Adhyaya 12

Verse 1

। सूत उवाच । एवं स वसुधापालो ब्राह्मणेभ्यः स्वशक्तितः । ददौ तु नगरं कृत्वा पुरंदरपुरोपमम्

সূতে ক’লে: এইদৰে সেই বসুধাপাল ৰজাই নিজৰ সামৰ্থ্য অনুসাৰে, পুৰন্দৰ (ইন্দ্ৰ) নগৰৰ সদৃশ নগৰ নিৰ্মাণ কৰি, ব্ৰাহ্মণসকলক দান কৰিলে।

Verse 2

मुक्ताप्रवालवैडूर्यरत्नहेमविचित्रितैः । भ्राजमानं गृहश्रेष्ठैर्द्यौर्नक्षत्रगणैरिव

মুক্তা, প্ৰৱাল, বৈডূৰ্য মণি, ৰত্ন আৰু সোণৰ বিচিত্ৰ শোভাৰে সজ্জিত সেই নগৰ, উত্তম গৃহসমূহে উজ্জ্বল হৈ, যেন নক্ষত্ৰগণভৰা আকাশ।

Verse 3

प्रासादैः स्फाटिकैश्चैव कैलासशिखरोपमैः । पताकाशोभितैर्दिव्यैः समंतात्परिवारितम्

স্ফটিক সদৃশ প্ৰাসাদসমূহে, কৈলাস শিখৰৰ তুল্য, দিৱ্য পতাকাৰে শোভিত হৈ, সেই নগৰ চাৰিওফালে পৰিবেষ্টিত আছিল।

Verse 4

कांचनैः सुविचित्रैश्च प्रोन्नतैरमलैः शुभैः । तोरणानां सहस्रैश्च शोभितं सुमनोहरम्

সেই স্থান অতি মনোহৰ আছিল; সহস্ৰ তোৰণৰে সুসজ্জিত—সোনালী, সু-বিচিত্ৰ কৌশলে নিৰ্মিত, উচ্চ, নিৰ্মল আৰু মঙ্গলময়।

Verse 5

मणिसोपानशोभाभिर्दीर्घिकाभिः समंततः । आरामकूपयंत्राद्यैः सर्वोपकरणैर्युतम् । निवेद्य ब्राह्मणेंद्राणां कृतकृत्यो बभूव सः

তেওঁ চাৰিওফালে দীঘল দীঘল দীৰ্ঘিকা (জলাশয়) মণিৰ দৰে সোপানৰ শোভাৰে সজ্জিত কৰি, উদ্যান, কূপ, জল-উত্তোলন যন্ত্ৰ আদি আৰু সকলো প্ৰয়োজনীয় উপকৰণেৰে পৰিপূৰ্ণ কৰিলে। তাৰ পাছত ব্ৰাহ্মণেন্দ্ৰসকলক বিধিপূৰ্বক নিবেদন কৰি তেওঁ কৃতকৃত্য বোধ কৰিলে।

Verse 6

शंखतीर्थे स्थितो नित्यं समाहूय ततः सुतान् । पुत्रान्पौत्रांस्तथा भृत्यान्वाक्यमेतदुवाच ह

শঙ্খতীৰ্থত সদায় অৱস্থিত হৈ তেওঁ তাৰ পাছত নিজৰ পুত্ৰসকলক মাতিলে—পুত্ৰ, পৌত্ৰ আৰু ভৃত্যসকলসহ—আৰু এই বাক্য ক’লে।

Verse 7

एतत्पुरं मया कृत्वा ब्राह्मणेभ्यो निवेदितम् । भवद्भिर्मम वाक्येन रक्षणीयं प्रयत्नतः

“এই নগৰখন মই নিৰ্মাণ কৰি ব্ৰাহ্মণসকলক নিবেদন কৰিলোঁ। মোৰ আদেশমতে তোমালোকে ইয়াক পূৰ্ণ প্ৰয়াসেৰে ৰক্ষা কৰিবা।”

