Adhyaya 141

Verse 1

सूतौवाच । तथान्योऽपि हि तत्रास्ति देवो मिष्टान्नदायकः । यस्य संदर्शनादेव मिष्टान्नं लभते नरः

সূতে ক’লে: তাত আন এজন দেৱতাও আছে, যি মিঠা অন্ন দান কৰে; যাৰ কেৱল দর্শনতেই মানুহে মিঠা নৈবেদ্য লাভ কৰে।

Verse 2

आसीत्पूर्वं नृपो नाम्ना वसुसेन इति स्मृतः । आनर्त्ताधिपतिः ख्यातो बृहत्कल्पे द्विजोत्तमाः

পূৰ্বতে ‘বসুসেন’ নামে এজন ৰজা আছিল। হে দ্বিজোত্তমসকল, বৃহৎকল্পত তেওঁ আনর্তৰ অধিপতি বুলি খ্যাত আছিল।

Verse 3

अत्यैश्वर्यसमायुक्तो गजवाजिरथान्वितः । जितारिपक्षस्तेजस्वी दाता भोगी जितेंद्रियः

তেওঁ অতিশয় ঐশ্বৰ্যৰে সমৃদ্ধ আছিল, হাতী-ঘোঁৰা-ৰথেৰে সজ্জিত। শত্রুপক্ষ জয় কৰা, তেজস্বী, দাতা, ভোগক্ষম, আৰু ইন্দ্ৰিয়জয়ী আছিল।

Verse 4

स संक्रांतौ व्यतीपाते ग्रहणे रवि सोमयोः । पर्वकालेषु चान्येषु विविधेषु सुभक्तितः

সেয়া গভীৰ ভক্তিৰে সংক্রান্তি, ব্যতীপাত, সূৰ্য-চন্দ্ৰ গ্ৰহণৰ সময়ত, আৰু আন নানা পৰ্ব-কালতো পুণ্যকৰ্ম সম্পাদন কৰিছিল।

Verse 5

प्रयच्छति द्विजातिभ्यो रत्नानि विविधानि च । इंद्रनीलमहानीलविद्रुमस्फटिकादि च

সেয়া দ্বিজাতিসকলক নানা প্ৰকাৰৰ ৰত্ন দান কৰিছিল—ইন্দ্ৰনীল, মহানীল, বিদ্ৰুম, স্ফটিক আদি।

Verse 6

माणिक्यमौक्तिकान्येव विद्रुमाणि विशेषतः । हस्त्यश्वरथयानानि वस्त्राणि विविधानि च

মাণিক্য আৰু মুক্তা, বিশেষকৈ বিদ্ৰুম; লগতে বাহন—হাতী, ঘোঁৰা, ৰথ—আৰু নানা ধৰণৰ বস্ত্ৰো সেয়া দান কৰিছিল।

Verse 7

न कस्यचित्प्रदद्यात्स सस्यं ब्राह्मणसत्तमाः । अतीव सुलभं मत्वा तथा तोयं विशेषतः

কিন্তু, হে শ্ৰেষ্ঠ ব্ৰাহ্মণসকল, সেয়া কাকো শস্য দান নকৰিলে—অতি সহজলভ্য বুলি ভাবি; তদ্ৰূপে বিশেষকৈ পানীও নেদিলে।

Verse 8

ततो राज्यं चिरं कृत्वा दृष्ट्वा पुत्रोद्भवान्सुतान् । कालधर्ममनुप्राप्तः कस्मिंश्चित्कालपर्यये

তাৰ পাছত দীঘল সময় ৰাজ্য শাসন কৰি আৰু নিজৰ বংশত পুত্ৰসন্তান জন্ম হোৱা দেখি, কোনো এক কালচক্ৰ পূৰ্ণ হোৱাত সেয়া কালধৰ্ম (মৃত্যু) লাভ কৰিলে।

Verse 9

ततश्च मंत्रिभिस्तस्य सत्यसेन इति स्मृतः । अभिषिक्तः सुतो राज्ये वीर्योदार्यसमन्वितः

