Adhyaya 143
সূতে কয় যে চিত্ৰপীঠৰ মধ্যভাগত অৱস্থিত শ্ৰী চিত্ৰেশ্বৰ দেৱ ‘চিত্ৰ-সৌখ্য’ অৰ্থাৎ বিশেষ কল্যাণ দান কৰে। তেওঁৰ দৰ্শন, পূজা আৰু স্নান কৰিলে অবৈধ কামনাসংক্রান্ত গুৰুতৰ দোষ শম হয়; বিশেষকৈ চৈত্ৰ শুক্ল চতুৰ্দশীত তাত উপাসনা অতি ফলপ্ৰদ বুলি কোৱা হৈছে। তদুপৰি পূৰ্বশাপবশত ৰজা চিত্ৰাঙ্গদ, ঋষি জাবালি আৰু সেই ঘটনাৰ সৈতে জড়িত এগৰাকী কন্যাও লোকদৃষ্টিত পৰি থকা বিস্ময়কৰ, সামাজিকভাৱে দৃষ্টিগোচৰ ৰূপে তাত উপস্থিত থাকে বুলি বৰ্ণনা আছে। ঋষিসকলে ইয়াৰ পটভূমি সুধে। সূতে কাহিনী কয়—ব্ৰহ্মচাৰী তপস্বী জাবালিয়ে হাটকেশ্বৰ-ক্ষেত্ৰত ঘোৰ তপস্যা কৰাত দেৱতাসকল উদ্বিগ্ন হয়। ইন্দ্ৰই তেওঁৰ ব্ৰহ্মচৰ্য ভংগ কৰিবলৈ ৰম্ভাক বসন্তাৰ সৈতে পঠিয়ালে; তেওঁলোকৰ আগমনত ঋতুপৰিবর্তনৰ দৰে পৰিৱেশ সৃষ্টি হ’ল। ৰম্ভা স্নানৰ বাবে জলত নামিলে, তাক দেখি জাবালিৰ অন্তৰত ক্ষোভ উঠিল আৰু মন্ত্ৰধ্যান ভাঙিল। ৰম্ভাই মধুৰ বাক্যৰে নিজকে উপলব্ধ বুলি দেখুৱাই প্ৰলোভিত কৰাত জাবালি একদিন কামধৰ্মত পতিত হ’ল। পাছত তেওঁ সংযম ঘূৰাই পাই শুদ্ধিকৰ্ম কৰি পুনৰ তপস্যাত স্থিৰ হ’ল; ৰম্ভা দেৱলোকলৈ উভতি গ’ল। এইদৰে অধ্যায়ে তপ, প্ৰলোভন আৰু প্ৰায়শ্চিত্তৰ সৈতে তীৰ্থ-মাহাত্ম্য আৰু নৈতিক সাৱধানতা দৃঢ় কৰে।
Shlokas
Verse 1
सूत उवाच । तथान्योऽपि च तत्रास्ति देवश्चित्रेश्वरो द्विजाः । चित्रपीठस्य मध्यस्थश्चित्रसौख्यप्रदो नृणाम्
সূত দেৱে ক’লে: হে দ্বিজসকল! তাত আন এজন দেৱতাও আছে—ভগৱান চিত্ৰেশ্বৰ—যি পৱিত্ৰ চিত্ৰপীঠৰ মাজত অৱস্থান কৰে আৰু মানুহক অপাৰ সুখ প্ৰদান কৰে।
Verse 2
यं दृष्ट्वा पूजयित्वा च स्नापयित्वाथवा नरः । मुच्यते परदारोत्थैः पातकैश्चोपपातकैः
যিজন মানুহে তেওঁক দৰ্শন কৰে, পূজা কৰে আৰু স্নান কৰায়, তেওঁ পৰস্ত্ৰী গমনৰ পৰা হোৱা পাপ আৰু উপপাপৰ পৰা মুক্ত হয়।
Verse 3
धर्षयित्वा गुरोः पत्नीं कन्यां वा निजवंशजाम् । नीचां वा व्रतयुक्तां वा कामासक्तेन चेतसा
কামাসক্ত মনেৰে গুৰুৰ পত্নী, নিজৰ বংশৰ কন্যা, নীচ জাতিৰ নাৰী বা ব্ৰতধাৰী নাৰীক ধৰ্ষণ কৰাৰ পাপৰ পৰাও মুক্তি পোৱা যায়।
