Adhyaya 45

Verse 1

स्कंद उवाच । अथ तद्योगिनीवृंदं दूराद्दृष्टिं प्रसार्य च । स्वनेत्रदैर्घ्यनिर्माणं प्रशशंस फलान्वितम्

স্কন্দে ক’লে: তাৰ পিছত যোগিনীবৃন্দে দূৰলৈ দৃষ্টি প্ৰসাৰিত কৰি, নিজৰ চক্ষুৰ পৰিসৰ দীঘল হোৱাৰ ফলপ্ৰদ সিদ্ধিক প্ৰশংসা কৰিলে।

Verse 2

दिव्यप्रासादमालानां पताकाश्चलपल्लवाः । सादरं दूरमार्गस्थान्पांथानाह्वयतीरिव

দিব্য প্ৰাসাদসমূহৰ শাৰী ওপৰত দুলিবলৈ থকা পতাকাসমূহ—চলন্ত পাতৰ দৰে—যেন সাদৰে দূৰ পথত থকা পথিকসকলক আহ্বান কৰি আছিল।

Verse 3

चंचत्प्रासादमाणिक्यैर्विजृंभितमरीचिभिः । सुनीलमपि च व्योमवीक्ष्यमाणं सुनिर्मलम्

চমকিত প্ৰাসাদৰ মাণিক্যৰ পৰা বিস্তাৰিত কিৰণসমূহে, চোৱা মাত্ৰে গাঢ় নীলা আকাশকো অতি নিৰ্মল আৰু নিষ্কলংক যেন দেখুৱাই দিলে।

Verse 4

देवत्वं माययाच्छाद्य वेषं कार्पटिकोचितम् । विधाय काशीमविशद्योगिनीचक्रमक्रमम्

মায়াৰে নিজৰ দেবত্ব আচ্ছাদিত কৰি আৰু ভ্ৰমণকাৰী ভিক্ষুক-সন্ন্যাসীৰ উপযুক্ত বেশ ধৰি, যোগিনীৰ চক্ৰটি কোনো দৃষ্টি আকর্ষণ নকৰাকৈ কাশীত প্ৰৱেশ কৰিলে।

Verse 5

काचिच्चयोगिनी भूता काचिज्जाता तपस्विनी । काचिद्बभूव सैरंध्री काचिन्मासोपवासिनी

এগৰাকী যোগিনী ৰূপেই থাকিল; এগৰাকী তপস্বিনী ৰূপে দেখা দিলে; এগৰাকী সাইৰন্ধ্ৰী (দাসী-সেৱিকা) হ’ল; আৰু এগৰাকীয়ে মাহজোৰা উপবাস পালনকাৰিণীৰ বেশ ধৰিলে।

Verse 6

मालाकारवधूः काचित्काचिन्नापितसुंदरी । सूतिकर्मविचारज्ञा ऽपरा भैषज्यकोविदा

এগৰাকী মালাকাৰৰ বধূ হ’ল; এগৰাকী সুন্দৰ নাপিতনী ৰূপে দেখা দিলে; এগৰাকী প্ৰসূতি-সেৱাৰ কৰ্মবিধি জানোতা; আৰু আন এগৰাকী ঔষধ-বিদ্যাত নিপুণ আছিল।

Verse 7

वैश्या च काचिदभवत्क्रयविक्रयचंचुरा । व्यालग्राहिण्यभूत्काचिद्दासीधात्री च काचन

এগৰাকী নাৰী বৈশ্যা হ’ল, ক্ৰয়-বিক্ৰয়ত অতি নিপুণ। আন এগৰাকী ভয়ংকৰ জন্তু ধৰোঁতা হ’ল; আৰু আন এগৰাকী দাসী আৰু ধাত্ৰী হৈ নগৰত সেৱা কৰি থাকিল।

Verse 8

एका च नृत्यकुशला त्वन्या गानविशारदा । अपरा वेणुवादज्ञा परा वीणाधराभवत्

এগৰাকী নৃত্যত নিপুণ আছিল, আন এগৰাকী গীতত বিশাৰদ। এগৰাকী বাঁহী বজাবলৈ জানিছিল, আৰু আন এগৰাকী বীণা ধৰি বীণা-বাদক হ’ল।

