Adhyaya 45
এই অধ্যায়ত পুলস্ত্য ঋষিয়ে দেবখাটা তীৰ্থৰ বিষয়ে উপদেশ দিয়ে তাৰ মহিমা বৰ্ণনা কৰিছে। দেবখাটাক পৰম পুণ্যদায়ক, স্বয়ংপ্ৰকাশিত খ্যাতিসম্পন্ন আৰু বিদ্বানসকল (বিবুধ)ৰ দ্বাৰা স্বীকৃত তীৰ্থ বুলি কোৱা হৈছে। তাৰ পিছত তাত শ্ৰাদ্ধকর্মৰ বিশেষ বিধান দিয়া হৈছে—বিশেষকৈ অমাৱস্যাৰ দিনা, আৰু সূৰ্য কন্যা ৰাশিত অৱস্থান কৰা সময়ত দেবখাটাত কৰা শ্ৰাদ্ধ অতি মহাফলদায়ক বুলি উল্লেখ আছে। ইয়াৰ ফলত কৰ্তাৰ উত্তম পৰলোকগতি হয় আৰু পিতৃসকলৰো উদ্ধাৰ সাধিত হয়; দুৰ্গতিত পতিত পিতৃসকলেও ইয়াৰ দ্বাৰা কল্যাণ লাভ কৰে। শেষত কলফনৰ জৰিয়তে ই স্কন্দ মহাপুৰাণৰ প্ৰভাস খণ্ড (অৰ্বুদ খণ্ড) অন্তৰ্গত ‘দেবখাটা উৎপত্তি-মাহাত্ম্য’ বিষয়ক বৰ্ণনা বুলি অধ্যায়ৰ স্থান নিৰ্দেশ কৰা হৈছে।
Shlokas
Verse 1
पुलस्त्य उवाच । देवखातं ततो गच्छेत्सुपुण्यं तीर्थमुत्तमम् । यत्ख्यातिर्विबुधैः सर्वैः स्वयमेव व्यधीयत
পুলস্ত্য ক’লে: তাৰ পাছত দেবখাতলৈ যোৱা উচিত—অতি উত্তম আৰু মহাপুণ্যদায়ক তীৰ্থ; যাৰ খ্যাতি সকলো দেৱতাৰ মাজত স্বয়ং নিজে স্থাপিত হৈছিল।
Verse 2
तत्र यः कुरुते श्राद्धममावास्यां विशेषतः । कन्यागते रवौ राजन्स लभेत्परमं पदम् । पितॄन्स तारयत्येव प्राप्तानपि सुदुर्गतिम्
তাত যি জনে অমাৱস্যাত বিশেষকৈ—যেতিয়া সূৰ্য কন্যা ৰাশিত প্ৰৱেশ কৰে, হে ৰাজন—শ্ৰাদ্ধ কৰে, সি পৰম পদ লাভ কৰে; আৰু সি নিজৰ পিতৃলোককো উদ্ধাৰ কৰে, যদিও তেওঁলোক অতি দুৰ্গতিত পতিত হয়।
Verse 45
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे तृतीयेऽर्बुदखण्डे श्रीदेवखातोत्पत्तिमाहात्म्यवर्णनंनाम पंचचत्वारिंशोऽध्यायः
এইদৰে শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণৰ একাশীতি-সাহস্ৰী সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ অন্তৰ্গত তৃতীয় অৰ্বুদখণ্ডত “শ্ৰী দেবখাতৰ উৎপত্তি আৰু মাহাত্ম্য-বৰ্ণনা” নামৰ পঁয়তাল্লিশতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।