Verse 4
चैत्रशुक्लचतुर्दश्यां यस्तं पूजयते नरः । स तत्पापं निहत्याशु स्वर्गलोकं ततो व्रजेत्
চৈত্ৰ শুক্ল পক্ষৰ চতুৰ্দশীত যি নৰে তঁাক পূজা কৰে, সি তৎক্ষণাত পাপ বিনাশ কৰি তাৰ পাছত স্বৰ্গলোক লাভ কৰে।
Verse 5
तथा चित्रांगदस्तत्र जाबालिसहितो नृपः । कुमार्या सहितः सार्द्धं नग्नया तत्समुत्थया । सन्तिष्ठते तदग्रे तु शप्तो जाबालिना पुरा
তদ্ৰূপে তাত ৰজা চিত্ৰাঙ্গদ জাবালিৰ সৈতে আছে; আৰু সেই ঘটনাৰ পৰা জন্মা এক কুমাৰীৰ সৈতে—নগ্ন অৱস্থাত—দেৱতাৰ সন্মুখত থিয় হৈ থাকে, কিয়নো পূৰ্বে জাবালিয়ে তাক শাপ দিছিল।
Verse 6
त्रयाणामपि यस्तेषां तस्मिन्नहनि निर्वपेत् । स इष्टां लभते नारीं सिद्धिं च मनसि स्थिताम्
সেই দিন যি কোনোবাই সেই তিনজনলৈ নিবেদন কৰে, সি ইচ্ছিত নাৰী (সহধৰ্মিণী) আৰু মনত স্থিৰ কৰা সিদ্ধিও লাভ কৰে।
Verse 7
ऋषय ऊचुः । कस्माज्जाबालिना शप्तः पूर्वं चित्रांगदो युवा । सा च तत्तनया कस्मात्कुमारी वस्त्रवर्जिता
ঋষিসকলে ক’লে: জাবালিয়ে পূৰ্বে কিয় যুবা চিত্ৰাঙ্গদক শাপ দিছিল? আৰু সেই কুমাৰী—তাৰ কন্যা—কিয় বস্ত্ৰবিহীন?
Verse 8
अद्यापि तिष्ठते तत्र विरुद्धं रूपमाश्रिता । जनहास्य करं नित्यं तस्मात्सूत वदस्व नः
আজিো সি তাতেই থাকে, বিকৃত/বিৰুদ্ধ ৰূপ ধাৰণ কৰি; সদায় লোকৰ হাঁহিৰ কাৰণ হয়। সেয়ে, হে সূত, আমাক কাৰণ ক’বা।
Verse 9
सूत उवाच । आर्सोत्पूर्वं मुनिर्नाम्ना जाबालिरिति विश्रुतः । कौमारब्रह्मचर्येण येन चीर्णं तपः सदा
সূতে ক’লে: পূৰ্বতে জাবালি নামে খ্যাত এজন মুনি আছিল, যিয়ে বাল্যকালৰ কৌমাৰ ব্ৰহ্মচৰ্য পালন কৰি সদায় তপস্যা কৰিছিল।
Verse 10
हाटकेश्वरजं क्षेत्रं समासाद्य स सद्द्विजाः । बाल्येऽपि वयसि प्राप्ते समारेभे महत्तपः
হাটকেশ্বৰ পবিত্ৰ ক্ষেত্ৰত উপস্থিত হৈ, সেই ধৰ্মনিষ্ঠ দ্বিজে—যুৱ বয়সতেই—মহান আৰু কঠোৰ তপস্যা আৰম্ভ কৰিলে।
Verse 11
कृच्छ्रचांद्रायणादीनि पाराकाणि शनैःशनैः । कुर्वता तेन ते देवाः संनीता भयगोचरम्
তেওঁ ধীৰে ধীৰে কৃচ্ছ্ৰ, চন্দ্ৰায়ণ আদি আৰু আন কঠোৰ ব্ৰত-নিয়ম পালন কৰোঁতে, সেই তপস্যাৰ প্ৰভাৱত দেৱতাসকল ভয়ৰ সীমাত উপনীত হ’ল।
