Adhyaya 48
সূত কবিয়ে ঋষিসকলক পাণ্ড্য ৰজা শংকৰৰ কাহিনী বৰ্ণনা কৰিছে। এজন বেদজ্ঞ আৰু ধাৰ্মিক ৰজা হোৱা সত্ত্বেও, চিকাৰ কৰিবলৈ গৈ তেওঁ ভুলবশতঃ এজন শান্ত তপস্বী আৰু তেওঁৰ পত্নীক হত্যা কৰে। এই ব্ৰহ্মহত্যা আৰু স্ত্ৰীহত্যাৰ মহাপাপৰ পৰা পৰিত্ৰাণ পাবলৈ ঋষিসকলে শোকসন্তপ্ত পুত্ৰ জাংগলক উপদেশ দিয়ে। তেওঁ পিতৃ-মাতৃৰ অস্থি সংগ্ৰহ কৰি ৰামসেতুৰ ওচৰৰ ৰামনাথ ক্ষেত্ৰত শ্ৰাদ্ধাদি কৰ্ম সম্পন্ন কৰে, যাৰ ফলত তেওঁলোকে বৈকুণ্ঠ সদৃশ গতি লাভ কৰে। ৰজাক এই পাপৰ প্ৰায়শ্চিত্ত হিচাপে অগ্নিপ্ৰৱেশৰ নিৰ্দেশ দিয়া হৈছিল, কিন্তু এক আকাশবাণীয়ে তেওঁক বাধা দি ৰামনাথৰ সেৱা কৰিবলৈ কয়। এবছৰ ধৰি ঘিউ, গাখীৰ আৰু মৌৰে অভিষেক, প্ৰদক্ষিণ আৰু চাকি জ্বলাই ৰামনাথৰ আৰাধনা কৰাৰ ফলত ৰজাৰ সকলো পাপ খণ্ডন হয়। এই মাহাত্ম্যই প্ৰমাণ কৰে যে ৰামনাথৰ ভক্তিৰে মহাপাপো দূਰ হয় আৰু মানুহে হেৰুৱা ঐশ্বৰ্য ঘূৰাই পায়।
Shlokas
Verse 1
श्रीसूत उवाच । रामनाथं समुद्दिश्य कथां पापविनाशिनीम् । प्रवक्ष्यामि मुनिश्रेष्ठाः शृणुध्वं सुसमाहिताः
শ্ৰী সূতে ক’লে: ৰামনাথক বিষয় কৰি মই পাপ-নাশিনী কাহিনী বৰ্ণনা কৰিম। হে মুনিশ্ৰেষ্ঠসকল, সম্পূৰ্ণ একাগ্ৰতাৰে শুনা।
Verse 2
पांड्यदेशाधिपो राजा पुरासीच्छंकराभिधः । ब्रह्मण्यः सत्यसंधश्च यायजूकश्च धार्मिकः
পূৰ্বতে পাণ্ড্যদেশৰ অধিপতি এজন ৰজা আছিল, নাম শংকৰ। তেওঁ ব্ৰাহ্মণভক্ত, সত্যসংকল্প, যজ্ঞৰ পৃষ্ঠপোষক আৰু ধৰ্মপৰায়ণ আছিল।
Verse 3
वेदवेदांगतत्त्वज्ञः परसैन्यविदारणः । चतुरोऽप्याश्रमान्वर्णान्धर्मतः परिपालयन्
তেওঁ বেদ আৰু বেদাঙ্গৰ তত্ত্ব অৰ্থ জানিছিল, শত্রু সেনা বিদাৰণ কৰাত সক্ষম আছিল; আৰু ধৰ্ম অনুসাৰে চাৰিও আশ্ৰম আৰু বৰ্ণসমূহক ৰক্ষা কৰিছিল।
Verse 4
वैदिकाचारनिरतः पुराणस्मृतिपारगः । शिवविष्ण्वर्चको नित्यमन्यदैवतपूजकः
তেওঁ বৈদিক আচাৰত নিবিষ্ট, পুৰাণ আৰু স্মৃতি-শাস্ত্ৰত পাৰদৰ্শী আছিল; সদায় শিৱ-বিষ্ণুৰ আৰাধনা কৰিছিল আৰু অন্য দেৱতাসকলকো সন্মানে পূজা দিছিল।
Verse 5
महादानप्रदो नित्यं ब्राह्मणानां महात्मनाम् । मृगयार्थं ययौ धीमान्स कदाचित्तपोवनम्
তেওঁ মহাত্মা ব্ৰাহ্মণসকলক সদায় মহাদান দান কৰিছিল। এবাৰ সেই বুদ্ধিমান ৰজা মৃগয়া কৰিবলৈ তপোবনৰ অৰণ্যলৈ গ’ল।
Verse 6
सिंहव्याघ्रेभमहिष क्रूरसत्वभयंकरम् । झिल्लिकाभीषणरवं सरीसृपसमाकुलम्
সেই স্থান অতি ভয়ংকৰ আছিল—সিংহ, বাঘ, হাতী আৰু বনৰীয়া মহিষেৰে আতংকময়; ক্ৰূৰ জন্তুৰ ভয়ে বিভীষিকাময়; ঝিঁঝিঁ পোকাৰ অশুভ শব্দে গুঞ্জৰিত আৰু সৰীসৃপেৰে ভৰি থকা।
Verse 7
भीमश्वापदसंपूर्णं दावानलभयंकरम् । महारण्यं प्रविश्याथ शंकरो राजशेखरः
সেই মহাবন ভয়ংকৰ শ্বাপদেৰে পৰিপূৰ্ণ আছিল আৰু দাৱানলৰ আশংকাই তাক আতংকময় কৰিছিল। তেতিয়া ৰজাসকলৰ শিৰোমণি শংকৰ সেই মহান অৰণ্যত প্ৰৱেশ কৰিলে।
Verse 8
अनेकसैनिकोपेत आखेटिकुलसंकुलः । पादुकागूढचरणो रक्तोष्णीषो हरिच्छदः
তেওঁ বহু সৈনিকসহ আছিল আৰু শিকারী কুলসমূহেৰে ঘেৰাও কৰা। পাদুকাৰে ঢাকি থোৱা চৰণ, মূৰত ৰঙা উষ্ণীষ, আৰু সেউজ বস্ত্ৰ পৰিধান কৰিছিল।