Verse 9

मृदंगवादनज्ञान्या काचित्ताल कलावती । काचित्कार्मणतत्त्वज्ञा काचिन्मौक्तिकगुंफिका

এগৰাকী মৃদঙ্গ বজাবলৈ জনা আছিল, আন এগৰাকী তাল-লয়ৰ কলাত নিপুণ। এগৰাকী কৰ্মণ-তত্ত্বৰ নীতি জানিছিল, আৰু আন এগৰাকী মুক্তা গাঁথনি কৰা আছিল।

Verse 10

गंधभागविधिज्ञान्या काचिदक्षकलालया । आलापोल्लासकुशला काचिच्चत्वरचारिणी

এগৰাকী সুগন্ধি-দ্ৰব্যৰ অংশ-মাপ আৰু বিধি জানিছিল, আন এগৰাকী পাশা-খেলাৰ কলাত আনন্দ পায়। এগৰাকী সুমধুৰ আলাপ আৰু উৎসৱ-উল্লাসত নিপুণ আছিল, আৰু আন এগৰাকী চত্বর আৰু চৌমুখত ঘূৰি ফুৰিছিল।

Verse 11

वंशाधिरोहणे दक्षा रज्जुमार्गेण चेतरा । काचिद्वातुलचेष्टाऽभूत्पथि चीवरवेष्टना

এগৰাকী বাঁহৰ খুঁটিত উঠাত দক্ষ আছিল, আন এগৰাকী ৰজ্জু-পথেৰে চলিছিল। এগৰাকী উন্মত্তাৰ দৰে আচৰণ কৰিছিল, আৰু আন এগৰাকী পথত চীৰ-ফটা কাপোৰ জড়াই ঘূৰি ফুৰিছিল।

Verse 12

अपत्यदाऽनपत्यानां परा तत्रपुरेऽवसत् । काचित्करांघ्रिरेखाणां लक्षणानि चिकेति च

সেই নগৰত আন এগৰাকী নাৰীয়ে নিঃসন্তানসকলক সন্তান দান কৰোঁতা ৰূপে বাস কৰিছিল। আৰু আন এগৰাকীয়ে হাত-পায়ৰ ৰেখাত থকা শুভ লক্ষণসমূহ পৰীক্ষা কৰি তাৰ ব্যাখ্যা কৰিছিল।

Verse 13

चित्रलेखन नैपुण्यात्काचिज्जनमनोहरा । वशीकरणमंत्रज्ञा काचित्तत्र चचार ह

চিত্ৰ অঁকা আৰু ৰেখাঙ্কনৰ নিপুণতাৰে এগৰাকী নাৰীয়ে লোকৰ মন হৰণ কৰিছিল। আৰু আন এগৰাকী আকর্ষণ-প্ৰভাৱৰ মন্ত্রজ্ঞানী হৈ তাত ইফালে-সিফালে বিচৰণ কৰিছিল।

Verse 14

गुटिकासिद्धिदा काचित्काचिदंजनसिद्धिदा । धातुवादविदग्धान्या पादुकासिद्धिदा परा

এগৰাকীয়ে গুটিকা-সিদ্ধি লাভ দান কৰিছিল, আন এগৰাকীয়ে অঞ্জন-সিদ্ধি দিছিল। আন এগৰাকী ধাতুবাদ (ৰসায়নবিদ্যা)ত নিপুণ আছিল, আৰু আন এগৰাকীয়ে পাদুকা-সিদ্ধি প্ৰদান কৰিছিল।

Verse 15

अग्निस्तंभ जलस्तंभ वाक्स्तंभं चाप्यशिक्षयत् । खेचरीत्वं ददौ काचिददृश्यत्वं परा ददौ

তেওঁ অগ্নিস্তম্ভ, জলস্তম্ভ আৰু বাক্স্তম্ভৰ বিদ্যাও শিকাইছিল। এগৰাকীয়ে খেচৰীত্ব শক্তি দান কৰিছিল, আৰু আন এগৰাকীয়ে অদৃশ্যত্ব প্ৰদান কৰিছিল।

