Adhyaya 17

Verse 1

पुलस्त्य उवाच । पंगु तीर्थं ततो गच्छेत्सर्वपातकनाशनम् । यत्र पूर्वं तपस्तप्तं पंगुना ब्राह्मणेन च

পুলস্ত্য ক’লে: তাৰ পিছত পংগু তীৰ্থলৈ যাব লাগে, যি সকলো পাপ নাশ কৰে; য’ত পূৰ্বকালত পংগু নামৰ ব্ৰাহ্মণে তপস্যা কৰিছিল।

Verse 2

पंगुनामा द्विजः पूर्वं च्यवनस्यान्वयेऽभवत् । अशक्तश्चलितुं भूमौ पंगुभावान्नृपोत्तम

হে নৃপোত্তম! পূৰ্বতে চ্যৱনৰ বংশত পঙ্গু নামৰ এজন দ্বিজ জন্মিছিল। খোৰা অৱস্থাৰ বাবে সি পৃথিৱীত চলাফেরা কৰিব নোৱাৰিছিল।

Verse 3

गृहकृत्यनियुक्तोऽसावेकदा बान्धवैर्नृप । पंगुर्गंतुं न शक्तोऽसौ परं दुःखमवाप्तवान्

হে নৃপ! এবাৰ বান্ধৱসকলে গৃহকাৰ্যত নিযুক্ত কৰাত পঙ্গু তেওঁলোকৰ সৈতে যাব নোৱাৰিলে; তেতিয়া সি গভীৰ দুঃখত পতিত হ’ল।

Verse 4

अथासौ तैः परित्यक्तो गत्वार्बुदमथाचलम् । एकं सरः समासाद्य तपस्तेपे सुदारुणम्

তাৰপিছত তেওঁলোকে ত্যাগ কৰাত সি অৰ্বুদ পৰ্বতলৈ গ’ল। তাত এটা সৰোবৰ পায়ে সি অতি কঠোৰ তপস্যা আৰম্ভ কৰিলে।

Verse 5

लिंगं संस्थाप्य तत्रैव पूजयामास तं विभुम् । गन्धपुष्पादिनैवेद्यैः सम्यक्छ्रद्धासमन्वितः

তাতেই সি এটা লিঙ্গ প্ৰতিষ্ঠা কৰি সেই বিভু প্ৰভুৰ পূজা কৰিলে। সুগন্ধ, পুষ্প আৰু নৈবেদ্য আদি অৰ্পণ কৰি, স্থিৰ আৰু যথাযথ শ্ৰদ্ধাৰে পৰিপূৰ্ণ হৈ।

Verse 6

शिवभक्तिपरो जातो वायुभक्षो बभूव ह । जपहोमरतो नित्यं पंगुनामा द्विजोत्तमः

পঙ্গু নামৰ সেই দ্বিজোত্তম শিৱভক্তিত পৰম হ’ল। সি কেৱল বায়ুকেই আহাৰ কৰি থাকিল আৰু নিত্য জপ-হোমত ৰত থাকিল।

Verse 7

ततस्तुष्टो महादेवो ब्राह्मणं नृपसत्तम । पंगुं प्रति महाराज वाक्यमेतदुवाच ह

তেতিয়া সন্তুষ্ট মহাদেৱে—হে নৃপশ্ৰেষ্ঠ মহাৰাজ—ব্ৰাহ্মণ পংগুক এই বাক্য ক’লে।

Verse 8

ईश्वर उवाच । पंगो तुष्टो महादेवो वरं वरय सुव्रत । तव दास्याम्यहं सर्वं यद्यपि स्यात्सुदुर्लभम्

ঈশ্বৰে ক’লে: “হে পংগু, মহাদেৱ সন্তুষ্ট। হে সুব্ৰত, বৰ বাছি লোৱা; অতি দুৰ্লভ হলেও মই তোমাক সকলো দিম।”

Verse 9

पंगुरुवाच । नाम्ना मे ख्यातिमायातु तीर्थमेतत्सुरेश्वर । पंगुभावोऽत्र मे यातु प्रसादात्तव शंकर

পংগুৱে ক’লে: “হে সুৰেশ্বৰ, এই তীৰ্থ মোৰ নামৰে খ্যাত হওক। আৰু হে শংকৰ, তোমাৰ প্ৰসাদে মোৰ খোঁড়াভাব ইয়াতেই ত্যাগ হওক।”

Verse 10

तवास्तु सततं चात्र सांनिध्यं सह भार्यया । एवमुक्तः स तेनाथ विप्रं प्रति वचोब्रवीत्

“তথাস্তূ। ইয়াত মোৰ সন্নিধান সদায় থাকক, পত্নীৰ সৈতে।” এইদৰে কোৱা হ’লে, তেওঁ পুনৰ ব্ৰাহ্মণক বাক্য ক’লে।

Verse 11

ईश्वर उवाच । नाम्ना तव द्विजश्रेष्ठ तीर्थमेतद्भविष्यति । ख्यातिं तपःप्रभावेन तीर्थं यास्यति सत्तम

ঈশ্বৰে ক’লে: “হে দ্বিজশ্ৰেষ্ঠ, এই তীৰ্থ তোমাৰ নামৰে হ’ব। হে সত্তম, তোমাৰ তপস্যাৰ প্ৰভাৱে এই তীৰ্থ মহাখ্যাতি লাভ কৰিব।”

Verse 12

चैत्रशुक्लचतुर्द्दश्यां सांनिध्यं मे भवेत्तथा

চৈত্ৰ শুক্ল পক্ষৰ চতুৰ্দশী তিথিতো মোৰ সান্নিধ্য ইয়াতো তেনেদৰে প্ৰকাশ পাব।

Verse 13

पुलस्त्य उवाच । स्नानमात्रेण विप्रोऽसौ दिव्यरूपमवाप ह । तत्र तस्थौ महादेवो गौर्या सह महेश्वरः

পুলস্ত্য ক’লে: কেৱল স্নানমাত্ৰে সেই ব্ৰাহ্মণে দিব্য ৰূপ লাভ কৰিলে। তাত মহাদেৱ—মহেশ্বৰ—গৌৰীৰ সৈতে অৱস্থিত থাকিল।

Verse 14

तस्मिन्दिने नृपश्रेष्ठ स्नानं तत्र समाचरेत् । स पंगुत्वाद्विनिर्मुक्तो दिव्यरूपमवाप्नुयात्

সেই দিনাই, হে নৃপশ্ৰেষ্ঠ, তাত স্নান কৰা উচিত। খোঁড়া-পণৰ পৰা মুক্ত হৈ সি দিব্য ৰূপ লাভ কৰিব।

Verse 17

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे तृतीयेऽर्बुदखण्डे पंगुतीर्थमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तदशोऽध्यायः

এইদৰে শ্ৰী স্কান্দ মহাপুৰাণৰ একাশি হাজাৰ শ্লোকসমৃদ্ধ সংহিতাৰ সপ্তম প্ৰভাসখণ্ডৰ তৃতীয় অৰ্বুদখণ্ডত ‘পঙ্গু তীৰ্থ-মাহাত্ম্য বৰ্ণনা’ নামৰ সপ্তদশ অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।