Verse 9
बद्धगोधांगुलित्राणो धृतकोदण्डसायकः । कक्ष्याबद्धमहाखङ्गः श्वेताश्ववरमास्थितः
তেওঁ গোধাৰ ছালেৰে বাঁধা আঙুলিৰ ৰক্ষাকবচ পিন্ধিছিল, ধনু-বাণ ধাৰণ কৰিছিল; কঁকালত মহাখড়্গ বাঁধি থৈছিল আৰু উত্তম শ্বেত অশ্বত আৰূঢ় আছিল।
Verse 10
सुवेषधारी सन्नद्धः पत्तिसंघसमावृतः । कांतारेषु च सर्वेषु पर्वतेषु गुहासु च
সু-বেশধাৰী, সম্পূৰ্ণ সজ্জিত, পদাতিক সেনাদলেৰে আৱৃত হৈ, তেওঁ সকলো কান্তাৰতে—পৰ্বতসমূহত আৰু গুহাসমূহতো—বিচৰণ কৰিছিল।
Verse 11
समुत्तीर्ण महास्रोता युवा सिंहपराक्रमः । विचचार बलैः साकं दरीषु मृगयन्मृगान्
মহাস্ৰোতস্বৰূপ বৃহৎ প্ৰবাহ অতিক্ৰম কৰি, সিংহসম পৰাক্ৰমী সেই যুৱক নিজৰ সৈন্যবলসহ দৰিসমূহত বিচৰণ কৰি মৃগাদি পশু শিকার কৰিছিল।
Verse 12
बध्यतां वध्यतामेष याति वेगान्मृगो वने । एवं वदत्सु सैन्येषु स्वयमुत्प्लुत्य शंकरः
“ধৰক! মাৰক! মৃগটো বেগেৰে বনত পলাই গৈছে!”—সৈন্যসকলে এইদৰে চিঞৰ-বাখৰ কৰোঁতেই শংকৰ স্বয়ং উফৰি আগবাঢ়িল।
Verse 13
मृगं हंति महाराजो विगाह्य विपिनस्थलीम् । सिंहान्वराहान्महिषान्कुञ्जराच्छरभांस्तथा
বনৰ ভিতৰত প্ৰৱেশ কৰি মহাৰাজে মৃগক বধ কৰিলে; লগতে সিংহ, বৰাহ, মহিষ, কুঞ্জৰ আৰু শৰভসকলকো নিধন কৰিলে।
Verse 14
विनिघ्नन्स मृगानन्यान्वन्याञ्छंकरभूपतिः । कुत्रचिद्विपिनोद्देशे दरीमध्यनिवासिनम्
এইদৰে শংকৰ ভূপতিয়ে অন্য বন্য পশুসকলকো নিধন কৰি থাকোঁতে, বনৰ এক অঞ্চলত তেওঁ দৰিৰ মাজত বাস কৰা এজনক দেখা পালে।
Verse 15
व्याघ्रचर्मधरं शांतं मुनिं नियतमानसम् । व्याघ्रबुद्ध्या जघानाशु शरेणानतपर्वणा
তেওঁ বাঘছাল পৰিধান কৰা, শান্ত আৰু সংযতচিত্ত মুনিক দেখিলে; কিন্তু বাঘ বুলি ভ্ৰম কৰি, অনতপৰ্বযুক্ত বাণেৰে তেওঁ তৎক্ষণাৎ আঘাত কৰিলে।
Verse 16
अतिवेगेन विप्रेंद्रास्तत्पत्नीं च ससायकः । निजघान पतिप्राणां निविष्टां पत्युरंतिके
হে বিপ্ৰেন্দ্ৰ! অতি বেগে ধনুৰ্ধৰে ঋষিৰ পত্নীকো সশৰে আঘাত কৰি নিধন কৰিলে—যি পতিপ্ৰাণা, স্বামীৰ কাষতে উপবিষ্ট আছিল।
Verse 17
विलोक्य मातापितरौ तत्पुत्रो निहतौ वने । रुरोद भृशदुःखार्तो विललाप च कातरः
বনত মাতাপিতাক নিহত দেখা পাই তেওঁলোকৰ পুত্ৰই তীব্ৰ শোকত ব্যাকুল হৈ ডাঙৰকৈ কান্দিলে আৰু অসহায়ভাৱে বিলাপ কৰিলে।
Verse 18
भोस्तात मातर्मां हित्वा युवां यातौ क्व वाधुना । अहं कुत्र गमिष्यामि को वा मे शरणं भवेत्
‘হে তাত! হে মাতা! মোক এৰি তোমালোক এতিয়া ক’লৈ গ’লা? মই ক’লৈ যাম, আৰু মোৰ আশ্ৰয় কোন হ’ব?’
Verse 19
को मामध्यापयेद्वेदाञ्छास्त्रं वा पाठयेत्पितः । अंब मे भोजनं का वा दास्यते सोपदेशकम्
‘হে পিতৃ! কোনে মোক বেদ অধ্যাপনা কৰাব, বা শাস্ত্ৰ পাঠ দিব? আৰু হে অম্বা! কোনে মোক আহাৰ দিব—উপদেশ-পরামৰ্শসহ?’
Verse 20
आचाराञ्च्छिक्षयेत्को वा तात त्वयि मृतेऽधुना । अंब बालं प्रकुपितं का वा मामुपलाप येत्
‘হে তাত! এতিয়া তুমি মৃত হ’লে কোনে মোক সদাচাৰ শিকাব? আৰু হে অম্বা! মই—এতিয়াও শিশু—ক্ৰুদ্ধ হ’লে কোনে মোক কোমলভাৱে তিৰস্কাৰ কৰি বুজাব?’