Verse 16

काचिदाकर्पणीं सिद्धिं ददावुच्चाटनं परा । काचिन्निजांगसौंदर्य युवचित्तविमोहिनी

এগৰাকীয়ে আকর্ষণী সিদ্ধি দান কৰিছিল, আৰু আন এগৰাকীয়ে উচ্চাটন কৰ্ম প্ৰদান কৰিছিল। আৰু আন এগৰাকী নিজৰ অঙ্গ-সৌন্দৰ্যৰে যুৱকৰ মন মোহিত কৰিছিল।

Verse 17

चिंतितार्थप्रदा काचित्काचिज्ज्योतिः कलावती । इत्यादि वेषभाषाभिरनुकृत्य समंततः

কিছুমান যোগিনী “চিন্তিতাৰ্থ-প্ৰদা” ৰূপে, কিছুমান “জ্যোতি” ৰূপে, আৰু কিছুমান “কলাৱতী” কৌশল-সৌন্দৰ্যময় ৰূপে প্ৰকাশ পালে। এইদৰে নানা বেশ-ভাষা অনুকৰণ কৰি সিহঁতে চাৰিওফালে ঘূৰি ফুৰিলে।

Verse 18

प्रत्यंगणं प्रतिगृहं प्राविशद्योगिनीगणः । इत्थमब्दंचरंत्यस्ता योगिन्योऽहर्निशं पुरि

যোগিনীৰ দলটি প্ৰতিটো আঙণ আৰু প্ৰতিটো ঘৰত প্ৰৱেশ কৰিলে। এইদৰে সেই যোগিনীবোৰে এটা সম্পূৰ্ণ বছৰ ধৰি নগৰত দিন-ৰাতি ঘূৰি ফুৰিলে।

Verse 19

न च्छिद्रं लेभिरे क्वापि नृपविघ्नचिकीर्षवः । ततः समेत्य ताः सर्वा योगिन्यो वंध्यवांछिताः । तस्थुः संमंत्र्य तत्रैव न गता मंदरं पुनः

ৰাজাক বিঘ্ন ঘটাবলৈ ইচ্ছুক হৈ সিহঁতে ক’তো কোনো ফাঁক নাপালে। তেতিয়া সকলো যোগিনী—আকাঙ্ক্ষা বিফল হৈ—একেলগে গোট খাই, তাতেই পৰামৰ্শ কৰি, পুনৰ মন্দৰলৈ উভতি নগ’ল।

Verse 20

प्रभुकार्यमनिष्पाद्य सदः संभावनैधितः । कः पुरः शक्नुयात्स्थातुं स्वामिनो क्षतविग्रहः

প্ৰভুৰ কাৰ্য সম্পন্ন নকৰিও সদায় আত্মগৌৰৱে ফুলা—নিজ দেহেই লাঞ্ছিত হোৱা কোন দাসে স্বামীৰ সন্মুখত থিয় হ’ব পাৰে?

Verse 21

अन्यच्च चिंतितं ताभिर्योगिनीभिरिदं मुने । प्रभुं विनापि जीवामो न तु काशीं विना पुनः

হে মুনি, যোগিনীবোৰে আন এটা কথা ভাবিলে—“প্ৰভু নাথাকিলেও আমি জীয়াই থাকিব পাৰোঁ; কিন্তু কাশী নাথাকিলে পুনৰ কেতিয়াও নহয়।”

Verse 22

प्रभूरुष्टोपि सद्भृत्ये जीविकामात्रहारकः । काशीहरेत्कराद्भ्रष्टा पुरुषार्थचतुष्टयम्

প্ৰভু সদ্ভৃত্যৰ ওপৰত ৰুষ্ট হলেও কেৱল জীৱিকামাত্ৰ হৰণ কৰে। কিন্তু যি কাশীৰ পৰা বিচ্যুত হয়, কাশীয়ে নিজেই তাৰ হাতৰ পৰা ধৰ্ম, অৰ্থ, কাম আৰু মোক্ষ—চাৰিও পুৰুষাৰ্থ কেঢ়ি লয়।