তাৰ পাছত মন্ত্ৰীসকলে তেওঁৰ পুত্ৰক—সত্যসেন বুলি খ্যাত—ৰাজ্যাভিষেক কৰি সিংহাসনত স্থাপন কৰিলে; তেওঁ বীৰ্য আৰু উদাৰ মহত্ত্বেৰে সমন্বিত আছিল।

Verse 10

वसुसेनोऽपि संप्राप्य स्वर्गं दानप्रभावतः । दिव्यांबरधरो भूत्वा दिव्यरत्नैर्विभूषितः

দানৰ প্ৰভাৱত বসুসেনেও স্বৰ্গ লাভ কৰিলে; তেওঁ দিৱ্য বস্ত্ৰ পৰিধান কৰি দিৱ্য ৰত্নেৰে বিভূষিত হৈছিল।

Verse 11

सेव्यमानोऽप्सरोभिश्च विमानवरमाश्रितः । बभ्राम सर्वलोकेषु स्वेच्छया क्षुत्समावृतः

অপ্সৰাসকলৰ সেৱা লাভ কৰি আৰু উত্তম বিমানত আশ্ৰয় লৈ, তেওঁ স্বেচ্ছায় সকলো লোকত ভ্ৰমণ কৰিছিল—তথাপি ক্ষুধাই তেওঁক আৱৰি ধৰিছিল।

Verse 12

पिपासाकुलचित्तश्च मुखेन परिशुष्यता । न कंचिद्ददृशे तत्र भुंजानमपरं दिवि

পিপাসাত ব্যাকুল মন আৰু মুখ শুকাই যোৱা অৱস্থাত, তেওঁ স্বৰ্গত কাকো খোৱা-পোৱা কৰা দেখা নাপালে।

Verse 13

न च पानसमासक्तं न सस्यं सलिलं न च

তাত পানত আসক্ত কোনো নাছিল; নাছিল শস্য-অন্ন, নাছিল আহাৰ, আনকি জলও নাছিল।

Verse 14

ततो गत्वा सहस्राक्षमुवाच द्विजसत्तमाः । क्षुत्तृषावृतदेहस्तु लज्जयाऽधोमुखः स्थितः

তাৰ পাছত তেওঁ সহস্ৰাক্ষ (ইন্দ্ৰ)ৰ ওচৰলৈ গৈ ক’লে। ক্ষুধা আৰু তৃষ্ণাই দেহ আৱৰি ধৰাত, লাজত মুখ নোৱাই থিয় হৈ ৰ’ল।

Verse 15

नैवात्र दृश्यते कश्चित्क्षुत्तृषापरिपीडितः । मां मुक्त्वा विबुधश्रेष्ठ तत्किमेतद्वदस्वमे

ইয়াত ক্ষুধা-তৃষ্ণাই পীড়িত কোনো লোক দেখা নাযায়—মোৰ বাহিৰে। হে দেবশ্ৰেষ্ঠ, ক’চোন, ইয়াৰ অৰ্থ কি?

Verse 16

एष मे स्वर्गरूपेण नरकः समुपस्थितः । किमेतैर्भूषणैर्वस्त्रैर्विमानादिभिरेव च

মোৰ বাবে স্বৰ্গৰ ৰূপ ধৰি নৰকেই উপস্থিত হৈছে। এই অলংকাৰ, এই বস্ত্ৰ, আৰু বিমান আদি বস্তুৰ কি উপকাৰ?

Verse 17

क्षुधा संपीड्यमानस्य स्वर्गमेतच्छचीपते । अग्नितुल्यं समुद्दिष्टं मम चित्तेऽपि वर्तते

হে শচীপতে, ক্ষুধাই চেপি ধৰা জনৰ বাবে এই ‘স্বৰ্গ’ও অগ্নিসদৃশ বুলি কোৱা হয়—সেই দাহ মোৰ চিত্ততো বৰ্তি আছে।

Verse 18

तस्मात्कुरु प्रसादं मे यथा क्षुन्न प्रबाधते । नोचेत्क्षिप सुरश्रेष्ठ रौरवे नरके द्रुतम्

