Adhyaya 39
এই অধ্যায়ত সূতৰ বৰ্ণনাৰে কোৱা হৈছে—ধুন্ধুমাৰেশ্বৰৰ উত্তৰে চমৎকাৰপুৰ নামৰ এক পুণ্যক্ষেত্ৰ আছে, য’ত ৰজা যযাতিয়ে তেওঁৰ ৰাণী দেৱযানী আৰু শর্মিষ্ঠাৰ সৈতে এক “উত্তম লিঙ্গ” প্ৰতিষ্ঠা কৰে। সেই লিঙ্গক সৰ্বকামফলপ্ৰদ বুলি কোৱা হৈছে—ভক্তিৰে পূজা কৰিলে ইচ্ছিত ফল প্ৰদান কৰে। ভোগ-বিলাসত তৃপ্ত হৈ যযাতিয়ে ৰাজ্য পুত্ৰক অৰ্পণ কৰি পৰম শ্ৰেয়ৰ সন্ধানত বিনয়েৰে ঋষি মাৰ্কণ্ডেয়ক শৰণ লয়। তেওঁ সকলো তীৰ্থ-ক্ষেত্ৰৰ ভিতৰত সৰ্বপ্ৰধান আৰু অতি পবিত্ৰ স্থান কোনটো, তাৰ বিবেকপূৰ্ণ বৰ্ণনা বিচাৰে। মাৰ্কণ্ডেয় চমৎকাৰপুৰক “সৰ্বতীৰ্থালংকৃত” ক্ষেত্ৰ বুলি উল্লেখ কৰি, তাত বিষ্ণুপদী গঙ্গা পাপহাৰিণী আৰু দিৱ্য সান্নিধ্যৰ বাস আছে বুলি জনায়। ইয়াত পিতামহে দ্বিজসকলৰ আনন্দাৰ্থে মুক্ত কৰা বাহান্ন হস্ত পৰিমিত এক শিলাখণ্ড পবিত্ৰ চিহ্ন ৰূপে উল্লিখিত। লগতে কোৱা হৈছে—অন্য ঠাইত যি এক বছৰত সিদ্ধ হয়, সেয়া ইয়াত এক দিনতে লাভ হয়। এই উপদেশ শুনি যযাতি ৰাণীদ্বয়সহ তাত গৈ শূলধাৰী শিৱৰ লিঙ্গ প্ৰতিষ্ঠা কৰি শ্ৰদ্ধাৰে পূজা কৰে; শেষত কিন্নৰ-চাৰণৰ স্তৱমধ্যে দ্বাদশ সূৰ্যসম দীপ্তিমান দিৱ্য বিমানে স্বৰ্গাৰোহণ লাভ কৰে—ইয়াই ফলশ্ৰুতি।
Shlokas
Verse 1
। सूत उवाच । तस्यैवोत्तरदिग्भागे धुन्धुमारेश्वरस्य च । ययातिना नरेंद्रेण स्थापितं लिंगमुत्तमम्
সূতে ক’লে: সেই স্থানৰ উত্তৰ দিশত, ধুন্ধুমাৰেশ্বৰাৰ ওচৰত, নৰেন্দ্ৰ যযাতিয়ে এক উত্তম শিৱলিঙ্গ স্থাপন কৰিলে।
Verse 2
देवयान्या तथान्यच्च तथा शर्मिष्ठया द्विजाः । भार्यया भूपतेस्तस्य सर्वकामफलप्रदम्
হে দ্বিজসকল, সেই লিঙ্গ দেবযানীয়েও স্থাপন কৰিলে, আৰু তদ্ৰূপে শর্মিষ্ঠাই—ৰজাৰ ৰাণীদ্বয়ে—যি সকলো কামনাৰ ফল দান কৰে।
Verse 3
स यदा सर्वभोगानां तृप्तिं प्राप्तो द्विजोत्तमाः । तदा पुत्रस्य राज्यं स्वं वपुश्चैव न्यवेदयत्
হে দ্বিজোত্তমসকল, যেতিয়া তেওঁ সকলো ভোগত তৃপ্ত হ’ল, তেতিয়া তেওঁ নিজৰ ৰাজ্য পুত্ৰক অৰ্পণ কৰিলে আৰু নিজৰ দেহো ত্যাগ-মাৰ্গত সমৰ্পণ কৰিলে।
Verse 4
जरामादाय तद्गात्राद्भार्याभ्यां सहितस्तदा । पप्रच्छ विनयोपेतो मार्कंडं मुनिसत्तमम्
তাৰ পাছত, নিজৰ অঙ্গত জৰা ধৰি, দুয়ো ৰাণীৰ সৈতে, বিনয়সহ মুনিশ্ৰেষ্ঠ মাৰ্কণ্ডেয়ক তেওঁ প্ৰশ্ন কৰিলে।
Verse 5
भगवन्सर्वतीर्थानां क्षेत्राणां च वदस्व मे । यत्प्रधानं पवित्रं यत्तदस्माकं प्रकीर्तय
হে ভগৱান! সকলো তীৰ্থ আৰু সকলো পবিত্ৰ ক্ষেত্ৰৰ কথা মোক কওক; আমাৰ আগত ঘোষণা কৰক—তাত কোনটো প্ৰধান, আৰু কোনটো সৰ্বাধিক পবিত্ৰকাৰী।