Verse 12
ततः शक्रादयो देवाः संत्रस्ता मेरुमूर्धनि । मिलित्वा चक्रिरे मंत्रं तस्य विघ्नकृते मिथः
তেতিয়া শক্ৰ (ইন্দ্ৰ) আদি দেৱতাসকল মেরুৰ শিখৰত আতংকিত হৈ একেলগে মিলি, তেওঁৰ তপস্যাত বিঘ্ন ঘটাবলৈ পৰস্পৰে পৰামৰ্শ কৰিলে।
Verse 13
यद्यस्य तपसो वृद्धिरेवं यास्यति नित्यशः । च्यावयिष्यति तन्नूनं स्वर्गराज्याच्छतक्रतुम्
“যদি তেওঁৰ তপস্যাৰ বৃদ্ধি এইদৰে নিত্যদিনে চলি থাকে, তেন্তে নিশ্চয়েই তেওঁ শতক্ৰতু (ইন্দ্ৰ)ক স্বৰ্গৰ ৰাজত্বৰ পৰা বিচ্যুত কৰিব।”
Verse 14
तस्माद्गच्छतु रंभाख्या तत्पार्श्वे ऽप्सरसां वरा । ब्रह्मचर्यविघाताय तस्यर्षेर्भावितात्मनः
সেয়ে অপ্সৰাসীসকলৰ ভিতৰত শ্ৰেষ্ঠ ৰম্ভাই তেওঁৰ কাষলৈ যাওক, যাতে দৃঢ়-সংযমী সেই ঋষিৰ ব্ৰহ্মচৰ্য ভংগ হয়।
Verse 15
ब्रह्मचर्यं तपोमूलं यतः संकीर्तितं द्विजैः । तस्याभावात्परिक्लेशः केवलं न फलं व्रते
কাৰণ ব্ৰহ্মচৰ্যক দ্বিজ পণ্ডিতসকলে তপস্যাৰ মূল বুলি ঘোষণা কৰিছে; ই নাথাকিলে ব্ৰতত কেৱল কষ্ট হয়, সত্য ফল নাহে।
Verse 16
एवं ते निश्चयं कृत्वा समाहूय ततः परम् । रंभामूचुर्महेंद्रेण सर्वे देवास्तदादरात्
এইদৰে সিদ্ধান্ত কৰি, তাৰ পাছত তেওঁলোকে ৰম্ভাক আহ্বান কৰিলে; মহেন্দ্ৰ ইন্দ্ৰসহ সকলো দেৱতাই আদৰেৰে তৎক্ষণাৎ তাইক ক’লে।
Verse 17
गच्छ शीघ्रं महाभागे जाबालिर्यत्र तिष्ठति । हाटकेश्वरजे क्षेत्रे तपोविघ्नाय तस्य वै
হে মহাভাগ্যে, য’ত জাবালী অৱস্থান কৰিছে ত’লৈ শীঘ্ৰে যা—হাটকেশ্বৰ পবিত্ৰ ক্ষেত্ৰত—তাঁৰ তপস্যাত বিঘ্ন ঘটাবলৈ।
Verse 18
ते ते भावाः प्रयोक्तव्याः कथास्तास्ता मनोहराः । वर्धयंती तथा चित्ते तस्य कामं निरर्गलम्
সেই সেই ভাৱ-ভংগী প্ৰয়োগ কৰা, আৰু সেই সেই মনোহৰ কথাবাৰ্তা কোৱা, যাতে তেওঁৰ চিত্তত নিৰ্বাধ কামনা বৃদ্ধি পায়।
Verse 19
रंभोवाच । स मुनिर्न विजानाति कामधर्मं सुरेश्वर । अरसज्ञं कथं देव करिष्यामि स्मरान्वितम्
ৰম্ভাই ক’লে: হে দেৱলোকৰ অধিপতি, সেই মুনিয়ে কামধৰ্মৰ পথ নাজানে। হে দেৱ, যি ৰস-অজ্ঞ, তাক মই কেনেকৈ প্ৰেমেৰে উদ্দীপ্ত কৰিম?