সেয়ে মোৰ ওপৰত কৃপা কৰা, যাতে ক্ষুধাই মোক নপীড়ায়। নচেৎ, হে সুৰশ্ৰেষ্ঠ, মোক শীঘ্ৰে ৰৌৰৱ নৰকত নিক্ষেপ কৰা।

Verse 19

इंद्रौवाच । अनर्होसि महीपाल नरकस्य त्वमेव हि । त्वया दानानि दत्तानि संख्याहीनानि सर्वदा

ইন্দ্ৰে ক’লে: হে মহীপাল, তুমি নৰকৰ যোগ্য নহয়; সঁচাকৈ তুমি তাৰ অধিকাৰী নহয়। তথাপি তোমাৰ দান সদায় পৰিমাণ আৰু পূৰ্ণতাত অপূৰ্ণ আছিল।

Verse 21

तोयं सान्नं सदा दद्यादन्नं चैव सदक्षिणम् । य इच्छेच्छाश्वतीं तृप्तिमिह लोके परत्र च

যি এই লোকত আৰু পৰলোকতো চিৰস্থায়ী তৃপ্তি বিচাৰে, সি সদায় জল, সান্ন (পকা অন্ন) আৰু দাক্ষিণাসহ অন্নদান কৰিব লাগে।

Verse 22

तस्मात्त्वं हि क्षुधाविष्टः स्वर्गे चैव महीपते । भूषितो भूषणैः श्रेष्ठैर्विमानवरमाश्रितः

সেইহেতু, হে মহীপতি, স্বৰ্গতো তুমি ক্ষুধাত আক্ৰান্ত—যদিও তুমি শ্ৰেষ্ঠ অলংকাৰৰে ভূষিত আৰু উত্তম বিমানে আসীন।

Verse 23

राजोवाच । अस्ति कश्चिदुपायोऽत्र देवौ वा मानुषोऽपि वा । क्षुत्पिपासेऽतितीव्रे मे विनाशं येन गच्छतः

ৰাজাই ক’লে: “ইয়াত কোনো উপায় আছেনে—দেৱতাৰ দ্বাৰা হওক বা মানুহৰ দ্বাৰা—যাৰ দ্বাৰা মোৰ অতি তীব্ৰ ক্ষুধা আৰু পিপাসা নাশ পায়?”

Verse 24

इन्द्र उवाच । यदि कश्चित्सुतस्तुभ्यं विप्रेभ्यः सततं जलम् । ददाति च सदा सस्यं तत्ते तृप्तिः प्रजायते

ইন্দ্ৰে ক’লে: “যদি তোমাৰ কোনো পুত্ৰে বিপ্ৰসকলক সদায় জল দান কৰে আৰু সদায় শস্য/অন্নো দিয়ে, তেন্তে তোমাৰ বাবে তৃপ্তি উৎপন্ন হ’ব।”

Verse 25

नान्यथा पार्थिवश्रेष्ठ एकस्मिन्नपि वासरे । अदत्तस्य तव प्राप्तिः सत्यमेतन्मयोदितम्

হে পাৰ্থিৱশ্ৰেষ্ঠ নৃপতি, ই অন্যথা হ’ব নোৱাৰে; একেদিনো দান নকৰিলে তোমাৰ কোনো লাভ-প্ৰাপ্তি নহয়। এই সত্য মই ক’লোঁ।

Verse 26

सोऽपि भूमिपतेः पुत्रस्तव यच्छति नोदकम् । न च सस्यं द्विजातिभ्यस्त्वन्मार्गमनुसंचरन्

হে ভূমিপতি, তোমাৰ সেই পুত্ৰও তোমাৰ পথ অনুসৰণ কৰি দ্বিজসকলক ন জল দিয়ে, ন শস্য/অন্ন দিয়ে।

Verse 27

एतस्मिन्नंतरे प्राप्तो नारदो मुनिसत्तमः । ब्रह्मलोकात्स्थितौ यत्र तौ भूमिपसुरेश्वरौ