Verse 21
युवां निरागसावद्य केन पापेन सायकैः । निहतौ वै तपोनिष्ठौ मत्प्राणौ मद्गुरू वने
তোমালোক দুয়ো নিৰ্দোষ আৰু নিৰপৰাধ—কোন পাপে তীৰেৰে নিহত হ’লা? তোমালোক তপস্যাত নিষ্ঠ, মোৰ প্ৰাণসদৃশ, মোৰ গুৰু—সেই অৰণ্যত আছিলা।
Verse 22
एवं तयोः सुतो विप्रा मुक्तकण्ठं रुरोद वै । अथ प्रलपितं श्रुत्वा शंकरो विपिने चरन्
এইদৰে, হে বিপ্ৰসকল, তেওঁলোকৰ পুত্ৰে মুক্তকণ্ঠে কান্দি উঠিল। তেতিয়া অৰণ্যত বিচৰণ কৰা শংকৰে সেই বিলাপ শুনিলে।
Verse 23
तच्छब्दाभिमुखः सद्यः प्रययौ स दरीमुखम् । तत्रत्या मुनयोऽप्याशु समागच्छंस्तमाश्रमम्
সেই শব্দৰ দিশে তৎক্ষণাৎ মুখ কৰি তেওঁ গুহাৰ মুখলৈ দৌৰিলে। তাত বাস কৰা মুনিসকলেও সোনকালে সেই আশ্ৰমত সমবেত হ’ল।
Verse 24
ते दृष्ट्वा मुनयः सर्वे शरेण निहतं मुनिम् । तत्पत्नीं च हतां विप्रा राजानं च धनुर्धरम्
সকলো মুনিয়ে তীৰেৰে নিহত মুনিক দেখিলে, আৰু তেওঁৰ পত্নীকো হতা দেখিলে—হে বিপ্ৰসকল—আৰু ধনুৰ্ধৰ ৰজাকো তাত দেখিলে।
Verse 25
विलपंतं सुतं चापि विलोक्य भृशविह्वलाः । पुत्रमाश्वासयामासुर्मा रोदीरिति कातरम्
বিলাপ কৰা পুত্ৰক দেখি মুনিসকল অতি ব্যাকুল হ’ল। তেওঁলোকে কাতৰ শিশুটিক সান্ত্বনা দি ক’লে, “পুত্ৰ, নাকান্দিবা।”
Verse 26
मुनय ऊचुः । आढ्ये वापि दरिद्रे वा मूर्खे वा पंडितेऽपि वा । पीने वाथ कृशे वापि समवर्ती परेतराट्
মুনিসকলে ক’লে: ধনী হওক বা দৰিদ্ৰ, মূৰ্খ হওক বা পণ্ডিত, স্থূল হওক বা কৃশ—পৰলোকৰ অধিপতি যমে সকলোকে একেদৰে গ্ৰহণ কৰে।
Verse 27
वने वा नगरे ग्रामे पर्वते वा स्थलांतरे । मृत्योर्वशे प्रयातव्यं सर्वैरपि हि जंतुभिः
বন হওক বা নগৰ, গাঁও হওক বা পৰ্বত, বা আন যিকোনো ঠাই—সকলো জীৱই অৱশ্যম্ভাৱীভাৱে মৃত্যুৰ অধীনতালৈ যাবই লাগে।
Verse 28
वत्स नित्यं च गर्भस्थैर्जातैरपि च जंतुभिः । युवभिः स्थविरैः सर्वैर्यातव्यं यमपत्तनम्
হে বৎস, সদায়—গৰ্ভস্থ জীৱ, জন্মলাভ কৰা, যুৱক আৰু বৃদ্ধ—সকলোৱে যমৰ নগৰলৈ যাবই লাগে।
Verse 29
वर्णिभिश्च गृहस्थैश्च वानप्रस्थैश्च भिक्षुभिः । काले प्राप्ते त्वयं देहस्त्यक्तव्यो द्विजपुत्रक
ব্ৰহ্মচাৰী, গৃহস্থ, বানপ্ৰস্থ আৰু ভিক্ষু-সন্ন্যাসী—সকলৰেই বাবে, নিৰ্ধাৰিত সময় আহিলে এই দেহ ত্যাগ কৰিবই লাগে, হে দ্বিজপুত্ৰ।
Verse 30
ब्राह्मणैः क्षत्रियैर्वैश्यैः शूद्रैरपि च संकरैः । यातव्यं प्रेतनिलये द्विजपुत्र महामते
ব্ৰাহ্মণ, ক্ষত্ৰিয়, বৈশ্য, শূদ্ৰ আৰু মিশ্ৰবৰ্ণৰ লোকসকলেও—সকলোৱে প্ৰেত-নিলয়লৈ যাবই লাগে, হে মহামতি দ্বিজপুত্ৰ।
Verse 31
देवाश्च मुनयो यक्षा गंधर्वोरगराक्षसाः । अन्ये च जंतवः सर्वे ब्रह्मविष्णुहरादयः
দেৱতা, মুনি, যক্ষ, গন্ধৰ্ব, নাগ আৰু ৰাক্ষস—আৰু আন সকলো জীৱও; ব্ৰহ্মা, বিষ্ণু, হৰ (শিৱ) আদি সকলোৱে—
Verse 32
सर्वे यास्यंति विलयं न त्वं शोचितुमर्हसि । अद्वयं सच्चिदानंदं यद्ब्रह्मोपनिषद्गतम्
সকলোয়ে লয়লৈ গতি কৰিব; তুমি শোক কৰা উচিত নহয়। উপনিষদত উপদেশিত সেই ব্ৰহ্ম অদ্বয়—সৎ-চিত্-আনন্দ।
Verse 33
न तस्य विलयो जन्म वर्धनं चापि सत्तम । मलभांडे नवद्वारे पूयासृक्छोणितालये
হে সত্তম! সেই (ব্ৰহ্ম)ৰ ন লয় আছে, ন জন্ম, ন বৃদ্ধি। কিন্তু এই মলিন পাত্ৰ—নৱদ্বাৰযুক্ত—পুঁজ, ৰক্ত আৰু শোণিতৰ আলয়।
Verse 34
देहेऽस्मिन्बुद्बुदाकारे कृमियूथसमाकुले । कामक्रोधभयद्रोहमोहमात्सर्यकारिणि
এই বুদবুদ-সদৃশ দেহত, কৃমিৰ দলদ্বাৰা ভৰপূৰ, যি কাম, ক্ৰোধ, ভয়, দ্ৰোহ, মোহ আৰু মাত্সৰ্য উৎপন্ন কৰে—
Verse 35
परदारपरक्षेत्रपरद्रव्यैकलोलुपे । हिंसासूयाशुचिव्याप्ते विष्ठामूत्रैकभाजने