Verse 23

नाद्यापि काशीं संत्यज्य तदारभ्य महामुने । योगिन्योन्यत्र तिष्ठंति चरंत्योपि जगत्त्रयम्

আজিও, সেই সময়ৰ পৰা, হে মহামুনে, যোগিনীবোৰে কাশী ত্যাগ নকৰে; যদিও ত্ৰিলোকত বিচৰণ কৰে, তথাপি অন্য ঠাইত কেৱল ক্ষণিকৰ বাবে থাকি যায়।

Verse 24

प्राप्यापि श्रीमतीं काशीं यस्तितिक्षति दुर्मतिः । स एव प्रत्युत त्यक्तो धर्मकामार्थमुक्तिभिः

শ্ৰীমতী কাশী লাভ কৰিও যি দুৰ্মতি কেৱল ‘সহ্য’ কৰে, শ্ৰদ্ধা নকৰে, সেয়াই প্ৰকৃততে ধৰ্ম, কাম, অৰ্থ আৰু মুক্তিৰ দ্বাৰা পৰিত্যক্ত হয়।

Verse 25

कः काशीं प्राप्य दुर्बुद्धिरपरत्र यियासति । मोक्षनिक्षेप कलशीं तुच्छश्रीकृतमानसः

কাশী লাভ কৰি কোন দুৰ্বুদ্ধি অন্য ঠাইলৈ যাব খোজে? তুচ্ছ ঐশ্বৰ্যৰ মোহে যাৰ মন ক্ষুদ্ৰ হৈছে—যেতিয়া কাশী নিজেই মোক্ষ-নিক্ষেপৰ কলশী, মোক্ষ সঞ্চয়ৰ পাত্ৰ।

Verse 26

विमुखोपीश्वरोस्माकं काशीसेवनपुण्यतः । संमुखो भविता पुण्यं कृतकृत्याः स्म तद्वयम्

আমাৰ প্ৰভু যদিও বিমুখো হয়, কাশী-সেৱাৰ পুণ্যবলে তেওঁ আমাৰ প্ৰতি সংমুখ হ’ব। ধন্য আমি—সেই পুণ্যৰ দ্বাৰাই আমি কৃতকৃত্য, উদ্দেশ্যসিদ্ধ হ’ম।

Verse 27

दिनैः कतिपयैरेव सर्वज्ञोपि समेष्यति । विना काशीं न रमते यतोऽन्यत्र त्रिलोचनः

কেইদিনমানৰ ভিতৰতে সৰ্বজ্ঞজনেও এই সিদ্ধান্তত উপনীত হয়—কাশী বিনা তেওঁ ৰমণ নকৰে; কিয়নো ত্ৰিনয়ন প্ৰভু শিৱে অন্য ঠাইত আনন্দ নাপায়।

Verse 28

शंभोः शक्तिरियं काशी काचित्सर्वैरगोचरा । शंभुरेव हि जानीयादेतस्याः परमं सुखम्

এই কাশী সঁচাকৈ শম্ভুৰেই শক্তি—সকলোৰে অগোচৰ এক তত্ত্ব। ইয়াৰ পৰম সুখ শম্ভুৱে নিজেই সম্পূৰ্ণকৈ জানে।

Verse 29

इति निश्चित्य मनसि शंभोरानंदकानने । अतिष्ठद्योगिनीवृंदं कयाचिन्माययावृतम्

এইদৰে মনত স্থিৰ সিদ্ধান্ত কৰি, শম্ভুৰ ‘আনন্দ-কানন’ত যোগিনীৰ এক দলে অৱস্থান কৰিলে—কোনো অদ্ভুত মায়াৰে আৱৃত হৈ।

Verse 30

व्यास उवाच । इत्थं समाकर्ण्य मुनिः पुनः पप्रच्छ षण्मुखम् । कानि कानि च नामानि तासां तानि वदेश्वर