এই অন্তৰত মুনিশ্ৰেষ্ঠ নাৰদ ব্ৰহ্মলোকৰ পৰা আহি উপস্থিত হ’ল, য’ত সেই দুজন—নৃপতি আৰু দেৱেশ্বৰ—অৱস্থান কৰিছিল।

Verse 28

ततः शक्रः समुत्थाय तस्मै तुष्टिसमन्वितः । अर्घं दत्त्वा विधानेन सादरं चेदमब्रवीत्

তেতিয়া শক্ৰ (ইন্দ্ৰ) আনন্দে পৰিপূৰ্ণ হৈ উঠি দাঁড়াল; আৰু বিধি অনুসাৰে অৰ্ঘ্য দান কৰি সাদৰে এই বাক্য ক’লে।

Verse 29

कुतः प्राप्तोऽसि विप्रेंद्र प्रस्थितः क्व च सांप्रतम् । केन कार्येण चेद्गुह्यं न तेऽस्ति वद सांप्रतम्

“হে বিপ্ৰেন্দ্ৰ, তুমি ক’ৰ পৰা আহিলা আৰু এতিয়া ক’লৈ যাত্ৰা কৰিছা? আৰু কোন কাৰ্যৰ বাবে? যদি গোপন নহয়, তেন্তে তৎক্ষণাৎ কোৱা।”

Verse 30

नारद उवाच । ब्रह्मलोकादहं प्राप्तः प्रस्थितस्तु धरातले । तीर्थयात्राकृते शक्र नान्यदस्तीह कारणम्

নাৰদে ক’লে: “মই ব্ৰহ্মলোকৰ পৰা আহিছোঁ আৰু পৃথিৱীলৈ যাত্ৰা আৰম্ভ কৰিছোঁ। হে শক্ৰ, তীৰ্থ-যাত্ৰাৰ বাবেই—ইয়াত আন কোনো কাৰণ নাই।”

Verse 31

सूत उवाच । तच्छ्रुत्वा स नृपो हृष्टस्तमुवाच मुनीश्वरम् । प्रसादः क्रियतां मह्यं दीनस्य मुनिपुंगव

সূতে ক’লে: এই কথা শুনি ৰজা আনন্দিত হ’ল আৰু মুনীশ্বৰক ক’লে—“হে মুনিসকলৰ বৃষভ, দীন-আশ্ৰিত মোৰ ওপৰত কৃপা কৰক।”

Verse 32

त्वया भूमितले वाच्यो मम पुत्रो महीपतिः । आनर्त्ताधिपतिः ख्यातः सत्यसेन इति प्रभो

“পৃথিৱীত তুমি মোৰ পুত্ৰ ৰজাক—আনর্তৰ প্ৰখ্যাত অধিপতি—‘সত্যসেন’ নামে সম্বোধন কৰিবা, হে প্ৰভু।”

Verse 33

तव तातो मया दृष्टः शक्रस्य सदनं प्रति । क्षुत्पिपासापरीतांगो दीनात्मा देवमध्यगः

“তোমাৰ পিতাক মই দেখিছিলোঁ—শক্ৰৰ সদনলৈ গৈ আছিল; ক্ষুধা-পিপাসাই পীড়িত দেহ, দীনচিত্তে, দেৱসকলৰ মাজত থিয় হৈ আছিল।”

Verse 34

तस्मात्पुत्रोऽसि चेन्मह्यं त्वं सत्यं परिरक्षसि । तन्मन्नाम्ना प्रयच्छोच्चैः सस्यानि सलिलानि च

“সেয়ে, যদি তুমি সঁচাকৈ মোৰ পুত্ৰ হওঁ আৰু সত্য ৰক্ষা কৰা, তেন্তে মোৰ নামে উদাৰভাৱে দান দিয়া—অন্ন-ধানো আৰু পানীয় জলও।”

Verse 35

स तथेति प्रतिज्ञाय नारदो मुनिसत्तमः । अनुज्ञाप्य सहस्राक्षं प्रस्थितो भूतलं प्रति