—পৰস্ত্ৰী, পৰক্ষেত্ৰ আৰু পৰদ্ৰব্যৰ প্ৰতিই একান্ত লোভী; হিংসা, সূয়া আৰু অশুচিতাৰে ব্যাপ্ত; বিষ্ঠা-মূত্ৰৰ কেৱল পাত্ৰ—
Verse 36
यः कुर्याच्छोभनधियं स मूढः स च दुर्मतिः । बहुच्छिद्रघटाकारे देहेऽस्मिन्नशुचौ सदा
যি এই দেহক শোভন আৰু প্ৰশংসনীয় বুলি ভাবে, সি নিশ্চয় মূঢ় আৰু কুবুদ্ধি; কিয়নো এই দেহ সদায় অশুচি, বহু ছিদ্ৰযুক্ত ঘটৰ দৰে।
Verse 37
वायोरवस्थितिः किं स्यात्प्राणाख्यस्य चिरं द्विज । अतो मा कुरु शोकं त्वं जननीं पितरं प्रति
হে দ্বিজ! প্ৰাণ নামে জীৱন-বায়ু কিমান দিন স্থিৰ থাকিব পাৰে? সেয়ে তুমি জননী আৰু পিতৃৰ বাবে শোক নকৰিবা।
Verse 38
तौ स्वकर्मवशाद्यातौ गृहं त्यक्त्वा त्विदं क्वचित् । तव कर्मवशात्त्वं च तिष्ठस्यस्मिन्महीतले
সেই দুয়ো জন নিজ নিজ কৰ্মৰ বশত গৃহ ত্যাগ কৰি ক’তবাত গ’ল; আৰু তুমিও তোমাৰ কৰ্মৰ বশত এই পৃথিৱীত অৱস্থিত আছা।
Verse 39
यदा कर्मक्षयस्ते स्यात्तदा त्वं च मरिष्यसि । मरिष्यमाणप्रेतो हि मृतप्रेतस्य शोचति
যেতিয়া তোমাৰ কৰ্মক্ষয় হ’ব, তেতিয়া তুমিও মৰিবা। যি নিজেই মৃত্যুমুখী প্ৰেত, সি মৃত প্ৰেতৰ বাবে শোক কৰে।
Verse 40
यस्मिन्काले समुत्पन्नौ तव माता पिता तथा । न तस्मिंस्त्वं समुत्पन्नस्ततो भिन्ना गतिर्हि वः
যি সময়ত তোমাৰ মাতা-পিতা জন্মিছিল, সেই সময়ত তুমি জন্ম হোৱা নাছিলা; সেয়ে তোমালোকৰ গতি (ভাগ্যপথ) নিশ্চয় ভিন্ন।
Verse 41
यदि तुल्या गतिस्ते स्यात्ताभ्यां सह महामते । तर्हि त्वयापि यातव्यं मृतौ यत्र हि तौ गतौ
যদি তোমাৰ গতি সঁচাকৈ তেওঁলোকৰ গতিৰ সমান হ’লেহেঁতেন, হে মহামতে, তেন্তে মৃত্যুৰ সময়ত তুমিও তেওঁলোক য’লৈ গ’ল, সেই ঠাইলৈ যাব লাগিছিল।
Verse 42
मृतानां बांधवा ये तु मुंचंत्यश्रूणि भूतले । पिबंत्यश्रूणि तान्यद्धा मृताः प्रेताः परत्र वै
মৃত লোকৰ বাবে যিসকল আত্মীয়ে ভূমিত অশ্ৰু পেলায়, সেই অশ্ৰুবোৰকেই পৰলোকত মৃত প্ৰেতসকলে নিশ্চয় পান কৰে।
Verse 43
अतः शोकं परित्यज्य धृतिं कृत्वा समाहितः । अनयोः प्रेतकार्याणि कुरु त्वं वैदिकानि तु
সেয়ে শোক ত্যাগ কৰি, ধৈৰ্য ধৰি মন একাগ্ৰ কৰি, এই দুজনৰ বাবে বৈদিক প্ৰেতকাৰ্যসমূহ সম্পাদন কৰা।
Verse 44
शरघातान्मृतावेतौ यस्मात्ते जननी पिता । अतस्तद्दोषशांत्यर्थमस्थीन्यादाय वै तयोः
যিহেতু তোমাৰ জননী-পিতৃ বাণাঘাতত মৃত্যুবৰণ কৰিছে, সেয়ে সেই দোষ শান্ত কৰিবলৈ তেওঁলোক দুজনৰ অস্থি সংগ্ৰহ কৰা।
Verse 45
रामनाथशिवक्षेत्रे रामसेतौ विमुक्तिदे । स्थापयस्व तथा श्राद्धं सपिंडीकरणादिकम्
ৰামনাথৰ শিৱক্ষেত্ৰত, মুক্তিদাতা ৰামসেতুত, সপিণ্ডীকৰণ আদি সহ শ্ৰাদ্ধ স্থাপন কৰি সম্পাদন কৰা।
Verse 46
तत्रैव कुरु शुद्ध्यर्थं तयोर्बाह्मणपुत्रक । तेन दुर्मृत्युदोषस्य शांतिर्भवति नान्यथा
তাতেই, হে ব্ৰাহ্মণপুত্ৰ, সেই দুজনৰ শুদ্ধিৰ অৰ্থে শুদ্ধিক্ৰিয়া সম্পাদন কৰা। সেইটোৱেই দুৰ্মৃত্যু-দোষৰ শান্তি আনে; অন্য কোনো উপায় নাই।
Verse 47
श्रीसूत उवाच । एवमुक्तः स मुनिभिः शाकल्यस्य सुतो द्विजाः । जांगलाख्यस्तयोः सर्वं पितृमेधं चकार वै
শ্ৰী সূত ক’লে: মুনিসকলৰ এই উপদেশ অনুসৰি, হে দ্বিজসকল, শাকল্যৰ পুত্ৰ জাঙ্গলই সেই দুজনৰ বাবে পিতৃমেধৰ সকলো বিধি নিশ্চয়কৈ সম্পাদন কৰিলে।
Verse 48
अन्येद्युरस्थीन्यादाय हालास्यं प्रययौ च सः । तस्माद्रामेश्वरं सद्यो गत्वाऽयं जांगलो द्विजः
পিছদিনা অস্থিসমূহ লৈ সি হালাস্যমলৈ ৰাওনা হ’ল। তাতৰ পৰা এই ব্ৰাহ্মণ জাঙ্গল তৎক্ষণাৎ ৰামেশ্বৰলৈ গ’ল।
Verse 49
मुनिप्रोक्तप्रकारेण तस्मिन्रामेश्वरस्थले । निधाय पित्रोरस्थीनि श्राद्धादीन्यकरोत्तथा
ৰামেশ্বৰস্থ সেই পবিত্ৰ স্থলত, মুনিসকলে কোৱা বিধি অনুসৰি, সি পিতৃ-মাতৃৰ অস্থিসমূহ স্থাপন কৰি শ্ৰাদ্ধ আদি নিৰ্ধাৰিত ক্ৰিয়া যথাযথভাৱে কৰিলে।
