Adhyaya 29
অধ্যায়ৰ আৰম্ভণিতে সূতে কয়—নিয়মশীল তীৰ্থযাত্ৰী প্ৰথমে এক মুক্তিদায়ক তীৰ্থত স্নান কৰি তাৰ পিছত ‘সৰ্বতীৰ্থ’ নামৰ পৰম পুণ্যস্থানলৈ যাব। তাত স্নান কৰিলে মহাপাপো নাশ হয়; স্নানকাৰীৰ সন্মুখত পাপ যেন কঁপে বুলি বৰ্ণনা আছে। দীঘল বৈদিক পাঠ, মহাযজ্ঞ, দেবপূজা, পবিত্ৰ তিথিত উপবাস আৰু মন্ত্রজপে যি ফল মেলে, সেয়া ইয়াত এক নিমজ্জনতেই লাভ হয় বুলি কোৱা হৈছে। ঋষিসকলে সোধে—এই স্থান ‘সৰ্বতীৰ্থ’ নাম কেনেকৈ পালে? সূতে ভৃগুবংশীয় তপস্বী সুচৰিতাৰ কাহিনী কয়—তেওঁ অন্ধ, বৃদ্ধ আৰু সৰ্বদেশ তীৰ্থযাত্ৰা কৰিবলৈ অক্ষম আছিল। সেয়ে দক্ষিণ সমুদ্ৰৰ ওচৰৰ গন্ধমাদন পৰ্বতত শিৱক লক্ষ্য কৰি ঘোৰ তপস্যা কৰিলে—ত্রিকাল পূজা, অতিথিসত্কাৰ, ঋতুতপ, ভস্মধাৰণ, ৰুদ্ৰাক্ষধাৰণ আৰু দীঘল সংযম। শিৱ প্ৰসন্ন হৈ প্ৰত্যক্ষ হৈ তেওঁক দৃষ্টি দান কৰিলে আৰু বৰ মাগিবলৈ ক’লে। সুচৰিতাই যাত্ৰা নকৰাকৈ সকলো তীৰ্থস্নানৰ ফল বিচাৰিলে। শিৱে ক’লে—ৰামসেতুৰে পবিত্ৰ সেই স্থানতেই সকলো তীৰ্থক আহ্বান কৰিম; সেয়ে ই ‘সৰ্বতীৰ্থ’ আৰু ‘মানস তীৰ্থ’ নামে খ্যাত হৈ ভোগ-মোক্ষ দুয়ো দিব। সুচৰিতাই স্নান কৰোঁতেই যৌৱন লাভ কৰিলে; তাতে বাস কৰি শিৱস্মৰণসহ নিত্য স্নান কৰিবলৈ আৰু দূৰ তীৰ্থযাত্ৰা ত্যাগ কৰিবলৈ উপদেশ পালে। শেষত তেওঁ শিৱপ্ৰাপ্ত হ’ল; এই কাহিনী পঢ়া বা শুনাত পাপক্ষয় হয় বুলি ফলশ্ৰুতি আছে।
Shlokas
Verse 1
श्रीसूत उवाच । स्नात्वा साध्यामृते तीर्थे नृपशापविमोक्षणे । सर्वतीर्थं ततो गच्छेन्मनुजो नियमान्वितः
শ্ৰী সূত ক’লে: ৰজাৰ শাপৰ পৰা মুক্তি দিয়া সাঽধ্যামৃত তীৰ্থত স্নান কৰি, নিয়ম-সংযমেৰে যুক্ত মানুহে তাৰ পাছত সৰ্বতীৰ্থলৈ গমন কৰা উচিত।
Verse 2
सर्वतीर्थं महापुण्यं महापातकनाशनम् । महापातकयुक्तो वा युक्तो वा सर्वपातकैः
সৰ্বতীৰ্থ মহাপুণ্যময় আৰু মহাপাতকনাশক। কোনোবাই মহাপাতকৰ বোজা লৈ থাকক বা সকলো প্ৰকাৰ পাপত জড়িত থাকক—
Verse 3
शुद्ध्येत तत्क्षणादेव सवर्तीर्थनिमज्जनात् । तावत्सर्वाणि पापानि देहे तिष्ठंति सुव्रताः
সৰ্বতীৰ্থত নিমজ্জন কৰিলেই সেই ক্ষণতে শুদ্ধ হয়। তেতিয়ালৈকে, হে সুৱ্ৰতা, সকলো পাপ দেহত স্থিত হৈ থাকে।
Verse 4
स्नानार्थं सर्वतीर्थेऽस्मिन्दृष्ट्वा यांतं द्विजा नरम्
এই সৰ্বতীৰ্থত স্নান কৰিবলৈ আহি থকা এজন মানুহক দেখি, হে দ্বিজসকল (ব্ৰাহ্মণসকল)—
Verse 5