Verse 20
इन्द्र उवाच । एष यास्यति मद्वाक्याद्वसंतस्तस्य सन्निधौ । अस्य संदर्शनादेव भविष्यति स सस्मरः
ইন্দ্ৰই ক’লে: মোৰ আদেশত বসন্ত তেওঁৰ সন্নিধিলৈ যাব। বসন্তক মাত্ৰ দৰ্শন কৰিলেই তেওঁ কামেৰে উদ্দীপ্ত হ’ব।
Verse 21
तस्माद्गच्छ द्रुतं तत्र सहानेन वरानने । संसिद्धिर्जायते येन देवकृत्यं भवेद्द्रुतम्
সেয়ে তুমিও তৎক্ষণাৎ তাত যাওঁ, হে সুন্দৰ-মুখী, তেওঁৰ সৈতে। যাৰ দ্বাৰা সিদ্ধি জন্মিব আৰু দেৱকাৰ্য শীঘ্ৰ সম্পন্ন হ’ব।
Verse 22
अथ सा तं प्रणम्योच्चैः प्रस्थिता धरणीतलम् । वसंतेन समायुक्ता जाबालिर्यत्र तिष्ठति
তাৰ পাছত তাই তেওঁক ভক্তিভাৱে প্ৰণাম কৰি পৃথিৱীত যাত্ৰা কৰিলে। বসন্তৰ সৈতে সংযুক্ত হৈ তাই সেই ঠাইলৈ গ’ল য’ত জাবালী আছিল।
Verse 23
अथाकस्मादशोकस्य संजातः पुष्पसंचयः । तिलकस्य च चूतस्य मंजर्यः समुपस्थिताः
তেতিয়া হঠাতে অশোক গছত ফুলৰ গুচ্ছ উদ্ভৱ হ’ল। তিলক আৰু চূত (আম) গছৰ মঞ্জৰী-কলিও প্ৰকাশ পালে।
Verse 24
शिशिरे च सरोजानि विकासं प्रापुरेव हि । ववौ च सुरभिर्वायुर्दाक्षिणात्यः सुकामदः
শিশিৰ ঋতুতেও পদ্মফুল বিকশিত হ’ল; আৰু দক্ষিণ দিশৰ সুগন্ধি বতাহ ব’লে, যিয়ে ইন্দ্ৰিয়ক আনন্দিত কৰি কামনা জগাই তুলিলে।
Verse 25
एतस्मिन्नंतरे प्राप्ता रंभा तत्र वराप्सराः । सलिलाशयतीरस्थो जाबालिर्यत्र तिष्ठति
ইতিমধ্যে উত্তম অপ্সৰা ৰম্ভা তাত উপস্থিত হ’ল—যি জলাশয়ৰ তীৰত জাবালি বাস কৰিছিল, সেই স্থানতেই।
Verse 26
अक्षमालाधृतकरो जपन्मंत्रमनेकधा । अभीष्टं श्रद्धया युक्तो विधाय पितृतर्पणम्
হাতত অক্ষমালা ধৰি তেওঁ নানা প্ৰকাৰৰে মন্ত্র জপ কৰিছিল; শ্ৰদ্ধাযুক্ত হৈ পিতৃ-তৰ্পণ কৰি, ইষ্টকৃত্য সম্পন্ন কৰিলে।
Verse 27
स्नानार्थं तज्जलं साऽथ प्रविवेश वराप्सराः
তাৰ পাছত সেই উত্তম অপ্সৰা স্নানাৰ্থে সেই জলত প্ৰৱেশ কৰিলে।
Verse 28
विवस्त्रां तां समालोक्य सोऽपि यौवनशालिनीम् । याम्यानिलेन च स्पृष्टः कामस्य वशगो ऽभवत्
