Adhyaya 57

Verse 1

नारद उवाच । ततो विप्रा नारदश्च समाराध्य महेश्वरम् । महीनगरके पुण्ये स्थापयामास शंकरम्

নাৰদে ক’লে: তেতিয়া বিপ্ৰসকলেও—আৰু নাৰদেও—মহেশ্বৰক বিধিমতে আৰাধনা কৰি, মহীনগৰ নামৰ পুণ্য স্থানত শংকৰক প্ৰতিষ্ঠা কৰিলে।

Verse 2

लोकानां च हितार्थाय केदारं लिंगमुत्तमम् । अत्रीशादुत्तरे भागे महापातकनाशनम्

সকলো লোকৰ হিতাৰ্থে ইয়াত কেদাৰ নামৰ উত্তম লিঙ্গ আছে; ই অত্ৰীশৰ উত্তৰ ভাগত অৱস্থিত আৰু মহাপাতক নাশ কৰে।

Verse 3

अत्रिकुण्डे नरः स्नात्वा श्राद्धं कृत्वा यथाविधि । अत्रीशं च नमस्कृत्य केदारं यः प्रपश्यति

যি মানুহে অত্রিকুণ্ডত স্নান কৰি, বিধিমতে শ্ৰাদ্ধ সম্পন্ন কৰে, অত্ৰীশক নমস্কাৰ কৰি তাৰ পিছত কেদাৰৰ দৰ্শন কৰে—সিয়ে (প্ৰতিশ্ৰুত পুণ্য) লাভ কৰে।

Verse 4

मातुः स्तन्यं पुनर्नैव स पिबेन्मुक्तिभाग्भवेत् । ततो रुद्रो नीलकंठं नारदाय महात्मने

সেইজন পুনৰ কেতিয়াও মাতৃৰ স্তন্য পান নকৰে; সি মুক্তিৰ অংশীদাৰ হয়। তেতিয়া ৰুদ্ৰে মহাত্মা নাৰদক নীলকণ্ঠৰ কথা ক’লে।

Verse 5

स्वयं दत्त्वा स्वयं तस्थौ महीनगरके शुभे । कोटितीर्थे नरः स्नात्वा नीलकंठं प्रपश्यति

নিজেই বৰ দান কৰি, নিজেই শুভ মহীনগৰকত অৱস্থিত থাকিল। কোটিতীৰ্থত স্নান কৰা মানুহে নীলকণ্ঠৰ দৰ্শন পায়।

Verse 6

जयादित्यं नमस्कृत्य रुद्रलोकमवाप्नुयात् । जयादित्यं पूजयंति कूपे स्नात्वा नरोत्तमाः

জয়াদিত্যক নমস্কাৰ কৰি মানুহে ৰুদ্ৰলোক লাভ কৰে। কূপত স্নান কৰি উত্তম নৰসকলে জয়াদিত্যৰ পূজা কৰে।

Verse 7

न तेषां वंशनाशोऽस्ति जयादित्यप्रसादतः । इदं ते कथितं पार्थ महीनगरकस्य च

জয়াদিত্যৰ প্ৰসাদত তেওঁলোকৰ বংশনাশ নহয়। হে পাৰ্থ, মহীনগৰকৰ বিষয়েও এইদৰে তোমাক কোৱা হ’ল।

Verse 8

आख्यानं सकलं श्रुत्वा सर्वपापैः प्रमुच्यते

এই সম্পূৰ্ণ পবিত্ৰ আখ্যান শুনিলে মানুহে সকলো পাপৰ পৰা মুক্ত হয়।

Verse 57

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां प्रथमे माहेश्वरखण्डे कौमारिकाखंडे नीलकंठमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तपञ्चाशत्तमोऽध्यायः

এইদৰে শ্ৰী স্কন্দ মহাপুৰাণৰ একাশীতি-সাহস্ৰী সংহিতাৰ অন্তৰ্গত, প্ৰথম মাহেশ্বৰ খণ্ডৰ কৌমাৰিকাখণ্ডত ‘নীলকণ্ঠ-মাহাত্ম্যৰ বৰ্ণনা’ নামৰ সাতাৱন্নতম অধ্যায় সমাপ্ত হ’ল।