Verse 9

यथा स्युर्ब्राह्मणाः सर्वे सुखिनो हृष्टमानसाः । युष्माभिः पालनं कार्यं तथा सर्वैः समाहितैः । यश्चैतान्भक्तिसंयुक्तः पालयिष्यति भूमिपः । अन्योऽपि परमं तेजः स संप्राप्स्यति भूतले

“যাতে সকলো ব্ৰাহ্মণ সুখী থাকে আৰু মনত আনন্দ পায়, তোমালোকে সকলোৱে একাগ্ৰচিত্তে তেনেদৰে শাসন আৰু ৰক্ষা কৰিবা। যি কোনো ৰজা ভক্তিসংযুক্ত হৈ এইসকলক (ব্ৰাহ্মণ আৰু তেওঁলোকৰ দান-ব্যৱস্থা) পালন-ৰক্ষা কৰিব—পিছত আন শাসক হলেও—সেইজন পৃথিৱীত পৰম তেজ লাভ কৰিব।”

Verse 10

अजेयः सर्वशत्रूणां प्रतापी स्फी तिसंयुतः । भविष्यति न सन्देहो ब्राह्मणानां स पालनात्

সকলো শত্ৰুৰ ওপৰত তেওঁ অজেয় হ’ব—প্ৰতাপী আৰু সমৃদ্ধিসংযুক্ত। ইয়াত সন্দেহ নাই; ই ব্ৰাহ্মণসকলক পালন-ৰক্ষা কৰাৰ ফল।

Verse 11

पुत्रपौत्रसुभृत्याढ्यो दीर्घायू रोगवर्जितः । ब्राह्मणानां प्रसादेन मम वाक्याद्भविष्यति

ব্ৰাহ্মণসকলৰ কৃপা আৰু মোৰ আজ্ঞা অনুসাৰে—তেওঁ পুত্ৰ-পৌত্ৰ আৰু উত্তম ভৃত্যৰে সমৃদ্ধ হ’ব; দীঘলীয়া আয়ু পাব আৰু ৰোগমুক্ত থাকিব।

Verse 12

यः पुनर्द्वेषसंयुक्तः संतापं चैव नेष्यति । एतान्ब्राह्मणशार्दूलान्नरकं स प्रयास्यति

কিন্তু যি জন দ্বেষেৰে যুক্ত, সি দুঃখ-সন্তাপলৈ যাব। আৰু এই ব্যাঘ্ৰসম ব্ৰাহ্মণসকলক ক্ষতি কৰিলে, সি নৰকলৈ গমন কৰিব।

Verse 13

तथा दुःखानि संप्राप्य दृष्ट्वा नैकान्पराभवान् । वियोगानिष्टबन्धूनां व्याधिग्रस्तो विगर्हितः

তেওঁ নানা দুঃখ লাভ কৰিব আৰু বহু পৰাজয় দেখিব—প্ৰিয় আত্মীয়ৰ পৰা বিচ্ছেদ, ৰোগে পীড়িত, আৰু নিন্দিত হ’ব।

Verse 14

वंशोच्छेदं समासाद्य गमिष्यति यमालयम् । तस्मात्सर्वप्रयत्नेन रक्षणीयमिदं पुरम् । मम वाक्याद्विशेषेण हितमिच्छद्भिरात्मनः

বংশচ্ছেদ লাভ কৰি সি যমালয়লৈ গমন কৰিব। সেয়ে সকলো প্ৰচেষ্টাৰে এই নগৰ ৰক্ষা কৰিব লাগে—বিশেষকৈ মোৰ বাক্য অনুসাৰে—যিসকলে নিজৰ মঙ্গল কামনা কৰে।

Verse 15

एवं स भूपतिः सर्वांस्ता नुक्त्वा तपसि स्थितः । तेऽपि सर्वे तथा चक्रुर्यथा तेन च शिक्षिताः

এইদৰে সেই ভূপাতিয়ে তেওঁলোকক সকলো কথা জনাই তপস্যাত স্থিত হ’ল; আৰু তেওঁলোকেও তেওঁৰ শিক্ষামতে তেনেদৰেই আচৰণ কৰিলে।