তাক বিবস্ত্ৰা, যৌৱনশালিনী ৰূপে দ্যুতিময় দেখি, তেওঁও—দক্ষিণ বতাহৰ স্পৰ্শত—কামৰ বশীভূত হ’ল।
Verse 29
ततस्तस्याभवत्कंपस्तत्क्षणादेव सन्मुने । अक्षमाला कराग्राच्च पपात धरणीतले
তেতিয়াই সেই মুহূর্ততে, হে সন্মুনি, তেওঁ কঁপিবলৈ ধৰিলে; আৰু হাতৰ আঙুলিৰ আগৰ পৰা জপমালা মাটিত পৰি গ’ল।
Verse 30
पुलकः सर्वगात्रेषु संजज्ञेऽतीव दारुणः । अश्रुपाताः पतंति स्म कोष्णाः प्लावितभूतलाः
তেওঁৰ সৰ্বাঙ্গতে অতি দাৰুণ ৰোমাঞ্চ জাগিল; আৰু কুসুম গৰম অশ্ৰুধাৰা অবিৰত পৰি মাটিখন ভিজাই দিলে।
Verse 31
अथ तं क्षुभितं ज्ञात्वा चित्तज्ञा सा वराप्सराः । निर्गत्य सलिलात्तस्माच्चक्रे वस्त्रपरिग्रहम्
তেওঁ অন্তৰত ক্ষুব্ধ হোৱা বুজি, চিত্তজ্ঞা সেই শ্ৰেষ্ঠ অপ্সৰা পানীৰ পৰা ওলাই আহি নিজৰ বস্ত্ৰ পৰিধান কৰিলে।
Verse 32
ततस्तस्यांतिके गत्वा प्रणिपत्य कृतादरा । प्रोवाच मधुरं वाक्यं वर्द्धंती तस्य तन्मतम्
তাৰ পাছত তেওঁ ওচৰলৈ গৈ, আদৰেৰে প্ৰণিপাত কৰি, মধুৰ বাক্য ক’লে—তেওঁৰ ভিতৰত উঠা ভাবক কোমলভাৱে দৃঢ় কৰি।
Verse 33
आश्रमे सकलं ब्रह्मन्कच्चित्ते कुशलं मुने । स्वाध्याये तपसि प्राज्ञ शिष्येषु मृगपक्षिषु
‘হে ব্ৰাহ্মণ মুনি, আশ্ৰমত সকলো কুশল তো? হে মুনে, তোমাৰ চিত্ত শান্ত নে? হে প্ৰাজ্ঞ, তোমাৰ স্বাধ্যায় আৰু তপস্যা সাফল্য লাভ কৰিছে নে, আৰু তোমাৰ শিষ্যসকল, হৰিণ আৰু পক্ষীবোৰো কুশল নে?’
Verse 34
कुशलं मे वरारोहे सर्वत्रैवाधुना स्थितम् । विशेषेणात्र संप्राप्ता सर्वलक्षणलक्षिता
মুনিয়ে ক’লে: হে সুন্দৰ নিতম্বৱতী, মোৰ সকলো কুশল; এতিয়া সৰ্বত্ৰ মোৰ মঙ্গল সুদৃঢ়। বিশেষকৈ তুমি ইয়ালৈ আহিছা—সকলো শুভ লক্ষণে লক্ষিতা।
Verse 35
का त्वं वद महाभागे मम मन्मथवर्धनी । किं देवी वासुरी वा किं पन्नगी किं तु मानुषी
“তুমি কোন? কোৱা, হে মহাভাগ্যে—তুমি মোৰ অন্তৰত কামৰ উদ্দীপনা বঢ়োৱা। তুমি দেৱী নে, অসুৰী নে, নাগকন্যা নে, নে মানৱী?”