নাৰদ মুনিসত্তমে “তথৈতি” বুলি প্ৰতিজ্ঞা কৰি, সহস্ৰাক্ষ (ইন্দ্ৰ)ৰ পৰা বিদায় লৈ ভূতললৈ যাত্ৰা কৰিলে।

Verse 36

ततः क्रमेण तीर्थानि भ्रममाणः स सद्द्विजः । आनर्त्तविषयं प्राप्य सत्यसेनमुपाद्रवत्

তাৰ পাছত ক্ৰমে সেই সদ্দ্বিজ মুনিয়ে তীৰ্থসমূহত ভ্ৰমণ কৰি, আনর্ত্ত বিষয়ে উপস্থিত হৈ সত্যসেনৰ ওচৰলৈ গ’ল।

Verse 37

अथ संपूजितस्तेन सम्यग्भूपतिना मुनिः । पितुः संदेशमाचख्यौ विजने तस्य सादरम्

তাৰ পাছত সেই ভূপতিয়ে বিধিমতে পূজা কৰি মুনিক সন্মান দিলে; আৰু মুনিয়ে একান্তত সাদৰে পিতৃৰ বাৰ্তা তাক ক’লে।

Verse 38

तच्छ्रुत्वा शोकसंतप्तः सत्यसेनो महीपतिः । तं विसृज्य मुनिश्रेष्ठं पूजयित्वा विधानतः

সেই কথা শুনি মহীপতি সত্যসেন শোকে দগ্ধ হ’ল; তাৰ পাছত বিধিমতে মুনিশ্ৰেষ্ঠক পূজা কৰি সাদৰে বিদায় দিলে।

Verse 39

ततो जनकमुद्दिश्य मिष्टान्नेन सुभक्तितः । सहस्रं ब्राह्मणेंद्राणां भोजयामास नित्यशः

তাৰ পাছত পিতৃৰ উদ্দেশ্যে, গভীৰ ভক্তিৰে তেওঁ নিত্যই সুস্বাদু অন্নে সহস্ৰজন ব্ৰাহ্মণশ্ৰেষ্ঠক ভোজন কৰালে।

Verse 40

प्रपादानं तथा चक्रे ग्रीष्मकाले विशेषतः । त्यक्त्वान्याः सकला याश्च क्रिया धर्मसमुद्भवाः

তেওঁ বিশেষকৈ গ্ৰীষ্মকালত প্ৰপা (পানীয় বিশ্ৰামস্থান) স্থাপন কৰিলে। অন্য সকলো ধৰ্মপুণ্যকৰ ক্ৰিয়া এৰি তেওঁ এই সেৱাতেই নিজকে নিয়োজিত কৰিলে।

Verse 41

एवं तस्य महीपस्य वर्तमानस्य च द्विजाः । अनावृष्टिरभूद्रौद्रा सर्वसस्यक्षयावहा

হে দ্বিজসকল, সেই ৰজাৰ শাসনকালত ভয়ংকৰ অনাবৃষ্টি দেখা দিলে, যিয়ে সকলো শস্যৰ বিনাশ ঘটালে।

Verse 42

यावद्द्वादशवर्षाणि न जलं त्रिदशाधिपः । मुमोच धरणीपृष्ठे सर्वे लोकाः क्षुधार्दिताः

দ্বাদশ বছৰ ধৰি ত্ৰিদশাধিপতিয়ে ধৰণীপৃষ্ঠত জল নবৰষালে; সকলো লোক ক্ষুধাত কাতৰ হৈ পৰিল।

Verse 43

अत्राभावात्ततो भूयो न सस्यं संप्रयच्छति । ब्राह्मणेभ्यः समुद्दिश्य पितरं स्वं यथा पुरा

ইয়াত বৰষুণৰ অভাৱত ভূমিয়ে পুনৰ শস্য নেদিলে। সেয়ে আগৰ দৰে তেওঁ ব্ৰাহ্মণসকলক উদ্দেশ্য কৰি দান-অৰ্পণ কৰিলে, পিতৃলোকস্থিত নিজৰ পিতাক স্মৰি।

