Adhyaya 44
এই অধ্যায় ‘গজতীৰ্থ-প্ৰভাৱ-বৰ্ণন’ত পুলস্ত্য ঋষিয়ে ৰজাক ‘অনুত্তম’ গজতীৰ্থলৈ যোৱাৰ বিধি আৰু মহিমা উপদেশ দিয়ে। পূৰ্বকালত দিগ্গজসকল সংযমী আৰু শুদ্ধাচাৰী হৈ সেই তীৰ্থত তপস্যা কৰিছিল; ঐৰাৱত-প্ৰমুখ লোকধাৰক গজসকলৰ সৈতে তেওঁলোকৰ সাধনাই তীৰ্থৰ প্ৰামাণ্য আৰু মহত্ত্ব স্থাপন কৰে বুলি কোৱা হৈছে। অধ্যায়ৰ মূল শিক্ষা হৈছে বিধিপূৰ্বক সম্যক স্নান। যিয়ে শ্ৰদ্ধাৰে গজতীৰ্থত সঠিকভাৱে স্নান কৰে, সি গজদান কৰাৰ সমান পুণ্যফল লাভ কৰে—এইটো স্পষ্ট ফলশ্ৰুতি। এইদৰে তীৰ্থভূগোল, আদৰ্শ তপস্যাৰ ইতিহাস আৰু পুণ্য-সমতাৰ ধাৰণা একেলগে প্ৰকাশ পায়।
Shlokas
Verse 1
पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ गजतीर्थमनुत्तमम् । यत्र पूर्वं तपस्तप्तं दिग्गजैर्भावितात्मभिः
পুলস্ত্য ক’লে: তাৰ পাছত, হে নৃপশ্ৰেষ্ঠ! অনুত্তম গজতীৰ্থলৈ যোৱা উচিত, য’ত পূৰ্বকালে দিশাৰ দিগ্গজসকলে—আত্মসংযমী হৈ—তপস্যা কৰিছিল।
Verse 2
भूभारधरणैश्चान्यैरैरावणमुखैर्नृप । तत्र स्नातो नरः सम्यग्गजदानफलं लभेत्
হে নৃপ! ঐৰাৱণ আদি, ভূভাৰ ধাৰণকাৰী আন আনসকলৰ দ্বাৰাও পূজিত সেই স্থানত যি মানুহে বিধিপূৰ্বক স্নান কৰে, সি গজদানৰ সমান পুণ্যফল লাভ কৰে।
Verse 44
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे तृतीयेऽर्बुदखण्डे गजतीर्थप्रभाववर्णनंनाम चतुश्चत्वारिंशोऽध्यायः
এইদৰে শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণৰ একাশীতি-সাহস্ৰী সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ অন্তৰ্গত তৃতীয় অৰ্বুদখণ্ডত “গজাতীৰ্থৰ প্ৰভাৱ-বৰ্ণনা” নামৰ চৌৱাল্লিশতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।