Verse 51
आब्दिकांते दिने विप्रो रात्रौ स्वप्ने विलोक्य तु । स्वमातरं च पितरं शंखचक्रगदाधरौ
বাৰ্ষিক ক্ৰিয়াৰ অন্তিম দিনত, সেই ব্ৰাহ্মণে ৰাতি স্বপ্নত নিজৰ মাতৃ আৰু পিতৃক দেখিলে—শঙ্খ, চক্ৰ আৰু গদা ধাৰণ কৰা।
Verse 52
गरुडोपरि संविष्टौ पद्ममालाविभूषितौ । शोभितौ तुलसीदाम्ना स्फुरन्मकरकुंडलौ
গৰুড়ৰ ওপৰত উপবিষ্ট, পদ্মমালাৰে বিভূষিত, তুলসীৰ দামেৰে শোভিত, আৰু দীপ্ত মকৰ-কুণ্ডল ধাৰণ কৰি—তেওঁলোক তেনেদৰে প্ৰকাশিত হ’ল।
Verse 53
कौस्तुभालंकृतोरस्कौ पीतांबरविराजितौ । एवं दृष्ट्वा मुनिसुतो जांगलः सुप्रसन्नधीः
তেওঁলোকৰ বক্ষস্থল কৌস্তুভ মণিৰে অলংকৃত আছিল আৰু পীতাম্বৰ পৰিধানে দীপ্তিমান হৈছিল। তেনেদৰে দেখি মুনিপুত্ৰ জাংগলৰ বুদ্ধি অতি প্ৰসন্ন হ’ল।
Verse 54
स्वाश्रमं पुनरागत्य सुखेन न्यवसद्द्विजाः । स्वप्नदृष्टं च वृत्तांतं मातापित्रोः स जांगलः
নিজ আশ্ৰমলৈ পুনৰ উভতি আহি সেই দ্বিজে সুখে বাস কৰিলে। আৰু জাংগলে স্বপ্নত দেখা মাতাপিতৃ-সম্পৰ্কীয় সেই বৃত্তান্ত মনত চিন্তা কৰিলে।
Verse 55
तेभ्यो न्यवेदयत्सर्वं ब्राह्मणेभ्योऽतिहर्षितः । श्रुत्वा ते मुनयो वृत्तमासन्संप्रीतमानसाः
অতি হৰ্ষিত হৈ তেওঁ সেই সকলো কথা ব্ৰাহ্মণসকলক নিবেদন কৰিলে। সেই মুনিসকলে বৃত্তান্ত শুনি মনত সন্তুষ্ট আৰু প্ৰীত হ’ল।
Verse 56
अथ राजानमालोक्य सर्वे तेऽपि महर्षयः । अवदन्कुपिता विप्राः शपंतः शंकरं नृपम्
তাৰ পাছত ৰজাক দেখি সেই সকলো মহর্ষি—ক্ৰুদ্ধ ব্ৰাহ্মণসকল—বাক্য উচ্চাৰণ কৰি নৃপ শংকৰক শাপ দিলে।
Verse 57
पांड्यभूप महामूर्ख क्रौर्याद्ब्राह्मणघातक । स्त्रीहत्या ब्रह्महत्या च कृता यस्मात्त्वयाधुना
হে পাণ্ড্য ৰজা, মহা মূৰ্খ! নিষ্ঠুৰতাৰ বাবে তুমি ব্ৰাহ্মণ হত্যাকাৰী হৈছা। যিহেতু তুমি এতিয়া নাৰী হত্যা আৰু ব্ৰহ্মহত্যা দুয়োটা পাপ কৰিছা।
Verse 58
अतः शरीरसंत्यागं कुरु त्वं हव्यवाहने । नोचेत्तव न शुद्धिः स्यात्प्रायश्चित्तशतैरपि
গতিকে, অগ্নি দেৱতাত নিজৰ শৰীৰ ত্যাগ কৰা। নহলে শ শ প্ৰায়শ্চিত্ত কৰিলেও তোমাৰ শুদ্ধি নহব।
Verse 59
त्वत्संभाषणमात्रेण ब्रह्महत्यायुतं भवेत् । अस्मत्सकाशाद्गच्छ त्वं पांड्यानां कुलपांसन
তোমাৰ লগত কথা পাতিলেই ব্ৰহ্মহত্যাৰ পাপ লাগে। আমাৰ সন্মুখৰ পৰা আঁতৰি যোৱা, হে পাণ্ড্য বংশৰ কলংক!
Verse 60
इत्युक्तो मुनिभिः पांड्यः शंकरो द्विजपुंगवाः । तथास्तु देहसंत्यागं करिष्ये हव्यवाहने
ঋষিসকলে এইদৰে কোৱাত, পাণ্ড্য ৰজা শংকৰে দ্বিজশ্ৰেষ্ঠসকলক ক’লে: "সেয়ে হওক। মই অগ্নিত মোৰ শৰীৰ ত্যাগ কৰিম।"
Verse 61
ब्रह्महत्याविशुद्ध्यर्थं भवतां सन्निधावहम् । अनुग्रहं मे कुर्वंतु भवंतो मुनिसत्तमाः
ব্ৰহ্মহত্যাৰ পৰা শুদ্ধিৰ বাবে, মই আপোনালোকৰ সন্মুখত উপস্থিত আছো। হে শ্ৰেষ্ঠ ঋষিসকল, মোক অনুগ্ৰহ কৰক।
Verse 62
तथा शरीर संत्यागात्पातकं मे लयं व्रजेत् । एवमुक्त्वा मुनीन्सर्वाञ्च्छंकरः पांड्यभूपतिः
এইদৰে শৰীৰ ত্যাগ কৰাৰ ফলত মোৰ পাপসমূহ লয় হওক। সকলো মুনিৰ আগত এইদৰে কৈ পাণ্ড্য ৰজা শংকৰে কাৰ্যত অগ্ৰসৰ হ’ল।
Verse 63
स्वान्मंत्रिणः समाहूय बभाषे वचनं त्विदम् । भो मंत्रिणो ब्रह्महत्या मयाऽकार्यविचारतः
নিজৰ মন্ত্ৰীসকলক মাতি আনি তেওঁ এই কথা ক’লে: হে মন্ত্ৰীসকল, কি কৰা উচিত নহয় সেই বিচাৰ নকৰাৰ বাবে মই ব্ৰহ্মহত্যাৰ দৰে পাপ কৰিলোঁ।
Verse 64
स्त्रीहत्या च तथा क्रूरा महानरकदायिनी । एतत्पातकशुद्ध्यर्थं मुनीनां वचनादहम्
আৰু নাৰী হত্যাও অতি নিষ্ঠুৰ আৰু ই মহা নৰক প্ৰদান কৰে। এই পাপসমূহৰ পৰা শুদ্ধিৰ বাবে, মুনিসকলৰ কথামতে মই...