Verse 36
निवेदय शरीरे मे किं न पश्यसि वेपथुम् । निरर्गलश्च रोमांचो बाष्पपूरश्च नेत्रजः
“মই তোমাক নিবেদন কৰোঁ: মোৰ দেহত কঁপনি তুমি নেদেখা নেকি? অবাধে ৰোমাঞ্চ উঠিছে, আৰু চকুৰ পৰা অশ্ৰুৰ ঢল ভৰি উঠিছে।”
Verse 37
रंभोवाच । किं ते गात्रस्वभावोऽयम् किं वान्यो व्याधिसंभवः । कच्चिदेव न ते स्वास्थ्यं प्रपश्यामि शरीरजम्
ৰম্ভাই ক’লে: “এই অৱস্থা তোমাৰ দেহৰ স্বাভাৱিক নে, নে আন কোনো ৰোগৰ পৰা উদ্ভৱ? নিশ্চয়েই তোমাৰ শৰীৰত স্বাস্থ্য দেখিবলৈ নাপাওঁ।”
Verse 38
मुनिरुवाच । न मे गात्रस्वभावो न व्याधिभिश्च सुलोचने । शृणुष्व कारणं कृत्स्नं येनेदृक्संस्थितं वपुः
মুনিয়ে ক’লে: “হে সুলোচনে, এই মোৰ দেহৰ স্বাভাৱিক অৱস্থা নহয়, নে ৰোগৰ কাৰণেও নহয়। শুনা—যি সম্পূৰ্ণ কাৰণে মোৰ দেহ এইদৰে অৱস্থিত হৈছে।”
Verse 40
तदहं मन्मथाविष्टो दर्शनात्तव शोभने । ब्रह्मचर्यपरोपीत्थं महाव्रतधरोऽपि च
সেয়ে, হে শোভনীয়ে, তোমাৰ দৰ্শনমাত্ৰতেই মই মনমথ (কামদেৱ)ৰ বশীভূত হৈ পৰিলোঁ—যদিও মই ব্ৰহ্মচৰ্য্যত পৰায়ণ আৰু মহাব্ৰতধাৰী।
Verse 41
रंभोवाच यद्येवं ब्राह्मणश्रेष्ठ मां भजस्व यथासुखम् । नात्र कश्चिद्भवेद्दोषः पण्यनारी यतोऽस्म्यहम्
ৰম্ভাই ক’লে: “যদি তেনেহ’লে, হে ব্ৰাহ্মণশ্ৰেষ্ঠ, তেন্তে যেথা সুখ তেথা মোক ভজস্ব। ইয়াত একো দোষ নহ’ব, কিয়নো মই স্বভাৱতে পণ্যনাৰী (বেশ্যা)।”
Verse 42
साधारणा वयं विप्र यतः सृष्टाः स्वयंभुवा । सर्वेषामेव लोकानां विशेषेण द्विजन्मनाम्
হে ব্ৰাহ্মণ, আমি সকলৰে বাবে সাধাৰণ, কিয়নো স্বয়ম্ভূ (ব্ৰহ্মা)য়ে আমাক সকলো লোকৰ ভোগৰ বাবে সৃষ্টি কৰিছে—বিশেষকৈ দ্বিজন্মাসকলৰ বাবে।
Verse 43
अहं चापि समालोक्य त्वां मुने मन्मथोपमम् । हता कामशरैस्तीक्ष्णैर्न च गंतुं समुत्सहे
আৰু মইও, হে মুনি, তোমাক মনমথসম সুন্দৰ দেখি, কামৰ তীক্ষ্ণ শৰবাণে আঘাতপ্ৰাপ্ত হৈছোঁ; এতিয়া আঁতৰি যাবলৈ মোৰ সাহস নাই।
Verse 44
मया दृष्टाः सुराः पूर्वं यक्षा विद्याधरास्तथा । सिद्धाश्च किंनरा नागा गुह्यकाः किमु मानुषाः
পূৰ্বে মই দেৱতা, যক্ষ আৰু বিদ্যাধৰসকলক দেখিছোঁ; সিদ্ধ, কিন্নৰ, নাগ আৰু গুহ্যকসকলকো—তেন্তে মানুহৰ কথা ক’বই বা কিয়?
