Adhyaya 56
এই অধ্যায়ত পুলস্ত্য ঋষিয়ে এজন ৰাজশ্ৰোতাক গুহেশ্বৰ নামৰ পৰম পবিত্ৰ তীৰ্থৰ মাহাত্ম্য বৰ্ণনা কৰে। গুহাৰ মাজত অৱস্থিত শিৱলিঙ্গ ‘গুহেশ্বৰ’ বুলি খ্যাত, আৰু পূৰ্বে সিদ্ধসকলে ইয়াক পূজা কৰিছিল—এই কথাই ক্ষেত্ৰটোৰ প্ৰামাণ্য আৰু মহিমা প্ৰতিষ্ঠা কৰে। ফলশ্ৰুতি অনুসাৰে, যি মানুহে কোনো বিশেষ কামনা মনত ৰাখি তাত গৈ পূজা কৰে, সি সেই অনুসাৰে ইষ্টফল লাভ কৰে; কিন্তু যি নিষ্কাম ভক্তিৰে, শুদ্ধচিত্তে আৰাধনা কৰে, সি মোক্ষপথলৈ অগ্ৰসৰ হয়। ই স্কন্দমহাপুৰাণৰ প্ৰভাসখণ্ড (অৰ্বুদখণ্ড) অন্তৰ্গত ৫৬তম অধ্যায়।
Shlokas
Verse 1
पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ गुहेश्वरमनुत्तमम् । गुहामध्ये गतं लिंगं सिद्धैः संपूजितं पुरा
পুলস্ত্য ক’লে: তাৰ পাছত, হে নৃপশ্ৰেষ্ঠ, অনুত্তম গুহেশ্বৰলৈ যোৱা উচিত। গুহাৰ ভিতৰত অৱস্থিত এক লিঙ্গ আছে, যাক প্ৰাচীন কালত সিদ্ধসকলে সম্যক পূজা কৰিছিল।
Verse 2
यंयं काममभिध्याय संपूजयति मानवः । तंतं स लभते राजन्निष्कामो मोक्षमाप्नुयात्
মানৱে যি যি কামনা মনত ধৰি গুেহেশ্বৰক সম্পূজে, হে ৰাজন, সি সেই সেই ফল লাভ কৰে; আৰু নিষ্কাম ভাৱে পূজা কৰা জনে মোক্ষ লাভ কৰে।
Verse 56
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे तृतीयेऽर्बुदखण्डे गुहेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम षट्पञ्चाशत्तमोऽध्यायः
এইদৰে শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণৰ একাশীতিসাহস্ৰ্য সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ তৃতীয় অৰ্বুদখণ্ডত ‘গুেহেশ্বৰ-মাহাত্ম্য বৰ্ণন’ নামৰ ছাপঞ্চাশতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।