Adhyaya 91

Verse 1

सूत उवाच । एवमुक्त्वा स भगवान्विरराम पितामहः । संतोष्य पावकं क्रुद्धं स्वयमेव द्विजोत्तमाः

সূতে ক’লে: এইদৰে কৈ ভগৱান পিতামহ (ব্ৰহ্মা) নীৰৱ হ’ল। আৰু হে দ্বিজোত্তমসকল, তেওঁ নিজেই ক্ৰুদ্ধ পাৱক (অগ্নি)ক সন্তুষ্ট কৰি শান্ত কৰিলে।

Verse 2

ततः सर्वैः सुरैः सार्धं शक्रविष्णुशिवादिभिः । जगाम ब्रह्मलोकं च देवास्ते च निजं पदम्

তাৰ পাছত শক্ৰ, বিষ্ণু, শিৱ আদি সকলো দেৱতাৰ সৈতে তেওঁ ব্ৰহ্মলোকলৈ গ’ল; আৰু সেই দেৱতাসকল নিজ নিজ ধামলৈ উভতি গ’ল।

Verse 3

पावकोऽपि द्विजेंद्राणामग्निहोत्रेषु संस्थितः । हविर्जग्राह विधिवद्वसोर्द्धारोद्भवं तथा

পাৱক (অগ্নি)ও দ্বিজেন্দ্ৰসকলৰ অগ্নিহোত্ৰত প্রতিষ্ঠিত হৈ, বিধি অনুসাৰে বসোৰ্ধাৰাৰ পৰা উৎপন্ন হৱি যথাযথভাৱে গ্ৰহণ কৰিলে।

Verse 4

एवं तत्र समुद्भूतमग्नितीर्थमनुत्तमम् । यत्र स्नातो नरः प्रातर्मुच्यते दिनजादघात्

এইদৰে তাত অনুত্তম অগ্নিতীৰ্থ উদ্ভৱ হ’ল। যি নৰে প্ৰাতে স্নান কৰে, সি দিনেদিনে সঞ্চিত পাপৰ পৰা মুক্ত হয়।

Verse 5

अथ संप्रस्थितान्दृष्ट्वा तान्देवान्स्वाश्रमं प्रति । गजेंद्रशुकमण्डूकास्ते प्रोचुर्दुःखसंयुताः

তাৰ পাছত, সেই দেৱতাসকলক নিজৰ আশ্ৰমলৈ যাত্ৰা কৰা দেখি, গজেন্দ্ৰ, শুক আৰু মণ্ডূক—দুখেৰে পীড়িত হৈ—কথা ক’লে।

Verse 6

युष्मत्कृते वयं शप्ताः पावकेन सुरेश्वराः । तस्माज्जिह्वाकृतेऽस्माकमुपायश्चिंत्यतामपि

“আপোনালোকৰ কাৰণে, হে সুৰেশ্বৰসকল, আমি পাৱক (অগ্নি) দ্বাৰা শপ্ত হ’লোঁ। সেয়ে জিহ্বাৰ এই বিষয়ত আমাৰ বাবে এটা উপায়ো চিন্তা কৰক।”

Verse 7

देवा ऊचुः । विपरीतापि ते जिह्वा यथान्येषां गजोत्तम । कार्यक्षमा न संदेहो भविष्यति विशेषतः

দেৱাসকলে ক’লে: “হে গজোত্তম, তোমাৰ জিহ্বা উল্টা হ’লেও, আনসকলৰ দৰে, ই নিশ্চয়েই নিজৰ কাৰ্যত সক্ষম হ’ব—সন্দেহ নাই—বিশেষকৈ।”

Verse 8

तथा यूयं नरेन्द्राणां मंदिरेषु व्यवस्थिताः । बहु मानसमायुक्ता मृष्टान्नं भक्षयिष्यथ

“একেদৰে, তোমালোক নৰেন্দ্ৰসকলৰ মন্দিৰত বাস কৰিবা। বহু মনোহৰ স্বভাৱেৰে যুক্ত হৈ, সুস্বাদু আৰু নিৰ্বাচিত অন্ন ভক্ষণ কৰিবা।”

Verse 9

यथा च शुक ते जिह्वा कृता मंदा हविर्भुजा । तथापि भूमिपालानां शंसनीया भविष्यति

হে শুক! হৱিৰ্ভুজ অগ্নিয়ে যদিও তোমাৰ জিভা মন্দ কৰি দিলে, তথাপি তুমি ভূমিপালসকলৰ মাজত প্ৰশংসাৰ যোগ্য হৈ থাকিবা।

Verse 10

श्रीमतां च तथान्येषामस्मदीयप्रसादतः । त्वं च मंडूक यत्तेन विजिह्वो वह्निना कृतः । तद्भविष्यति ते शब्दो विजिह्वस्यापि दीर्घगः

আমাৰ প্ৰসাদত ধনৱন্তসকলৰ লগতে আনসকলৰ বাবেও ই তেনেকৈয়ে হ’ব। আৰু হে মণ্ডূক! অগ্নিয়ে যেতিয়া তোমাক ‘বিজিহ্ব’ (দুভাগ জিভা) কৰিলে, তেতিয়াৰ পৰা তোমাৰ ধ্বনি বিজিহ্বৰ দৰে হ’লেও দূৰলৈ দীঘলকৈ প্ৰসাৰিত হ’ব।

Verse 11

एवमुक्त्वाऽथ ते देवाः स्वस्थानं प्रस्थितास्ततः । तेषामनुग्रहं कृत्वा कृपया परया युता

এইদৰে কৈ, সেই দেৱতাসকল তাৰ পাছত নিজৰ ধামলৈ প্ৰস্থান কৰিলে। পৰম কৃপাৰে যুক্ত হৈ, অনুগ্ৰহ দান কৰি তেওঁলোকে আগবাঢ়িল।