ব্যাসে ক’লে: এইদৰে শুনি মুনিয়ে পুনৰ ষণ্মুখক সুধিলে—“হে প্ৰভু, সিহঁতৰ নামবোৰ কি কি? হে ঈশ্বৰ, সেই নাম কওক।”

Verse 31

भजनाद्योगिनीनां च काश्यां किं जायते फलम् । कस्मिन्पर्वणि ताः पूज्याः कथं पूज्याश्च तद्वद

“কাশীত যোগিনীসকলৰ ভজন-উপাসনাৰ ফল কি জন্মে? কোন পবিত্ৰ পৰ্বত সিহঁত পূজ্য, আৰু কেনেকৈ পূজা কৰিব লাগে—সেয়াও কওক।”

Verse 32

श्रुत्वेतिप्रश्नमौमेयो योगिनीसंश्रयं ततः । प्रत्युवाच मुने वच्मि शृणोत्ववहितो भवान्

এই প্ৰশ্ন শুনি উমাৰ পুত্ৰ, যোগিনীসকলৰ আশ্ৰয়, তেতিয়া উত্তৰ দিলে: “হে মুনি, মই ক’ম; আপুনি সম্পূৰ্ণ মনোযোগে শুনক।”

Verse 33

स्कंद उवाच । नामधेयानि वक्ष्यामि योगिनीनां घटोद्भव । आकर्ण्य यानि पापानि क्षयंति भविनां क्षणात्

স্কন্দে ক’লে: “হে ঘটোদ্ভৱ (ব্যাস), মই যোগিনীসকলৰ নাম ঘোষণা কৰিম; যি নাম শুনিলে জীৱসকলৰ পাপ ক্ষণমাত্ৰতে নাশ হয়।”

Verse 34

गजानना सिंहमुखी गृध्रास्या काकतुंडिका । उष्ट्रग्रीवा हयग्रीवा वाराही शरभानना

গজাননা, সিংহমুখী, গৃধ্ৰাস্যা, কাকতুণ্ডিকা; উষ্ট্ৰগ্ৰীৱা, হয়গ্ৰীৱা, বাৰাহী আৰু শৰভাননা—এইবোৰ যোগিনীৰ নাম।

Verse 35

उलूकिका शिवारावा मयूरी विकटानना । अष्टवक्त्रा कोटराक्षी कुब्जा विकटलोचना

উলূকিকা, শিবারাৱা, ময়ূৰী, বিকটাননা; অষ্টবক্ত্ৰা, কোটৰাক্ষী, কুব্জা আৰু বিকটলোচনা—এইবোৰো যোগিনীৰ নাম।

Verse 36

शुष्कोदरी ललज्जिह्वा श्वदंष्ट्रा वानरानना । ऋक्षाक्षी केकराक्षी च बृहत्तुंडा सुराप्रिया

শুষ্কোদৰী, ললজ্জিহ্বা, শ্বদন্ত্ৰা, বানৰাননা; ঋক্ষাক্ষী, কেকৰাক্ষী, বৃহত্তুণ্ডা আৰু সুৰাপ্ৰিয়া—এইবোৰো যোগিনীৰ নাম।

Verse 37

कपालहस्ता रक्ताक्षी शुकी श्येनी कपोतिका । पाशहस्ता दंडहस्ता प्रचंडा चंडविक्रमा

তেওঁ কপাল হাতে ধৰা ৰক্তনেত্ৰী; শুকী, শ্যেনী, কপোতিকা; পাশধাৰিণী, দণ্ডধাৰিণী; প্ৰচণ্ডা আৰু চণ্ডবিক্ৰমা—ৰণত ভয়ংকৰ পদক্ষেপযুক্তা।

Verse 38

शिशुघ्नी पापहंत्री च काली रुधिरपायिनी । वसाधया गर्भभक्षा शवहस्तांत्रमालिनी

শিশুঘ্নী, পাপহন্ত্ৰী; কালী, ৰুধিৰপায়িনী; বসাধয়া, গৰ্ভভক্ষা; আৰু যি শৱ হাতে ধৰে, অন্ত্ৰমালিনী—আঁতৰ মালা পৰিধানকাৰিণী।

