতাৰ চাৰিওফালে দিন-ৰাতি প্ৰদক্ষিণা কৰি থাকিছিলোঁ।

Verse 23

कृपयाऽस्य प्रभावाच्च जातो जातिस्मरस्त्वहम् । अधुना परया भक्त्या यत्करोमि प्रदक्षिणाम्

তাঁৰ কৃপা আৰু প্ৰভাৱৰ বলত মই পূৰ্বজন্ম স্মৰণকাৰী হৈ উঠিলোঁ। সেয়েহে এতিয়াও পৰম ভক্তিৰে মই প্ৰদক্ষিণা কৰোঁ।

Verse 24

न जाने किं फलं मेऽद्य देवस्यास्य प्रसादतः । एतस्मात्कारणाच्चाहं नान्यत्किंचित्करोमि भोः

মই নাজানোঁ, আজি এই দেৱতাৰ প্ৰসাদে মোৰ কি ফল হ’ব। এই কাৰণতেই, হে মান্যজনসকল, মই আন একো নকৰোঁ।

Verse 25

पुलस्त्य उवाच । वेणुवाक्यं ततः श्रुत्वा मुनयः शंसितव्रताः । विस्मयोत्फुल्लनयनाः साधुसाध्विति चाब्रुवन्

পুলস্ত্য ক’লে: বেণুৰ বাক্য শুনি, প্ৰশংসিত ব্ৰতধাৰী মুনিসকল বিস্ময়ে চকু মেলি ‘সাধু সাধু’ বুলি ক’লে।

Verse 26

ततः प्रदक्षिण पराः सर्वे तत्र महर्षयः । बभूवुर्मुनयः सर्वे श्रद्धया परया युताः

তাৰ পিছত তাত থকা সকলো মহর্ষি প্ৰদক্ষিণাত তৎপৰ হ’ল। সকলো মুনিই পৰম শ্ৰদ্ধাৰে পৰিপূৰ্ণ হ’ল।

Verse 27

सोऽपि राजा महाभागो वेणुः शंभोः प्रसादतः । शाश्वतं स्थानमापन्नो दुर्ल्लभं त्रिदशैरपि

সেই মহাভাগ্যবান ৰজা বেণুও শম্ভুৰ কৃপাৰে শাশ্বত ধাম লাভ কৰিলে—যি ধাম ত্ৰিদেৱসকলৰো বাবে দুষ্প্ৰাপ্য।