Adhyaya 46
এই অধ্যায়ত পুলস্ত্য ঋষিয়ে উপদেশৰূপে শ্ৰোতাক এক নিৰ্দিষ্ট পুণ্যস্থানলৈ পথ দেখুৱাইছে—“তাৰ পিছত ব্যাসেশ্বৰলৈ যাব লাগে” বুলি বিধান দিছে। ব্যাসদেৱে প্ৰতিষ্ঠা কৰা ব্যাসতীৰ্থ আৰু ব্যাসেশ্বৰ মন্দিৰৰ মাহাত্ম্য বৰ্ণনা কৰি, ইয়াত ‘দৰ্শন’ক পৰিবর্তনকাৰী জ্ঞানসাধনা বুলি কোৱা হৈছে; সেই দেৱস্থানৰ দৰ্শনত মেধা (বুদ্ধিৰ স্পষ্টতা), মতি (বিবেক) আৰু শুচিতা (পবিত্ৰতা) লাভ হয়। শেষত কলফনত গ্ৰন্থ-পরিচয় দিয়া হৈছে—ই স্কন্দ মহাপুৰাণৰ ৮১,০০০ শ্লোকসমষ্টিৰ অন্তৰ্গত, সপ্তম প্ৰভাস খণ্ড আৰু তৃতীয় অৰ্বুদ খণ্ডত অৱস্থিত, আৰু “ব্যাসতীৰ্থমাহাত্ম্যবৰ্ণনম্” নামে ছেচল্লিশতম অধ্যায় হিচাপে চিহ্নিত; ফলত পাঠ, উদ্ধৃতি আৰু সংৰক্ষণৰ বাবে প্ৰামাণ্য সূচীকৰণ নিশ্চিত হয়।
Shlokas
Verse 1
पुलस्त्य उवाच । ततो व्यासेश्वरं गच्छेद्व्यासेन स्थापितं हि यत् । तं दृष्ट्वा जायते मर्त्यो मेधावी मतिमाञ्छुचिः । सप्तजन्मांतराण्येव व्यासस्य वचनं यथा
পুলস্ত্য ক’লে: তাৰ পাছত ব্যাসেশ্বৰলৈ যোৱা উচিত, যাক ব্যাসে স্থাপন কৰিছিল। তাক দৰ্শন কৰিলে মর্ত্যজন বুদ্ধিমান, বিচক্ষণ আৰু শুচি হয়—ব্যাসৰ নিজ বাক্য অনুসাৰে, সাত জন্মলৈকে।
Verse 46
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे तृतीयेऽर्बुदखण्डे व्यासतीर्थमाहात्म्यवर्णनंनाम षट्चत्वारिंशोऽध्यायः
এইদৰে শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণৰ একাশীতি-সাহস্ৰী সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ অন্তৰ্গত তৃতীয় অৰ্বুদখণ্ডত “ব্যাস-তীৰ্থৰ মাহাত্ম্য বৰ্ণনা” নামৰ ছয়চল্লিশতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।