Adhyaya 68

Verse 1

। सूत उवाच । अथ ते शबरा यत्नाद्रक्तं तद्धैहयोद्भवम् । तत्र निन्युः स्थिता यत्र गर्ता सा पितृसंभवा

সূতে ক’লে: তাৰ পাছত সেই শবৰাসকলে যত্নেৰে হৈহয় বংশজাত সেই ৰক্ত বহন কৰি লৈ গ’ল, য’ত পিতৃসকলৰ সৈতে সম্পৰ্কিত সেই গৰ্ত্ত অৱস্থিত আছিল।

Verse 2

भार्गवोऽपि च तं हत्वा रक्तमादाय कृत्स्नशः । ततः संप्रेषयामास यत्र गर्ताऽथ पैतृकी

ভাৰ্গৱ (পৰশুৰাম)েও তাক বধ কৰি সম্পূৰ্ণৰূপে সকলো ৰক্ত সংগ্ৰহ কৰিলে; তাৰ পাছত য’ত পিতৃসকলৰ পৈতৃক গৰ্ত্ত আছিল, সেই ঠাইলৈ তাক পঠিয়ালে।

Verse 3

न स बालं न वृद्धं च परित्यजति भार्गवः । यौवनस्थं विशेषेण गर्भस्थं वाथ क्षत्रियम्

ভাৰ্গৱে ন বালকক ন বৃদ্ধকো পৰিত্যাগ কৰে; বিশেষকৈ যৌৱনত থকা ক্ষত্ৰিয়ক, আনকি গৰ্ভস্থ ক্ষত্ৰিয়কো সেও ন ৰেহাই দিয়ে।

Verse 4

स्वयं जघान भूपान्स तेषां पार्श्वे तथा परान् । विध्वंसाययति क्रुद्धः सैनिकैश्च समन्ततः

সেইজনে নিজেই ৰজাসকলক বধ কৰিলে আৰু তেওঁলোকৰ কাষত থকা আনসকলকো; ক্ৰোধে উদ্দীপ্ত হৈ, চাৰিওফালে সৈন্যসমূহসহ ধ্বংস সাধন কৰিলে।

Verse 5

तथैवासृक्प्रगृह्णाति गृह्णापयति चादरात् । तेषां पार्श्वैस्ततस्तूर्णं प्रेषयामास तत्र च

সেইদৰে সি ৰক্ত সংগ্ৰহ কৰে আৰু আদৰেৰে সংগ্ৰহ কৰোৱায়ো; তাৰ পাছত কাষত থকা লোকসকলৰ দ্বাৰা তৎক্ষণাৎ তাক সেই ঠাইলৈ পঠিয়ায়।

Verse 6

एवं निःक्षत्रियां कृत्वा कृत्स्नां पृथ्वीं भृगद्वहः । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे जगाम तदनन्तरम्

এইদৰে সমগ্ৰ পৃথিৱীক ক্ষত্ৰিয়শূন্য কৰি, ভৃগুবংশীয় পৰশুৰাম তৎপৰ হাটকেশ্বৰ-জ ক্ষেত্ৰলৈ গ’ল।

Verse 7

ततस्तै रुधिरैः स्नात्वा समादाय तिलान्बहून् । अपसव्यं समाधाय प्रचक्रे पितृतर्पणम्

তাৰ পাছত সেই ৰক্তৰে স্নান কৰি, বহু তিল লৈ, যজ্ঞোপবীতক অপসব্যভাৱে স্থাপন কৰি পিতৃসকললৈ তৰ্পণ কৰিলে।

Verse 8

प्रत्यक्षं सर्वविप्राणां तथान्येषां तपस्विनाम् । प्रतिज्ञां पूरयित्वाऽथ विशोकः स बभूव ह

সকলো ব্ৰাহ্মণ আৰু আন তপস্বীসকলৰ প্ৰত্যক্ষ সন্মুখতে, প্ৰতিজ্ঞা পূৰ্ণ কৰি, সঁচাকৈয়ে তেওঁ শোকমুক্ত হ’ল।

Verse 9

ततो निःक्षत्रिये लोके कृत्वा हयमखं च सः । प्रायच्छत्सकलामुर्वीं ब्राह्मणेभ्यश्च दक्षिणाम्

তাৰ পাছত, জগত ক্ষত্ৰিয়শূন্য হোৱাত, তেওঁ অশ্বমেধ যজ্ঞ কৰিলে আৰু সমগ্ৰ পৃথিৱী ব্ৰাহ্মণসকলক দান কৰি দক্ষিণাও প্ৰদান কৰিলে।

Verse 10

अथ लब्धवरा विप्रास्तमूचुर्भृगुसत्तमम् । नास्मद्भूमौ त्वया स्थेयमेको राजा यतः स्मृतः

তাৰ পাছত, বৰ লাভ কৰা ব্ৰাহ্মণসকলে ভৃগুবংশৰ শ্ৰেষ্ঠজনক ক’লে— “আমাৰ ভূমিত তুমি নাথাকিবা; কিয়নো স্মৃতিমতে একেজন ৰজাই থাকিব লাগে।”

Verse 14

तस्मात्त्वं देहि मे स्थानं कृत्वाऽपसरणं स्वयम् । न हि दत्त्वा ग्रही ष्यामि विप्रेभ्यो मेदिनीं पुनः

সেয়ে তুমি মোক এটা স্থান দিয়া, আৰু নিজে আঁতৰি যা। কিয়নো এবাৰ ব্ৰাহ্মণসকলক পৃথিৱী দান কৰি মই পুনৰ সেই ভূমি ঘূৰাই নলওঁ।

Verse 15

न करोष्यथवा वाक्यं ममाद्य त्वं नदीपते । स्थलरूपं करिष्यामि वह्न्यस्त्रपरिशोषितम्

যদি আজি তুমি মোৰ আদেশ পালন নকৰা, হে নদীসমূহৰ অধিপতি, তেন্তে মই অগ্ন্যস্ত্ৰে শুকাই-শোষাই তোমাক স্থলৰূপ কৰি দিম।

Verse 16

सूत उवाच । तस्य तद्वचनं श्रुत्वा समुद्रो भयसंकुलः । अपसारं ततश्चक्रे यावत्तस्याभिवांछितम्

সূত ক’লে: সেই বাক্য শুনি সাগৰ ভয়ত কঁপিল; আৰু তেওঁ যিমান বিচাৰিছিল সিমান দূৰলৈ সৰি গ’ল।