Adhyaya 59
এই অধ্যায়ত পুলস্ত্য ঋষিয়ে তীৰ্থ-মাহাত্ম্যৰূপে মহৌজস তীৰ্থৰ কাহিনী বৰ্ণনা কৰিছে। মহৌজস পাতক-নাশক তীৰ্থ; ইয়াত স্নান কৰিলে তেজ (কান্তি/মঙ্গলশক্তি) আৰু শ্ৰী পুনৰ লাভ হয় বুলি কোৱা হৈছে। ব্ৰহ্মহত্যাৰ দোষফলত পীড়িত ইন্দ্ৰ (শক্ৰ) শ্ৰী-তেজহীন হৈ দুৰ্গন্ধযুক্ত হয় আৰু দেৱতাসকলে তেওঁক বর্জন কৰে। উপায় বিচাৰি তেওঁ বৃহস্পতিৰ শৰণ লয়; বৃহস্পতি উপদেশ দিয়ে—পৃথিৱীত তীৰ্থযাত্ৰাই তেজ পুনৰুদ্ধাৰৰ পথ, তীৰ্থ নোহোৱাকৈ তেজবৃদ্ধি নহয়। বহু তীৰ্থ ভ্ৰমণৰ পাছত ইন্দ্ৰ অৰ্বুদলৈ আহি এটা জলাশয় দেখি স্নান কৰে। স্নানমাত্ৰে তেওঁ মহা-ওজ লাভ কৰে; দুৰ্গন্ধ দূৰ হয় আৰু দেৱতাসকলে পুনৰ গ্ৰহণ কৰে। তাৰ পাছত শক্ৰে কালনির্দিষ্ট ফলশ্ৰুতি ঘোষণা কৰে—আশ্বিন শুক্লপক্ষৰ অন্তত শক্ৰোদয় সময়ত যিয়ে ইয়াত স্নান কৰে, সি পৰম গতি পায় আৰু জন্মে জন্মে শ্ৰীসম্পন্ন হয়। এইদৰে পাপ, প্ৰায়শ্চিত্ত, তীৰ্থ আৰু সময়-অনুষ্ঠান একেলগে শিক্ষা দিয়া হৈছে।
Shlokas
Verse 1
पुलस्त्य उवाच । ततो महौजसं गच्छेत्तीर्थं पातकनाशनम् । यस्मिन्स्नातो नरो राजंस्तेजसा युज्यते ध्रुवम् । ब्रह्महत्याग्निना शक्रः पुरा दैन्यं परं गतः
পুলস্ত্য ক’লে: তাৰ পাছত, হে ৰাজন, পাপনাশক মহৌজস তীৰ্থলৈ যোৱা উচিত। তাত স্নান কৰিলে মানুহ নিশ্চিতভাৱে তেজস্ (আধ্যাত্মিক দীপ্তি) লাভ কৰে। পূৰ্বে ব্ৰহ্মহত্যাৰ অগ্নিত দগ্ধ হৈ শক্র (ইন্দ্ৰ) পৰম দীনতালৈ পতিত হৈছিল।
Verse 2
निःश्रीकस्तेजसा हीनो दुर्गन्धेन समन्वितः । परित्यक्तः सुरैः सर्वैर्विषादं परमं गतः
সি লক্ষ্মীহীন, তেজহীন আৰু দুৰ্গন্ধে আচ্ছন্ন আছিল; সকলো দেৱতাই ত্যাগ কৰাত সি পৰম বিষাদত নিমজ্জিত হ’ল।
Verse 3
ततः पप्रच्छ देवेन्द्रो द्विजश्रेष्ठं बृहस्पतिम् । भगवंस्तेजसो वृद्धिः कथं स्यान्मे यथा पुरा
তেতিয়া দেৱেন্দ্ৰই দ্বিজশ্ৰেষ্ঠ বৃহস্পতিকে সুধিলে: ‘হে ভগৱন! মোৰ তেজস্ আগৰ দৰে কেনেকৈ বৃদ্ধি পাব?’
Verse 4
बृहस्पतिरुवाच । तीर्थयात्रां सुरश्रेष्ठ कुरुष्व धरणीतले । तीर्थं विना ध्रुवं वृद्धिस्तेजसो न भविष्यति
বৃহস্পতিয়ে ক’লে: হে দেৱশ্ৰেষ্ঠ, ধৰণীতলত তীৰ্থযাত্ৰা কৰা। তীৰ্থ বিনা তেজৰ নিশ্চিত বৃদ্ধি নহ’ব।
Verse 5
ततस्तीर्थान्यनेकानि भ्रांत्वा शक्रो नराधिप । क्रमेणैवार्बुदं प्राप्तस्तत्र दृष्ट्वा जलाशयम् । स्नानं चक्रे ततः श्रान्तो महौजाः प्रत्यपद्यत
তাৰ পাছত, হে নৰাধিপ, শক্ৰ (ইন্দ্ৰ) বহু তীৰ্থত ভ্ৰমণ কৰি ক্ৰমে অৰ্বুদত উপস্থিত হ’ল। তাত জলাশয় দেখি, ক্লান্ত মহৌজাই স্নান কৰিলে আৰু তাৰপিছত মহৎ ওজ আৰু তেজ লাভ কৰিলে।
Verse 6
दुर्गन्धेन विनिर्मुक्तस्ततो देवैः समावृतः । उवाच प्रहसन्वाक्यं शृणुध्वं सर्वदेवताः
দুৰ্গন্ধৰ পৰা মুক্ত হৈ, তাৰপিছত দেৱতাসকলৰ দ্বাৰা পৰিবেষ্টিত হৈ, তেওঁ হাঁহি মাৰি ক’লে: “শুনা, হে সকলো দেৱতা, মোৰ বাক্য।”
Verse 7
येऽत्र स्नानं करिष्यन्ति प्राप्ते शक्रोच्छ्रये सदा । आश्विने शुक्लपक्षांते ते यास्यंति परां गतिम् । सुश्रीकाश्च भविष्यंति सदा जन्मनिजन्मनि
যিসকলে ইয়াত সদায় স্নান কৰিব, শক্ৰোচ্ছ্ৰয়ৰ সময় উপস্থিত হ’লে—আশ্বিন মাহৰ শুক্লপক্ষৰ অন্তত—তেওঁলোকে পৰম গতি লাভ কৰিব। লগতে জন্মে জন্মে সদায় শ্ৰী, সৌন্দৰ্য আৰু সৌভাগ্য লাভ কৰিব।
Verse 59
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे तृतीयेऽर्बुदखंडे महौजसतीर्थप्रभाववर्णनंनामैकोनषष्टितमोऽध्यायः
এইদৰে শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণৰ একাশীতিসাহস্ৰী সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ তৃতীয় অৰ্বুদখণ্ডত “মহৌজসা তীৰ্থৰ মহিমা-বৰ্ণনা” নামৰ ঊনষাঠিতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।