Verse 65
प्रदीप्ते ऽग्नौ महाज्वाले परित्यक्ष्ये कलेवरम् । काष्ठान्यानयत क्षिप्रं तैरग्निश्च समिध्यताम्
জ্বলি থকা জুইৰ শিখাত মই এই শৰীৰ ত্যাগ কৰিম। সোনকালে কাঠ লৈ আনা আৰু তাৰ দ্বাৰা জুই ভালদৰে প্ৰজ্বলিত কৰা।
Verse 66
मम पुत्रं च सुरुचिं राज्ये स्थापयताचिरात् । मा शोकं कुरुतामात्या दैवतं दुरतिक्रमम्
আৰু মোৰ পুত্ৰ সুৰুচিক পলম নকৰাকৈ ৰাজ্যত অভিষেক কৰা। হে মন্ত্ৰীসকল, শোক নকৰিব; ভাগ্যৰ লিখন অতিক্ৰম কৰা বৰ কঠিন।
Verse 67
इतीरिता नृपतिना मंत्रिणो रुरुदुस्तदा । पांड्यनाथ महाराज रिपूणामपि वत्सल
ৰাজাই এইদৰে ক’তেই, সেই মুহূৰ্ততে মন্ত্ৰীসকলে কান্দি উঠিল; পাণ্ড্যনাথ মহাৰাজ শত্রুসকলৰ প্ৰতিও স্নেহশীল মহান নৃপতি আছিল।
Verse 68
वयं हि भवता नित्यं पुत्रवत्परिपालिताः । त्वां विना न प्रवेक्ष्याम पुरीं देवपुरोपमाम्
সঁচাকৈ, আপুনি সদায় আমাক পুত্ৰৰ দৰে পালন-পোষণ কৰি আহিছে। আপোনাক বাদ দি আমি দেবপুৰীৰ সদৃশ সেই নগৰীত প্ৰৱেশ নকৰিম।
Verse 69
हव्यवाहं प्रवेक्ष्यामो महा काष्ठसमेधितम् । तेषां प्रलपितं श्रुत्वा पांड्य शंकरभूपतिः । प्रोवाच मंत्रिणः सर्वान्वचनं सांत्वपूर्वकम्
‘আমি বৃহৎ কাঠৰ ঢিপেৰে জ্বলাই তোলা অগ্নিত প্ৰৱেশ কৰিম।’ তেওঁলোকৰ এই বিলাপ শুনি পাণ্ড্য নৃপতি শংকৰাই সকলো মন্ত্ৰীক সান্ত্বনাময় বাক্য ক’লে।
Verse 70
शंकर उवाच । किं करिष्यथ भोऽमात्या महापातकिना मया
শংকৰে ক’লে: ‘হে অমাত্যসকল, মহাপাতকী মই—মোৰ সৈতে তোমালোকে কি কৰিবা?’
Verse 71
सिंहासनं समारुह्य न कर्तुं युज्यते बत । चतुरर्णवपर्यंतधरापालनमंजसा
হায়! মোৰ বাবে সিংহাসনত আৰোহণ কৰা উচিত নহয়; চাৰিওফালে চাৰ সাগৰেৰে সীমাবদ্ধ পৃথিৱী শাসন কৰাও মোৰ পক্ষে সহজে সম্ভৱ নহয়।
Verse 72
मत्पुत्रं सुरुचिं शीघ्रमतः स्थापयतासने । काष्ठान्यानयत क्षिप्रं प्रवेष्टुं हव्यवाहनम्
সেয়ে মোৰ পুত্ৰ সুৰুচিক শীঘ্ৰে সিংহাসনত বহুৱাওক। কাঠ তৎক্ষণাৎ আনক—মই এতিয়া হব্যবাহন অগ্নিত প্ৰৱেশ কৰিম।
Verse 73
मम मंत्रिवरा यूयं विलंबं त्यजताधुना । इत्युक्ता मंत्रिणः काष्ठं समानिन्युः क्षणेन ते
তোমালোক মোৰ শ্ৰেষ্ঠ মন্ত্ৰী—এতিয়া বিলম্ব ত্যাগ কৰা। এইদৰে কোৱা হতেই সেই মন্ত্ৰীগণে ক্ষণমাত্ৰতে কাঠ আনি দিলে।
Verse 74
अग्निं प्रज्वलितं काष्ठैर्दृष्ट्वा शंकरभूपतिः । स्नात्वाचम्य विशुद्धात्मा मुनीनां संनिधौ तदा
কাঠেৰে জ্বলি উঠা অগ্নি দেখি শংকৰ ৰজা—স্নান কৰি আচমন সম্পন্ন কৰি, অন্তৰ শুদ্ধ কৰি—সেই সময়ত মুনিসকলৰ সন্নিধানত উপস্থিত হ’ল।
Verse 75
अग्निं प्रदक्षिणीकृत्य तान्मुनीनपि सत्वरम् । अग्निं मुनीन्नमस्कृत्य ध्यात्वा देवमुमापतिम्
অগ্নিৰ প্ৰদক্ষিণা কৰি, আৰু সেই মুনিসকলকো তৎক্ষণাৎ, তেওঁ অগ্নি আৰু মুনিসকলক নমস্কাৰ কৰিলে; তাৰ পাছত দেব উমাপতি (শিৱ)ক ধ্যান কৰিলে।
Verse 76
अग्नौ पतितुमारेभे धैर्यमालंब्य भूपतिः । तस्मिन्नवसरे विप्रा मुनीनामपि शृण्वताम्
ধৈৰ্য আঁকোৱালি লৈ ৰজাই অগ্নিত পতিত হ’বলৈ আৰম্ভ কৰিলে। ঠিক সেই মুহূর্ততে, হে ব্ৰাহ্মণসকল—মুনিসকলেও শুনি থাকোঁতে—
Verse 77
अशरीरा समुदभूद्वाणी भैरवनादिनी । भोः शंकर महीपाल मानलं प्रविशाधुना