वेपंते सर्वपापानि नाशोऽस्माकं भवेदिति । गर्भवासादिदुःखानि तावद्याति नरो भुवि
সকলো পাপ কঁপিবলৈ ধৰে, ‘এতিয়া আমাৰ বিনাশ হব!’ তেতিয়ালৈকে মানুহে পৃথিৱীত গৰ্ভবাস আদি দুখ ভোগ কৰি থাকে।
Verse 6
न स्नायात्सर्वतीर्थेऽस्मिन्यावद्ब्राह्मणपुंगवाः । अनुष्ठितैर्महायागैस्तथा तीर्थनिषेवणैः
হে ব্ৰাহ্মণপুঙ্গৱসকল, বিধিপূৰ্বক মহাযাগ সম্পন্ন কৰি আৰু অন্য তীৰ্থসমূহৰ যথোচিত নিষেৱণ কৰি শৃঙ্খলিত নোহোৱালৈকে এই সৰ্বতীৰ্থত স্নান কৰা উচিত নহয়।
Verse 7
गायत्र्यादिमहामंत्रजपैर्नियमपूर्वकम् । चतुर्णामपि वेदानामावृत्त्या शतसंख्यया
নিয়ম-সংযমেৰে গায়ত্ৰী আদি মহামন্ত্ৰ জপ কৰি, আৰু চাৰিওটা বেদ শতবাৰ আবৃত্তি (পাঠ) কৰিলে—ইয়াত তেনে পুণ্যৰ তুলনা কোৱা হৈছে।
Verse 8
शिवविष्ण्वादिदेवानां पूजया भक्ति पूर्वकम् । एकादश्यादितिथिषु तथैवानशनेन च । यत्फलं लभते मर्त्यस्तल्लभेदत्र मज्जनात्
শিৱ-ৱিষ্ণু আদি দেৱতাসকলক ভক্তিপূৰ্বক পূজা কৰি, আৰু একাদশী আদি পবিত্ৰ তিথিত উপবাসে যি ফল মর্ত্য লাভ কৰে—সেই একে ফল ইয়াত এই তীৰ্থত স্নান (মজ্জন) কৰিলেই লাভ হয়।
Verse 9
ऋषय ऊचुः । सर्वतीर्थमिति ख्यातिः सूतास्य कथमागता । ब्रूह्यस्माकमिदं पुण्यं विस्तराच्छृण्वतां मुने
ঋষিসকলে ক’লে: “হে সূত! এই স্থান ‘সৰ্বতীৰ্থ’—সকলো তীৰ্থৰ তীৰ্থ—বুলি কেনেকৈ খ্যাত হ’ল? হে মুনি, আমি শুনি আছোঁ; এই পুণ্য কথা বিস্তাৰে আমাক কওক।”
Verse 10
श्रीसूत उवाच । पुरा सुचरितोनाम मुनिर्नियमसंयुतः
শ্ৰী সূতে ক’লে: “পূৰ্বে ‘সুচৰিত’ নামৰ এজন মুনি আছিল, যি নিয়ম-সংযমেৰে সংযুক্ত আছিল।”
Verse 11
भृगुवंशसमुद्भूतो जात्यंधो जरयातुरः । अशक्तस्तीर्थयात्रायां नेत्राभावेन स द्विजाः
ভৃগুবংশত জন্ম লোৱা, জন্মান্ধ আৰু জৰাৰোগে পীড়িত, হে দ্বিজসকল, দৃষ্টিহীনতাৰ বাবে সি তীৰ্থযাত্ৰা কৰিবলৈ অক্ষম আছিল।
Verse 12
सर्वेषामेव तीर्थानां स्नातुकामो महामु निः । दक्षिणांबुनिधौ पुण्यं गंधमादनपर्वतम्
সেই মহামুনি সকলো তীৰ্থত স্নান কৰিবলৈ আকাঙ্ক্ষী আছিল। সেয়ে তেওঁ দক্ষিণ সাগৰৰ তীৰত থকা পবিত্ৰ গন্ধমাদন পৰ্বতৰ পানে গ’ল।
Verse 13
गत्वा शंकरमुद्दिश्य तपस्तेपे सुदुष्करम् । त्रिकालमर्चयञ्छंभुमुपवासी जितेंद्रियः
তাত গৈ হৃদয়ত শংকৰক ধৰি তেওঁ অতি দুঃসাধ্য তপস্যা কৰিলে। দিনৰ তিন সন্ধিক্ষণত শম্ভুক আৰাধনা কৰি, উপবাসে থাকি, ইন্দ্ৰিয়জয়ী হৈ ৰ’ল।