Verse 45
नेदृग्रूपं वपुस्तेषामेकस्यापि विलोकितम् । मध्ये ब्राह्मणशार्दूल तस्माद्भक्तां भजस्व माम्
তেওঁলোকৰ মাজত মই এজনৰো দেহ-ৰূপত এনে সৌন্দৰ্য দেখা নাই। সেয়ে, হে ব্ৰাহ্মণশাৰ্দূল, তোমাৰ প্ৰতি ভক্তা মই—মোক গ্ৰহণ কৰা আৰু মোৰ সঙ্গ উপভোগ কৰা।
Verse 46
यो नारीं कामसंतप्तां स्वयं प्राप्तां परित्यजेत् । स मूर्खः पच्यते घोरे नरके शाश्वतीः समाः
যি কোনোবাই নিজে আহি কামত দগ্ধ নাৰীক ত্যাগ কৰে, সি মূৰ্খ; সি ভয়ংকৰ নৰকত অনন্ত বছৰ ধৰি দগ্ধ হয়।
Verse 47
एवमुक्त्वा तया सोऽथ परिष्वक्तो महामुनिः । अनिच्छन्नपि वाक्येन हृदयेन च सस्पृहः
এইদৰে ক’লে তাই মহামুনিক আলিঙ্গন কৰিলে। বাক্যত তেওঁ অনিচ্ছুক আছিল, তথাপি হৃদয়ত আকাঙ্ক্ষা জাগি উঠিল।
Verse 48
ततो लतानि कुंजे तं समानीय मुनीश्वरम् । कामशास्त्रोदितैर्भावै रराम कृत्रिमैर्मुनिम्
তাৰ পাছত লতাৰে আৱৃত কুঞ্জলৈ মুनीশ্বৰক লৈ গৈ, কামশাস্ত্ৰত কোৱা কৃত্ৰিম ভাব ধৰি তাই মুনিৰ সৈতে ক্ৰীড়া কৰিলে।
Verse 49
एवं तया समं तत्र स्थितो यावद्दिनक्षयम् । कामधर्मसमासक्तः संत्यक्ताशेषकर्मकः
এইদৰে তাইৰ সৈতে তেওঁ তাত দিন শেষ হোৱালৈকে থাকিল—কামধৰ্মত আসক্ত হৈ, আন সকলো কৰ্তব্য-কৰ্ম ত্যাগ কৰি।
Verse 50
ततो निष्कामतां प्राप्तो लज्जया परिवारितः । विससर्ज च तां रंभां शौचं चक्रे ततः परम्
তেতিয়া তেওঁ নিষ্কামতা লাভ কৰি লজ্জাৰে আৱৃত হ’ল। তেওঁ ৰম্ভাক বিদায় দিলে আৰু তাৰ পাছত শৌচ-শুদ্ধি কৰ্ম কৰিলে।
Verse 51
सापि तेन विनिर्मुक्ता कृतकृत्या विलासिनी । प्रहृष्टा प्रययौ तत्र यत्र देवाः सवासवाः
তেওঁৰ দ্বাৰা মুক্ত হৈ সেই মনোহৰী অপ্সৰা—কাৰ্য সিদ্ধ কৰি—আনন্দেৰে তাত গ’ল য’ত ইন্দ্ৰসহ দেৱসকল সমবেত আছিল।
Verse 143
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां सहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये जाबालिक्षोभणोनाम त्रिचत्वारिंशदुत्तरशततमोऽध्यायः
এইদৰে শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণৰ—একাশি হাজাৰ শ্লোক-সমাহাৰৰ—ষষ্ঠ ভাগ নাগৰখণ্ডত, হাটকেশ্বৰ ক্ষেত্ৰমাহাত্ম্যত, ‘জাবালী-ক্ষোভণ’ নামক অধ্যায়, অৰ্থাৎ ১৪৩তম অধ্যায়, সমাপ্ত হ’ল।