Adhyaya 27
পুলস্ত্যই ৰাজশ্ৰোতাক উপদেশ দিয়ে কয়—প্ৰসিদ্ধ চক্ৰতীৰ্থলৈ গমন কৰা। এই তীৰ্থৰ পৱিত্ৰতাৰ ভিত্তি এক প্ৰাচীন কাহিনিত স্থাপিত—পূৰ্বে প্ৰভৱিষ্ণুৱে যুদ্ধত দানৱসকলক বধ কৰি তাতেই নিজৰ চক্ৰ বিসৰ্জন কৰিছিল। তাৰ পাছত তেওঁ স্বচ্ছ নিৰ্ঝৰত স্নান কৰি জল শুদ্ধ কৰিলে; ভগৱানৰ সেই দিৱ্য স্পৰ্শৰ ফলতেই তীৰ্থৰ বিশেষ মেধ্যতা বৃদ্ধি পাইছে বুলি গ্ৰন্থে ব্যাখ্যা কৰে। তাৰপিছত বিধান—হৰিৰ শয়ন আৰু বোধন উপলক্ষে যিয়ে ইয়াত শ্ৰাদ্ধ কৰে, তাৰ পিতৃসকল এক সম্পূৰ্ণ কল্পকাল পৰ্যন্ত তৃপ্ত থাকে। শেষত কলফনে ইয়াক প্ৰভাসখণ্ডস্থিত অৰ্বুদখণ্ডৰ ২৭তম অধ্যায় বুলি চিনাক্ত কৰিছে।
Shlokas
Verse 1
पुलस्त्य उवाच । ततो गच्छेन्नृपश्रेष्ठ चक्रतीर्थमनुत्तमम् । यत्र चक्रं पुरा मुक्तं विष्णुना प्रभविष्णुना
পুলস্ত্য ক’লে: তাৰ পাছত, হে নৃপশ্ৰেষ্ঠ, অনুত্তম চক্ৰতীৰ্থলৈ যোৱা উচিত—য’ত পূৰ্বে প্ৰভৱিষ্ণু বিষ্ণুৱে চক্ৰ নিক্ষেপ কৰিছিল।
Verse 2
निहत्य दानवान्संख्ये कृत्वा स्नानं सुनिर्झरे । विष्णुः प्राक्षालयत्तोयं तेन तन्मेध्यतां गतम्
ৰণত দানৱসকলক নিধন কৰি আৰু সুন্দৰ নিৰ্ঝৰত স্নান কৰি, বিষ্ণুৱে তাত সেই জলৰে নিজকে প্ৰক্ষালন কৰিলে; সেই কৰ্মে জল পবিত্ৰ আৰু মেধ্য হৈ উঠিল।
Verse 3
तत्र श्राद्धं तु यः कुर्याच्छयने बोधने हरेः । आकल्पं पितरस्तस्य तृप्तिं यांति नराधिप
হে নৰাধিপ! যি জনে তাত হৰিৰ শয়ন আৰু বোধনৰ সময়ত শ্ৰাদ্ধ কৰে, তাৰ পিতৃলোক কল্পান্তলৈকে তৃপ্তি লাভ কৰে।
Verse 27
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे तृतीयेऽर्बुदखंडे चक्रतीर्थप्रभाववर्णनंनाम सप्तविंशोऽध्यायः
এইদৰে পবিত্ৰ শ্ৰীস্কন্দ মহাপুৰাণত—একাশী হাজাৰ শ্লোকৰ সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ তৃতীয় অৰ্বুদখণ্ডত—“চক্ৰতীৰ্থৰ মহিমা-বৰ্ণনা” নামৰ সপ্তবিংশ অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।