Verse 14
तथा त्रिषवणस्नानात्तथैवातिथिपूजकः । शिशिरे जलमध्यस्थो ग्रीष्मे पंचाग्निमध्यगः
তেওঁ ত্ৰিষৱণ স্নান কৰিছিল আৰু অতিথিসকলকো পূজা কৰিছিল। শীতত তেওঁ পানীৰ মাজত নিমজ্জিত হৈ থাকিছিল; গ্ৰীষ্মত পাঁচ অগ্নিৰ মাজত থিয় হৈ থাকিছিল।
Verse 15
वर्षास्वासारसहन अब्भक्षो वायुभोजनः । उद्धूलनं त्रिपुंड्रं च भस्मना धारयन्सदा
বৰ্ষাত তেওঁ বৰষুণৰ ধাৰ সহ্য কৰিছিল; কেতিয়াবা কেৱল জলাহাৰ, কেতিয়াবা বায়ুভোজন যেন আছিল। তেওঁ সদায় ভস্ম লেপি ত্ৰিপুণ্ড্ৰ ধাৰণ কৰি থাকিছিল।
Verse 16
जाबालोपनिषद्रीत्या तथा रुद्राक्षधारकः । एवमुग्रं तपश्चक्रे दशसंवत्सरं द्विजः
জাবালা উপনিষদৰ বিধি অনুসাৰে তেওঁ ৰুদ্ৰাক্ষ মালাও ধাৰণ কৰিছিল। এইদৰে সেই দ্বিজে দহ বছৰ ধৰি উগ্ৰ তপস্যা কৰিলে।
Verse 17
तपसा तस्य संतुष्टः शंकरश्चंद्रशेखरः । प्रादुरासीन्मुनेस्तस्य द्विजाः सुचरितस्य वै
তপস্যাত সন্তুষ্ট হৈ শংকৰ—চন্দ্ৰশেখৰ—সেই মুনিৰ সন্মুখত প্ৰাদুৰ্ভূত হ’ল; হে দ্বিজসকল, সি আছিল সুচৰিত, উত্তম আচৰণে বিভূষিত।
Verse 18
समारुह्य महोक्षाणं भूतवृंदनिषेवितः । गिरिजार्ध वपुः शूली सूर्यकोटिसमप्रभः
মহা বৃষভত আৰোহণ কৰি, ভূতগণৰ পৰিচৰ্যাৰে বেষ্টিত, ত্ৰিশূলধাৰী প্ৰভু—যাৰ দেহৰ অৰ্ধাংশ গিৰিজাৰ—কোটি সূৰ্যসম দীপ্তিত জ্বলিল।
Verse 19
स्वभासा भासयन्सर्वा दिशो वितिमिरास्तदा । भस्मपांडुरसर्वांगो जटामंडलमंडितः
নিজ জ্যোতিয়ে তেওঁ সকলো দিশ উজ্জ্বল কৰিলে, তেতিয়া সিহঁত অন্ধকাৰমুক্ত হ’ল। পবিত্ৰ ভস্মে তেওঁৰ সৰ্বাঙ্গ ধূসৰ, আৰু জটাৰ মণ্ডলেৰে সুশোভিত আছিল।
Verse 20
अनंता दिमहानागविभूषणविभूषितः । प्रादुर्भूतस्ततः शंभुः प्रादात्तस्य विलोचने
তেতিয়া শম্ভু প্ৰাদুৰ্ভূত হ’ল, অনন্ত মহানাগৰ অলংকাৰৰে বিভূষিত; আৰু তেওঁ তাক দৃষ্টিশক্তিৰূপে চক্ষু দান কৰিলে।
Verse 21
आत्मावलोकनार्थाय शंकरो गिरिजापतिः । ततः सुचरितो विप्राः शंभुना दत्तदृग्द्वयः । आलोक्य परमेशानं प्रतुष्टाव प्रसन्नधीः
নিজে দৰ্শন দিবলৈ শংকৰ, গিৰিজাপতি, তেতিয়া—হে দ্বিজসকল—সুচৰিতক শম্ভুৱে দিয়া দৃষ্টিযুক্ত দুটা চক্ষু দান কৰিলে। পৰমেশানক দেখি, প্ৰসন্নচিত্ত সেই জনে আনন্দেৰে স্তৱ কৰিল।
Verse 22
सुचरित उवाच । जय देव महेशान जय शंकर धूर्जटे
সুচৰিতা ক’লে: জয় হওক, হে দেৱ মহেশান! জয় হওক, হে শংকৰ, হে ধূর্জটি (জটাধাৰী)!