Verse 6
श्रीमार्कंडेय उवाच । क्षेत्राणामिह सर्वेषां तीर्थैः सर्वैरलंकृतम् । चमत्कारपुरं क्षेत्रं सांप्रतं प्रतिभाति नः
শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: ইয়াত থকা সকলো ক্ষেত্ৰৰ মাজত, সকলো তীৰ্থেৰে অলংকৃত, ‘চমৎকাৰপুৰ’ নামৰ পবিত্ৰ ক্ষেত্ৰই বৰ্তমান আমাৰ দৃষ্টিত সৰ্বোত্তম ৰূপে দীপ্তি মাৰে।
Verse 7
यत्र विष्णुपदी गंगा जंतूनां पापनाशिनी । स्वयं स्थिता नृपश्रेष्ठ तथा देवा हरादयः
হে নৃপশ্ৰেষ্ঠ! তাত বিষ্ণুৰ পদতলৰ পৰা উদ্ভূত বিষ্ণুপদী গঙ্গা স্বয়ং অৱস্থিত, যি প্ৰাণীৰ পাপ নাশ কৰে; আৰু তাতেই হৰ (শিৱ) আদি দেৱতাসকলেও বাস কৰে।
Verse 8
तथान्यानि च तीर्थानि यानि संति धरातले । तेषां यत्र च सांनिध्यं सर्वदा नृपसत्तम
হে নৃপসত্তম! পৃথিৱীত যি আন আন তীৰ্থ আছে, সিহঁতৰ সকলোৰে সান্নিধ্যো তাত সদায় বিদ্যমান।
Verse 9
शिला यत्र द्विपञ्चाशद्धस्तानां परिसंख्यया । पितामहेन निर्मुक्ता प्रमोदाय द्विजन्मनाम्
তাত এটা শিলা আছে, যাৰ পৰিমাপ বায়ান্ন হাতৰ সমান; পিতামহ (ব্ৰহ্মা) দ্বিজসকলৰ আনন্দৰ বাবে তাক মুক্ত কৰি দিছিল।
Verse 10
यदन्यत्र शुभं कर्म वर्षेणैकेन सिध्यति । तत्तत्र दिवसेनापि सिद्धिं याति क्षितीश्वर
হে ক্ষিতীশ্বৰ! অন্য ঠাইত যি শুভ কৰ্ম এক বছৰত সিদ্ধ হয়, সেয়া তাত একেদিনতেই সিদ্ধি লাভ কৰে।
Verse 11
तस्मात्तत्र द्रुतं गत्वा तपः कुरु महीपते । येन प्राप्स्यसि चित्तस्थांल्लोकान्भार्यासमन्वितः
সেয়ে হে মহীপতে, শীঘ্ৰে তাত গৈ তপস্যা কৰা; যাৰ দ্বাৰা তুমি হৃদয়ত স্থিত লোকসমূহ পত্নীৰ সৈতে লাভ কৰিবা।
Verse 12
तस्य तद्वचनं श्रुत्वा स राजा नहुषात्मजः । चमत्कारपुरे क्षेत्रे भार्याभ्यां सहितो ययौ
সেই বাক্য শুনি নহুষৰ পুত্ৰ সেই ৰজাই দুয়ো পত্নীৰ সৈতে চমৎকাৰপুৰৰ পবিত্ৰ ক্ষেত্ৰলৈ গ’ল।
Verse 13
ततः संस्थाप्य तल्लिंगं देवदेवस्य शूलिनः । सम्यगाराधयामास श्रद्धया परया युतः
তাৰ পাছত দেৱদেৱ শূলিনৰ সেই লিঙ্গ স্থাপন কৰি, পৰম শ্ৰদ্ধাৰে বিধিমতে সঠিক পূজা কৰিলে।
Verse 14
ततस्तस्य प्रभावेन भार्याभ्यां सहितो नृपः । विमानवरमारूढो जगाम त्रिदिवालयम्
তাৰ সেই প্ৰভাৱত ৰজা দুয়ো পত্নীৰ সৈতে উত্তম বিমানত আৰূঢ় হৈ ত্ৰিদিৱৰ ধামলৈ গ’ল।
Verse 15
किन्नरैर्गीयमानश्च स्तूयमानश्च चारणैः । स्पर्द्धमानः समं देवैर्द्वादशार्कसमप्रभः
কিন্নৰসকলে গীত গাইছিল আৰু চাৰণসকলে স্তৱ কৰিছিল; তেওঁ দ্বাদশ সূৰ্য্যসম প্ৰভাৰে দীপ্তিমান হৈ, দেৱতাসকলৰ সৈতে সমানে স্পৰ্ধা কৰিলে।