তেতিয়া ভৈৰৱৰ গর্জনৰ দৰে গম্ভীৰ এক অশৰীৰী বাণী উদ্ভৱ হ’ল: “হে শংকৰ, হে পৃথিৱীৰ নৃপতি, এতিয়াই মানলাত প্ৰৱেশ কৰা।”
Verse 78
ब्रह्महत्यानिमित्तं ते भयं मा भून्महामते । तवोपदेशं वक्ष्यामि रहस्यं वेदसंमितम्
“হে মহামতি, ব্ৰাহ্মণ-হত্যাৰ কাৰণে তোমাৰ ভয় নোহোৱাকৈ থাকক। মই তোমাক উপদেশ ক’ম—এটি গোপন শিক্ষা, যি বেদসম্মত।”
Verse 79
शृणुष्वावहितो राजन्मदुक्तं क्रियतां त्वया । दक्षिणांबुनिधेस्तीरे गंधमादनपर्वते
“হে ৰাজন, মনোযোগে শুনা; মই যি কওঁ সেয়া তুমি কৰা। দক্ষিণ সাগৰৰ তীৰত, গন্ধমাদন পৰ্বতৰ ওপৰত…”
Verse 80
रामसेतौ महापुण्ये महापातकनाशने । रामप्रतिष्ठितं लिगं रामनाथं महेश्वरम्
“ৰামসেতুত—অতিশয় পুণ্যময়, মহাপাপ-নাশক—সেই ঠাইত ৰামে প্ৰতিষ্ঠা কৰা লিঙ্গ আছে: ৰামনাথ নামে মহেশ্বৰ।”
Verse 81
सेवस्व वर्षमेकं त्वं त्रिकालं भक्तिपूर्वकम् । प्रदक्षिणप्रक्रमणं नमस्कारं च वै कुरु
“তুমি এক পূৰ্ণ বছৰ তেওঁৰ সেৱা কৰা—দিনে তিনবাৰ ভক্তিসহ। প্ৰদক্ষিণা কৰা আৰু নমস্কাৰ (সাষ্টাঙ্গ প্ৰণাম)ো কৰা।”
Verse 82
महाभिषेकः क्रियतां रामनाथस्य वै त्वया । नैवेद्यं विविधं राजन्क्रियतां च दिनेदिने
তুমি ৰামনাথৰ মহাভিষেক সম্পন্ন কৰা। হে ৰাজন, দিনেদিনে নানাবিধ নৈবেদ্য অৰ্পণ কৰা।
Verse 83
चन्दनागरुकर्पूरै रामलिंगं प्रपूजय । भारद्वयेन गव्येन ह्याज्येन त्वभिषेचय
চন্দন, আগৰু আৰু কৰ্পূৰেৰে ৰামলিঙ্গক পূজা কৰা। আৰু গৱ্য ঘীৰে দু’ভাৰ পৰিমাণে তাৰ অভিষেক কৰা।
Verse 84
प्रत्यहं च गवां क्षीरैर्द्विभारपरिसंमितैः । मधुद्रोणेन तल्लिंगं प्रत्यहं स्नापय प्रभोः
হে প্ৰভো, প্ৰতিদিন গৰুৰ ক্ষীৰে দু’ভাৰ পৰিমাণে আৰু এক দ্ৰোণ মধুৰে সেই প্ৰভুৰ লিঙ্গক নিত্য স্নাপিত কৰা।
Verse 85
प्रत्यहं पायसान्नेन नैवेद्यं कुरु भूपते । प्रत्यहं तिलतैलेन दीपाराधनमाचर
হে ভূপাতি, প্ৰতিদিন পায়স অন্নে নৈবেদ্য কৰা। আৰু প্ৰতিদিন তিল তেলেৰে দীপ-আৰাধনা আচৰণ কৰা।
Verse 86
एतेन तव राजेंद्र रामनाथस्य शूलिनः । स्त्रीहत्य्रा ब्रह्महत्या च तत्क्षणादेव नश्यतः
হে ৰাজেন্দ্ৰ, এই আচৰণেৰে শূলধাৰী ৰামনাথৰ কৃপাতে তোমাৰ স্ত্ৰীহত্যা আৰু ব্ৰাহ্মণহত্যাৰ পাপ তৎক্ষণাৎ নাশ পায়।
Verse 87
दर्शनाद्रामनाथस्य भ्रूणहत्याशतानि च । अयुतं ब्रह्महत्यानां सुरापानायुतं तथा
কেৱল ৰামনাথৰ দৰ্শন কৰিলেই ভ্ৰূণ-হত্যাৰ শত শত পাপ নাশ হয়; তেনেদৰে ব্ৰাহ্মণ-হত্যাৰ দহ হাজাৰ পাপ আৰু সুৰাপানৰ দহ হাজাৰ পাপো মচি যায়।
Verse 88
स्वर्णस्तेयायुतं राजन्गुरुस्त्रीगमनायुतम् । एतत्संसर्गदोषाश्च विनश्यंति क्षणाद्विभो
হে ৰাজন! সোণ চুৰিৰ দহ হাজাৰ পাপ আৰু গুৰুৰ স্ত্ৰীৰ সৈতে গমন কৰাৰ দহ হাজাৰ পাপ—আৰু তেনে সংসৰ্গৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা দোষসমূহো—হে বিভো, এক ক্ষণতে বিনাশ হয়।
Verse 89
महापातकतुल्यानि यानि पापानि संति वै । तानि सर्वाणि नश्यंति रामनाथस्य सेवया
মহাপাতকৰ তুল্য যি যি পাপ আছে, সিহঁত সকলো ৰামনাথৰ সেৱাৰ দ্বাৰা নাশ হয়।
Verse 90
महती रामनाथस्य सेवा लभ्येत चेन्नृणाम् । किं गंगया च गयया प्रयागेणाध्वरेण वा
যদি মানুহে ৰামনাথৰ মহৎ সেৱা লাভ কৰে, তেন্তে গঙ্গা, গয়া, প্ৰয়াগ বা যজ্ঞ-কৰ্মৰ আৰু কি প্ৰয়োজন?