Verse 23
जय ब्रह्मादिपूज्य त्वं त्रिपुरघ्न यमांतक । जयोमेश महादेव कामांतक जयामल
জয় হওক তোমাৰ, যাক ব্ৰহ্মা আদি দেৱতাসকলে পূজা কৰে; হে ত্ৰিপুৰঘ্ন, হে যমান্তক! জয় হওক, হে উমাপতি মহাদেৱ; হে কামান্তক, হে নিৰ্মল—জয় হওক!
Verse 24
जय संसारवैद्य त्वं भूतपाल शिवाव्य य । त्रियंबक नमस्तुभ्यं भक्तरक्षणदीक्षित
জয় হওক তোমাৰ, হে সংসাৰ-বাঁধন সাৰোৱা বৈদ্য; হে ভূতপাল, হে শিৱ, অব্যয়! হে ত্ৰ্যম্বক, তোমাক নমস্কাৰ—ভক্তৰ ৰক্ষাত সদা দীক্ষিত!
Verse 25
व्योमकेश नमस्तुभ्यं जय कारुण्यविग्रह । नीलकण्ठ नमस्तुभ्यं जय संसारमोचक
হে ব্যোমকেশ, তোমাক নমস্কাৰ; জয় হওক, হে কৰুণাময় স্বৰূপ! হে নীলকণ্ঠ, তোমাক নমস্কাৰ; জয় হওক, হে সংসাৰ-মোচক!
Verse 26
महेश्वर नमस्तुभ्यं परमानंदविग्रह । गंगाधर नमस्तुभ्यं विश्वेश्वर मृडाव्यय
হে মহেশ্বৰ, তোমাক নমস্কাৰ—তুমি পৰমানন্দ-স্বৰূপ। হে গঙ্গাধৰ, তোমাক নমস্কাৰ; হে বিশ্বেশ্বৰ, হে মৃড়, অব্যয়!
Verse 27
नमस्तुभ्यं भगवते वासुदेवाय शंभवे । शर्वायोग्राय गर्भाय कैलासपतये नमः
হে ভগৱান! সৰ্বব্যাপী মহিমাৰে ভাসুদেৱ-সদৃশ, শম্ভু, শৰ্ব, উগ্ৰ-ৰূপ, সকলোৰে গূঢ় গৰ্ভ-উৎস, আৰু কৈলাসপতি—আপোনালৈ পুনঃপুনঃ নমস্কাৰ।
Verse 28
रक्ष मां करुणासिंधो कृपादष्ट्यवलोकनात् । मम वृत्तमनालोच्य त्राहि मां कृपया हर
হে কৰুণাসিন্ধু! আপোনাৰ কৃপাদৃষ্টি-মাত্ৰে মোক ৰক্ষা কৰক। মোৰ পূৰ্ব আচৰণ নাভাবি, হে হৰ, কেৱল অনুগ্ৰহে মোক উদ্ধাৰ কৰক।
Verse 29
श्रीसूत उवाच । इति स्तुतो महादेवस्तमेनमिदमभ्यधात् । मुनिं सुचरितं विप्रा दयोदन्वानुमापतिः
শ্ৰী সূত ক’লে: এইদৰে স্তৱিত হোৱাত মহাদেৱে সেই মুনি সুচৰিতক এই বাক্য ক’লে, হে ব্ৰাহ্মণসকল—যি দয়াৰ সাগৰ আৰু অপৰিমেয় সত্য প্ৰভু।
Verse 30
महादेव उवाच । मुने सुचरिताद्य त्वं वरं वरय कांक्षितम् । वरं दातुं तवायातः पुण्येस्मिन्नाश्रमे शुभे । इतीरितो मुनिः प्राह महादेवं दयानिधिम्
মহাদেৱ ক’লে: হে মুনি সুচৰিত! আজি তুমি ইচ্ছিত বৰ বাছি লোৱা। এই শুভ পুণ্য আশ্ৰমলৈ মই তোমাক বৰ দিবলৈ আহিছোঁ। এইদৰে কোৱা হ’লে মুনিয়ে দয়ানিধি মহাদেৱক ক’লে।
Verse 31