Verse 44

ततः स क्षुत्परीतांगः पिता तस्य महीपतेः । स्वप्ने प्रोवाच तं पुत्रमतीव मलिनांबरः

তেতিয়া সেই ৰজাৰ পিতৃ—ক্ষুধাত আচ্ছন্ন দেহে আৰু অতি মলিন বস্ত্ৰধাৰী—স্বপ্নত পুত্ৰক সম্বোধন কৰি ক’লে।

Verse 45

त्वया पुत्रेण पुत्राहं क्षुत्पिपासासमाकुलः । स्वर्गस्थोऽपि हि तिष्ठामि तस्मादन्नं प्रयच्छ वै । मन्नाम्ना तोयसंयुक्तं यदि त्वं मत्समुद्भवः

হে পুত্ৰ, তোমাৰ কাৰণে মই পিতৃ হয়েও ক্ষুধা-পিপাসাত ব্যাকুল; স্বৰ্গত থাকিলেও তেনেকুৱাই আছোঁ। সেয়ে মোৰ নামত জলসহ অন্ন দান কৰা, যদি তুমি সত্যই মোৰ পৰা জন্মা।

Verse 46

ततः शोकसमायुक्तः स नृपः स्वप्नदर्शनात् । अन्नाभावात्समं मंत्रं मंत्रिभिः स तदाकरोत्

স্বপ্নদৰ্শনৰ কাৰণে শোকে ভৰপূৰ সেই নৃপতিয়ে অন্নৰ অভাৱ থাকাত মন্ত্ৰীসকলৰ সৈতে মিলি পৰামৰ্শ কৰিলে আৰু উপায় বিচাৰিলে।

Verse 47

अहमाराधयिष्यामि सस्यार्थे वृषभध्वजम् । राज्ये रक्षा विधातव्या भवद्भिः सादरं सदा

নৃপতিয়ে ক’লে—‘শস্যৰ কল্যাণৰ বাবে মই বৃষভধ্বজ মহাদেৱক আৰাধনা কৰিম। তোমালোকেই সদায় সাদৰে ৰাজ্যৰ ৰক্ষা-ব্যৱস্থা কৰিবা।’

Verse 48

ततोऽत्रैव समागत्य स्थापयित्वा महेश्वरम् । सम्यगाराधयामास व्रतैश्च नियमैस्तथा

তাৰ পাছত তেওঁ এই ঠাইতেই আহি মহেশ্বৰক প্ৰতিষ্ঠা কৰি, ব্ৰত আৰু নিয়মেৰে যথাবিধি সঠিকভাৱে আৰাধনা কৰিলে।

Verse 49

अथ तस्य गतस्तुष्टिं वर्षांते भगवाञ्छिवः । अब्रवीद्वरदोऽस्मीति प्रार्थयस्व यथेप्सितम्

বছৰৰ অন্তত ভগৱান শিৱ তেওঁৰ ওপৰত সন্তুষ্ট হৈ ক’লে—‘মই বৰদাতা; তুমি যি ইচ্ছা কৰ, সেয়া প্ৰাৰ্থনা কৰা।’

Verse 51

तथा संजायता वृष्टिः समस्ते धरणीतले । येन सस्यानि जायंते सलिलानि च सांप्रतम्

এইদৰে সমগ্ৰ ধৰণীত বৰষুণ নামিল; যাৰ ফলত শস্য উগিল আৰু এতিয়া জলধাৰাও পুনৰ প্ৰচুৰ হ’ল।

Verse 52

जायतां मम तातस्य स्वर्गस्थस्य महात्मनः । प्रसादात्तव संतृप्तिरक्षया सुरसत्तम

মোৰ পিতা, স্বৰ্গত বাস কৰা সেই মহাত্মাৰ কল্যাণ হওক। হে দেৱশ্ৰেষ্ঠ, তোমাৰ প্ৰসাদে তোমাৰ সন্তুষ্টি অক্ষয় আৰু অনন্ত হওক।