Verse 91
तद्गच्छ रामसेतुं त्वं रामनाथं भजानिशम् । विलंबं मा कुरु विभो गमने च त्वरां कुरु
সেয়ে তুমি ৰামসেতুলৈ যোৱা আৰু ৰামনাথক দিন-ৰাতি ভজনা কৰা। হে বিভো, বিলম্ব নকৰিবা; যাত্ৰাত ত্বৰিত হোৱা।
Verse 92
इत्युक्त्वा विररामाथ सापि वागशरीरिणी । तच्छ्रुत्वा मुनयः सर्वे त्वरयंति स्म भूपतिम्
এইদৰে কৈ সেই দৈৱবাণী নীৰৱ হ’ল। সেই কথা শুনি মুনিসকলে ৰজাক খৰখেদা কৰিবলৈ আহ্বান জনালে।
Verse 93
गच्छ शीघं महाराज रामसेतुं विमुक्तिदम् । रामनाथस्य माहात्म्यमज्ञात्वास्माभिरीरितम्
হে মহাৰাজ, মুক্তিপ্ৰদানকাৰী ৰামসেতুলৈ শীঘ্ৰে গমন কৰক। ৰামনাথৰ মহিমা সম্পূৰ্ণৰূপে নজনাকৈয়ে আমি এই কথা কৈছিলো।
Verse 94
देहत्यागं कुरुष्वेति वह्नौ प्रज्वलितेऽधुना । अनुज्ञातो मुनिवरैरिति राजा स शंकरः
এতিয়া প্ৰজ্বলিত অগ্নিত দেহ ত্যাগ কৰক, শ্ৰেষ্ঠ মুনিসকলৰ দ্বাৰা আদিষ্ট হৈ ৰজা শংকৰে প্ৰস্তুতি চলাইছিল।
Verse 95
चतुरंगबलं पुर्यां प्रापयित्वा त्वरान्वितः । नमस्कृत्य मुनीन्सर्वान्प्रहृष्टेनांतरात्मना
চতুৰংগ সেনাক নগৰলৈ ঘূৰাই পঠিয়াই আৰু সকলো মুনিকে প্ৰণাম জনাই তেওঁ আনন্দিত মনেৰে আগবাঢ়িল।
Verse 96
वृतः कतिपयैः सैन्यैः समादाय धनं बहु । रामनाथस्य सेवार्थमयासीद्गंधमादनम्
কেইজনমান সৈনিকৰ সৈতে আৰু প্ৰচুৰ ধন লগত লৈ, তেওঁ ৰামনাথৰ সেৱাৰ বাবে গন্ধমাদনলৈ যাত্ৰা কৰিলে।
Verse 97
उवास वर्षमेकं च रामसेतौ विशुद्धिदे । एकभुक्तो जितक्रोधो विजितेंद्रियसंचयः
তেওঁ বিশুদ্ধি-দাতা ৰামসেতুত সম্পূৰ্ণ এক বছৰ বাস কৰিলে। দিনে একবাৰ আহাৰ গ্ৰহণ কৰি, ক্ৰোধ জয় কৰি আৰু ইন্দ্ৰিয়সমূহ সংযম কৰি, নিয়মবদ্ধ ভক্তিত জীৱন কটালে।
Verse 98
त्रिसंध्यं रामनाथं च सेवमानः सभक्तिकम् । प्रददौ रामनाथाय दशभारं धनं मुदा
তেওঁ দিনে তিন সন্ধিক্ষণত ভক্তিসহ ৰামনাথৰ সেৱা কৰিলে। আনন্দেৰে তেওঁ ৰামনাথলৈ দহ ভাৰ (বোজা) পৰিমাণ ধন অৰ্পণ কৰিলে।
Verse 99
प्रत्यहं रामनाथस्य महापूजामकारयत् । अकरोच्च धनुष्कोटौ प्रत्यहं भक्तिपूर्वकम्
তেওঁ প্ৰতিদিন ৰামনাথৰ মহাপূজা সম্পন্ন কৰাইছিল। আৰু ধনুষ্কোটিতো প্ৰতিদিন ভক্তিপূৰ্বক শ্ৰদ্ধাৰে ভজন-সেৱা কৰিছিল।
Verse 100
स्नानं प्रतिदिनं चान्नं ब्राह्मणेभ्य ददौ मुदा । अशरीरावचःप्रोक्तमखिलं पूजनं तथा
তেওঁ প্ৰতিদিন স্নান কৰিছিল আৰু আনন্দেৰে ব্ৰাহ্মণসকলক অন্ন দান কৰিছিল। লগতে অশৰীৰী বাণীৰ বিধান অনুসাৰে সম্পূৰ্ণ পূজন-কৰ্মও সম্পন্ন কৰিছিল।
Verse 110
भूयोभूयो नमस्यामि पातकं मे विनश्यतु । भक्त्यैवं स्तुवतस्तस्य रामनाथं महेश्वरम्
মই পুনঃপুনঃ নমস্কাৰ কৰোঁ; মোৰ পাপ বিনাশ হওক। এইদৰে ভক্তিৰে স্তৱ কৰি তেওঁ মহেশ্বৰ ৰামনাথক বন্দনা কৰিলে…
Verse 120
नाशयाम्यहमेतेषां महापातकसंचयम् । प्रीतोऽहं तव भक्त्या च स्तोत्रेण मनुजेश्वर
মই এইসকলৰ মহাপাতকৰ সঞ্চয় সম্পূৰ্ণৰূপে বিনাশ কৰিম। হে মনুজেশ্বৰ, তোমাৰ ভক্তি আৰু তোমাৰ স্তোত্ৰে মই সন্তুষ্ট।
Verse 130
पुत्रदारयुतो राजा प्राप्य राज्यमकण्टकम् । मंत्रिभिः सहितो विप्रा ररक्ष पृथिवीं चिरम्
হে বিপ্ৰসকল, ৰজা পুত্ৰ আৰু পত্নীৰ সৈতে নিৰ্বিঘ্ন ৰাজ্য লাভ কৰি, মন্ত্ৰীসকলৰ সৈতে একেলগে দীৰ্ঘকাল পৃথিৱী ৰক্ষা কৰিলে।
Verse 133
शृण्वन्पठन्वा मनुजस्त्विममध्यायमादरात् । सर्वपापविनिर्मुक्तो रामनाथं समश्नुते
যি মানুহে আদৰেৰে এই অধ্যায় শুনে বা পাঠ কৰে, সি সকলো পাপৰ পৰা মুক্ত হৈ ৰামনাথৰ সান্নিধ্য লাভ কৰে।