Verse 39

स्थूलकेशी बृहत्कुक्षिः सर्पास्या प्रेतवाहना । दंदशूककरा क्रौंची मृगशीर्षा वृषानना

স্থূলকেশী, বৃহৎকুক্ষী; সৰ্পাস্যা—সাপ-মুখী; প্ৰেতবাহনা; সৰ্পসদৃশ কৰযুক্তা; ক্রৌঞ্চী; মৃগশীৰ্ষা; আৰু বৃষাননা—বৃষ-মুখী।

Verse 40

व्यात्तास्या धूमनिःश्वासा व्योमैकचरणोर्ध्वदृक् । तापनी शोषणीदृष्टिः कोटरी स्थूलनासिका

ব্যাত্তাস্যা—বিস্তৃত মুখমেলি; ধূমনিঃশ্বাসা—ধোঁৱাময় নিশ্বাসযুক্তা; যি আকাশত এক পাৱে গতি কৰে আৰু ঊৰ্ধ্বদৃষ্টি; তাপনী—দাহকাৰিণী; যাৰ দৃষ্টিয়ে শুকুৱায়; কোটৰী; আৰু স্থূলনাসিকা—ডাঙৰ নাকযুক্তা।

Verse 41

विद्युत्प्रभा बलाकास्या मार्जारी कटपूतना । अट्टाट्टहासा कामाक्षी मृगाक्षी मृगलोचना

বিদ্যুৎপ্ৰভা—বিজুলীৰ দৰে দীপ্তিময়ী; বলাকাস্যা; মাৰ্জাৰী; কটপূতনা; অট্টাট্টহাসা—উচ্চ অট্টহাসযুক্তা; কামাক্ষী; মৃগাক্ষী; আৰু মৃগলোচনা—হৰিণী-নয়না।

Verse 42

नामानीमानि यो मर्त्यश्चतुःषष्टिं दिनेदिने । जपेत्त्रिसंध्यं तस्येह दुष्टबाधा प्रशाम्यति

যি কোনো মৰ্ত্যই দিনেদিনে এই চৌষট্টি নাম ত্ৰিসন্ধ্যাত জপ কৰে, তাৰ এই জীৱনতেই দুষ্ট শক্তিৰ বাধা-উপদ্ৰৱ শান্ত হয়।

Verse 43

न डाकिन्यो न शाकिन्यो न कूष्मांडा न राक्षसाः । तस्य पीडां प्रकुर्वंति नामानीमानि यः पठेत्

যি এই নামসমূহ পঢ়ে, তাক ডাকিনী, শাকিনী, কূষ্মাণ্ড বা ৰাক্ষস—কোনেও পীড়া দিব নোৱাৰে।

Verse 44

शिशूनां शांतिकारीणि गर्भशांतिकराणि च । रणे राजकुले वापि विवादे जयदान्यपि

ই নামসমূহ শিশুৰ শান্তিদায়ক, গৰ্ভৰো শান্তি-ৰক্ষা কৰে; ৰণত, ৰাজদৰবাৰত আৰু বিবাদতও জয় দান কৰে।

Verse 45

लभेदभीप्सितां सिद्धिं योगिनीपीठसेवकः । मंत्रांतराण्यपि जपंस्तत्पीठे सिद्धिभाग्भवेत्

যি যোগিনী-পীঠৰ সেৱা কৰে, সি ইচ্ছিত সিদ্ধি লাভ কৰে; আন মন্ত্ৰ জপিলেও, সেই পীঠতেই সি সিদ্ধিৰ ভাগী হয়।

Verse 46

बलिपूजोपहारैश्च धूपदीपसमर्पणैः । क्षिप्रं प्रसन्ना योगिन्यः प्रयच्छेयुर्मनोरथान्

বলি-অৰ্পণ, পূজা আৰু উপহাৰ, ধূপ-দীপ সমৰ্পণে যোগিনীগণ শীঘ্ৰে প্ৰসন্ন হৈ ভক্তৰ মনোৰথ পূৰ্ণ কৰে।

