Adhyaya 105
সূত ক’লে—তুলা ৰাশিত সূৰ্য অৱস্থিত থকা এক সন্ধিক্ষণত, আগতে লিঙ্গ-প্ৰাকট্যৰে পবিত্ৰ হোৱা ক্ষেত্ৰ ধূলি আৰু পলিমাটিৰে ভৰি ঢাকি গ’ল। লিঙ্গসমূহ অদৃশ্য হোৱাত সেই ক্ষেত্ৰত এক প্ৰকাৰ ‘ক্ষেম’ (নিৰাপত্তা) পুনৰ স্থাপিত হ’ল; দৃশ্য চিহ্ন লোপ পোৱাত আন লোকসমূহলৈও শান্তি বিস্তাৰ পোৱা বুলি বৰ্ণনা আছে। পিছৰ যুগচক্ৰত শাল্বদেশৰ পৰা ৰজা বৃহদশ্ব তাত আহি, প্ৰাসাদবিহীন বিস্তৃত ভূমি দেখি নিৰ্মাণৰ সংকল্প কৰিলে। তেওঁ বহু শিল্পীক মাতি গভীৰ খনন আৰু পৰিষ্কাৰৰ আদেশ দিলে। খননৰ সময়ত অসংখ্য চতুৰ্মুখ লিঙ্গ প্ৰকাশ পালে; সেই তেজে ভূমি পৰিপূৰ্ণ দেখি ৰজা আৰু উপস্থিত শিল্পীসকল তৎক্ষণাৎ মৃত্যুবৰণ কৰিলে। তাৰ পাছৰ পৰা হাটকেশ্বৰ-ক্ষেত্ৰৰ সেই তীৰ্থত কোনো মানুহে প্ৰাসাদ নিৰ্মাণ নকৰে, পুখুৰী বা কুঁৱাও খনন নকৰে—ভয় আৰু ভক্তিৰ বাবে; এই স্থানীয় নিষেধ পবিত্ৰ বিপদৰ স্মৃতি হৈ ৰ’ল।
Shlokas
Verse 1
सूत उवाच । अथ प्राप्ते दिनाधीशे तुलायां द्विजसत्तमाः । प्रेता लिंगोद्भवां भूमिं पूरयामासुरेव हि
সূতে ক’লে: যেতিয়া সূৰ্য তুলা ৰাশিত প্ৰৱেশ কৰিলে, হে দ্বিজশ্ৰেষ্ঠসকল! তেতিয়া লিঙ্গোদ্ভৱ হোৱা সেই ভূমিখন প্ৰেতাত্মাসকলে নিশ্চয়েই ভৰাই তুলিবলৈ ধৰিলে।
Verse 2
यत्किंचित्तत्र संस्थं तु आद्यतीर्थं सुरालयम् । तत्सर्वं व्यन्तरैस्तैश्च पांसुभिः परिपूरितम्
তাত যি কিঞ্চিৎ স্থাপিত আছিল—সেই আদ্য তীৰ্থ আৰু দেৱালয়—সকলো সেই ব্যন্তৰসকল আৰু ধূলি-মাটিৰে সম্পূৰ্ণ ভৰি ৰুদ্ধ হৈ পৰিল।
Verse 3
ततः क्षेमं समुत्पन्नं क्षेत्रे तत्र द्विजोत्तमाः । अन्येषामपि लोकानां लिंगैस्तैर्लुप्तिमागतैः
তাৰ পাছত, হে দ্বিজোত্তমসকল, সেই ক্ষেত্ৰত কল্যাণ উদ্ভৱ হ’ল; কিন্তু অন্য লোকসমূহত সেই একে লিঙ্গসমূহ দৃষ্টিৰ পৰা লুপ্ত হৈ বিয়োগ-বোধ জগাই তুলিলে।
Verse 4
कस्यचित्त्वथ कालस्य बृहदश्वो महीपतिः । शाल्वदेशात्समायातः कस्मिश्चिद्युगपर्यये
কিছু কাল অতিবাহিত হোৱাৰ পাছত, পৃথিৱীৰ অধিপতি বृहদশ্ব ৰজা কোনো এক যুগ-পর্যায়ৰ সন্ধিক্ষণে শাল্বদেশৰ পৰা আহিল।
Verse 5
स दृष्ट्वा विपुलां भूमिं प्रासादैः परिवर्जिताम् । प्रासादार्थं मतिं चक्रे तत्र क्षेत्रे द्विजोत्तमाः
তেওঁ বিস্তৃত ভূমিখণ্ড প্ৰাসাদবিহীন দেখি; সেয়ে, হে দ্বিজোত্তমসকল, সেই পবিত্ৰ ক্ষেত্ৰত প্ৰাসাদ (মন্দিৰ) নিৰ্মাণৰ সংকল্প কৰিলে।
Verse 6
शिल्पिनश्च समाहूयानेकांस्तत्र सहस्रशः । शोधयामास तां भूमिमधस्ताद्बहुविस्तृताम्
শিল্পীসকলক আহ্বান কৰি—অসংখ্য, সহস্ৰে সহস্ৰে—তেওঁ তললৈ বহুদূৰ খনন কৰি সেই বিস্তৃত ভূমিখণ্ড শোধন-পবিত্ৰ কৰালে।
Verse 7
भूमौ निखन्यमानायां ततो लिंगानि भूरिशः । चतुर्वक्त्राणि तान्येव यांति दृष्टेश्च गोचरम्
যেতিয়া মাটি খনন কৰা হৈছিল, তেতিয়া অসংখ্য লিঙ্গ প্ৰকাশ পালে; সেই চতুৰ্মুখ লিঙ্গসমূহ দৃষ্টিৰ গোচৰলৈ আহিল।
Verse 8
ततः स पार्थिवस्तैश्च लिंगैर्दृष्ट्वा वृतां भुवम् । तत्क्षणान्मृत्युमापन्नः शिल्पिभिश्च समन्वितः
তাৰ পাছত সেই ৰজাই, সেই লিঙ্গসমূহে চাৰিওফালে পৃথিৱী আৱৰি থকা দেখি, সেই ক্ষণতেই মৃত্যুপ্ৰাপ্ত হ’ল—তেওঁৰ সৈতে অহা শিল্পীসকলসহ।
Verse 9
ततःप्रभृति नो तत्र कश्चिन्मर्त्यो महीतले । प्रासादं कुरुते भीत्या तडागं कूपमेव च
সেই সময়ৰ পৰা, সেই স্থানত পৃথিৱীত কোনো মর্ত্যই ভয়ত প্ৰাসাদ ননির্মাণ কৰে, নতুবা তড়াগ বা কূপো নকৰে।
Verse 105
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां षष्ठे नागरखण्डे हाटकेश्वरक्षेत्र माहात्म्ये राक्षसलिंगच्छेदनंनाम पञ्चोत्तरशततमोऽध्यायः
এইদৰে শ্ৰী স্কান্দ মহাপুৰাণৰ একাশী-সহস্ৰ শ্লোকযুক্ত সংহিতাত, ষষ্ঠ ভাগ নাগৰখণ্ডৰ হাটকেশ্বৰ-ক্ষেত্ৰ-মাহাত্ম্যৰ অন্তৰ্গত “ৰাক্ষস-লিঙ্গ-চ্ছেদন” নামৰ একশ পাঁচতম অধ্যায় সমাপ্ত।