Verse 53

श्रीभगवानुवाच । भविता न चिराद्वृष्टिः प्रभूता धरणीतले । भविष्यंति तथान्नानि यानि कानि महीतले

শ্ৰী ভগৱানে ক’লে: সোনকালেই ধৰণীত প্ৰচুৰ বৰষুণ হ’ব। তদনুসাৰে পৃথিৱীত নানা ধৰণৰ অন্ন-আহাৰ উৎপন্ন হ’ব।

Verse 54

तस्मात्त्वं गच्छ राजेंद्र स्वगृहं प्रति सांप्रतम् । मम वाक्यादसंदिग्धमेतदेव भविष्यति

সেয়ে, হে ৰাজেন্দ্ৰ, এতিয়াই নিজ গৃহলৈ গমন কৰা। মোৰ বাক্যৰ প্ৰমাণে, নিঃসন্দেহে এইয়েই ঘটিব।

Verse 55

तच्चैतन्मामकं लिंगं यत्त्वया स्थापितं नृप । प्रातरुत्थाय यः कश्चित्सम्यक्तद्वीक्षयिष्यति

আৰু এই মোৰ লিঙ্গ, যি তুমি স্থাপন কৰিলা, হে নৃপ—যি কোনোবাই প্ৰভাতে উঠি ভক্তিভাৱে ইয়াক যথাযথ দৰ্শন কৰিব—

Verse 56

मिष्टान्नममृतस्वादु स हि नूनमवाप्स्यति । मम वाक्यान्नृपश्रेष्ठ सदा जन्मनिजन्मनि

সেই নিশ্চয় অমৃত-সম স্বাদযুক্ত মিষ্টান্ন লাভ কৰিব। মোৰ বাক্য অনুসাৰে, হে নৃপশ্ৰেষ্ঠ, জন্মে জন্মে সদায় এইদৰে হ’ব।

Verse 57

स एवं भगवानुक्त्वा ततश्चादर्शनं गतः । सोऽपि राजा निजं स्थानं हर्षेण महतान्वितः । आजगाम चकाराथ राज्यं निहतकंटकम्

এইদৰে ভগৱানে কৈ তাৰপিছত দৰ্শনৰ পৰা অন্তৰ্হিত হ’ল। ৰজাও মহা আনন্দে পৰিপূৰ্ণ হৈ নিজ স্থানলৈ উভতি আহিল আৰু তাৰপিছত কণ্টক (ক্লেশ) নাশ কৰি ৰাজ্য শাসন কৰিলে।

Verse 58

सूत उवाच । अद्यापि कलिकालेऽत्र संप्राप्ते दारुणे युगे । यस्तं मिष्टान्नदं पश्येत्प्रातरुत्थाय भक्तितः

সূত ক’লে: আজিও এই কলিযুগত, এই দাৰুণ যুগ উপস্থিত হোৱাৰ পাছতো, যি কোনোবাই পুৱাতে উঠি ভক্তিভাৱে সেই মিষ্টান্নদ (মিষ্টান্ন দাতা)ক দৰ্শন কৰে—

Verse 59

स मिष्टान्नमवाप्नोति यदि कामयते द्विजाः । निष्कामो वा समभ्येति स्थानं देवस्य शूलिनः

হে দ্বিজসকল, সি যদি কামনা কৰে তেন্তে মিষ্টান্ন লাভ কৰে। অথবা যদি নিষ্কাম হয়, তেন্তে ত্ৰিশূলধাৰী দেৱ শিৱৰ ধামত উপনীত হয়।

Verse 141

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्रमाहात्म्ये मिष्टान्नदेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनामैकचत्वारिंशदुत्तरशततमोऽध्यायः

এইদৰে শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণৰ একাশী-সহস্ৰ শ্লোকসমূহযুক্ত সংহিতাৰ ষষ্ঠ নাগৰখণ্ডত, হাটকেশ্বৰ-ক্ষেত্ৰমাহাত্ম্যৰ অন্তৰ্গত “মিষ্টান্নদেশ্বৰ-মাহাত্ম্য বৰ্ণনা” নামক ১৪১তম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।