Verse 47

शरत्काले महापूजां तत्र कृत्वा विधानतः । हवींषि हुत्वा मंत्रज्ञो महतीं सिद्धिमाप्नुयात्

শৰত্কালত তাত বিধি অনুসাৰে মহাপূজা সম্পন্ন কৰি, মন্ত্ৰবিদ্যাত নিপুণ হৈ অগ্নিত হৱিষ্য আहुতি দিলে, সি মহৎ আধ্যাত্মিক সিদ্ধি লাভ কৰে।

Verse 48

आरभ्याश्वयुजःशुक्लां तिथिं प्रतिपदं शुभाम् । पूजयेन्नवमीयावन्नरश्चिंतितमाप्नुयात्

আশ্বযুজ মাহৰ শুক্লপক্ষৰ শুভ প্ৰতিপদা তিথিৰ পৰা আৰম্ভ কৰি, যি নৱমীলৈকে পূজা অব্যাহত ৰাখে, সি মনত কামনা কৰা বস্তুটো নিশ্চয় লাভ কৰে।

Verse 49

कृष्णपक्षस्य भूतायामुपवासी नरोत्तमः । तत्र जागरणं कृत्वा महतीं सिद्धिमाप्नुयात्

কৃষ্ণপক্ষৰ ভূতা তিথিত উত্তম নৰে উপবাসে থাকি তাত জাগৰণ কৰিব লাগে; তেনে কৰিলে সি মহৎ সিদ্ধি লাভ কৰে।

Verse 50

प्रणवादिचतुर्थ्यन्तैर्नामभिर्भक्तिमान्नरः । प्रत्येकं हवनं कृत्वा शतमष्टोत्तरं निशि

ভক্তিমান নৰে প্ৰণৱ (ওঁ) আদি কৰি চতুৰ্থ নাম/মন্ত্ৰলৈকে নামসমূহেৰে, নিশাত প্ৰতিটো পৃথক পৃথককৈ একশ আঠবাৰ হৱন-আহুতি দিব লাগে।

Verse 51

ससर्पिषा गुग्गुलुना लघुकोलि प्रमाणतः । यां यां सिद्धिमभीप्सेत तांतां प्राप्नोति मानवः

ঘিউ আৰু গুগ্গুলু সৰু কোলি (বৰই) ফলৰ সমান পৰিমাণে লৈ, মানুহে যি যি সিদ্ধি কামনা কৰে, সি সেই সেই সিদ্ধি লাভ কৰে।

Verse 52

चैत्रकृष्णप्रतिपदि तत्र यात्रा प्रयत्नतः । क्षेत्रविघ्नशांत्यर्थं कर्तव्या पुण्यकृज्जनैः

চৈত্ৰ মাহৰ কৃষ্ণপক্ষৰ প্ৰতিপদ তিথিত তাত পুণ্যকৰ্মী ধৰ্মবান লোকে যত্নসহে যাত্ৰা-পৰিক্ৰমা কৰিব লাগে; ক্ষেত্ৰ-সম্বন্ধীয় বিঘ্ন শান্ত কৰাৰ উদ্দেশ্যে এই কৰ্তব্য।

Verse 53

यात्रा च सांवत्सरिकीं यो न कुर्यादवज्ञया । तस्य विघ्नं प्रयच्छंति योगिन्यः काशिवासिनः

যি জনে অৱজ্ঞাবশত বাৰ্ষিক যাত্ৰা নকৰে, কাশীত বাস কৰা যোগিনীবিলাকে তাক বিঘ্ন দান কৰে।

Verse 54

अग्रे कृत्वा स्थिताः सर्वास्ताः काश्यां मणिकर्णिकाम् । तन्नमस्कारमात्रेण नरो विघ्नैर्न बाध्यते

সেই সকলো (যোগিনী) মণিকৰ্ণিকাক অগ্ৰস্থান দি কাশীত অৱস্থিত; কেৱল তাত নমস্কাৰ কৰিলেই মানুহ বিঘ্নত নপৰে।