सुचरित उवाच । भगवंस्त्वं प्रसन्नो मे यदि स्याश्चंद्रशेखर
সুচৰিতে ক’লে: “হে ভগৱান! যদি আপুনি মোৰ ওপৰত প্ৰসন্ন হন, হে চন্দ্ৰশেখৰ—”
Verse 32
तर्हि त्वां प्रवृणोम्यद्धा वरं मदभिकांक्षितम् । जरापलितदेहोहं कुत्रचिद्गंतुमक्षमः
তেন্তে মই নিশ্চয় তোমাৰ পৰা সেই বৰ বাছি লওঁ, যি মোৰ অন্তৰে আকাঙ্ক্ষা কৰে। মই জৰাগ্ৰস্ত, দেহ পলিত-জৰ্জৰ; ক’লৈও যাত্ৰা কৰিবলৈ অক্ষম।
Verse 33
सर्वतीर्थेषु च स्नातुमाकांक्षा मम विद्यते । तस्मात्सर्वेषु तीर्थेषु स्नानेन मनुजो हि यत् । फलं प्राप्नोति मे ब्रूहि तत्फला वाप्तिसाधनम्
তথাপি মোৰ মনত সকলো তীৰ্থত স্নান কৰাৰ আকাঙ্ক্ষা আছে। সেয়ে কোৱা—সকলো তীৰ্থত স্নান কৰিলে মানুহে কি ফল লাভ কৰে, আৰু সেই একে ফলপ্ৰাপ্তিৰ উপায় মোৰ বাবে কি।
Verse 34
महादेव उवाच । अहमावाहयिष्यामि तीर्थान्यत्रैव कृत्स्नशः
মহাদেৱে ক’লে: মই ইয়াতেই সম্পূৰ্ণৰূপে সকলো তীৰ্থ আহ্বান কৰিম।
Verse 35
रामस्य सेतुना पूते नगेऽस्मिन्गंधमादने । इत्युक्त्वा स महादेवः पर्वते गन्धमादने
ৰামৰ সেতুৰে পবিত্ৰ হোৱা এই গন্ধমাদন পৰ্বতত—এইদৰে কৈ—সেই মহাদেৱ গন্ধমাদনৰ সেই শিখৰত (কৰ্ম কৰিবলৈ) আগবাঢ়িল।
Verse 36
तीर्थान्यावाहयामास मुनिप्रीत्यर्थमुत्तमः । ततस्सुचरितं प्राह शंकरः करुणानिधिः
উত্তম প্ৰভুৱে মুনিৰ আনন্দৰ বাবে তীৰ্থসমূহ আহ্বান কৰিলে। তাৰ পিছত কৰুণাৰ নিধি শংকৰে সুচৰিতক ক’লে।
Verse 37
मुने सुचरितेदं तु महापातकनाशनम् । सांनिध्यात्सर्वतीर्थानां सर्वतीर्थाभिधं स्मृतम्
হে মুনি সুচৰিতে! এই তীৰ্থ মহাপাপ নাশক। সকলো তীৰ্থৰ সান্নিধ্য ইয়াত উপস্থিত থাকাত ই ‘সৰ্ব-তীৰ্থ’—সকলো তীৰ্থসমূহৰ তীৰ্থ—বুলি স্মৃত।
Verse 38
मयात्र सर्वतीर्थानां मनसाकर्षणादिदम् । मानसं तीर्थमित्याख्यां लप्स्यते भुक्तिमुक्तिदम्
ইয়াত মোৰ মনৰ শক্তিৰে সকলো তীৰ্থ আকর্ষণ কৰি, এই স্থান ‘মানস তীৰ্থ’ নামে খ্যাতি লাভ কৰিব; ই ভোগ আৰু মুক্তি দুয়ো দান কৰে।
Verse 39
अतः सुचरितात्र त्वं स्नाहि सद्यो विमुक्तये । महापातकसंघानां दावानलसमद्युतौ
সেয়ে, হে সুচৰিত! তৎক্ষণাৎ মুক্তিৰ বাবে ইয়াতেই স্নান কৰা। এই তীৰ্থ মহাপাপৰ সমূহৰ ওপৰত দাৱানলৰ দৰে দীপ্তিমান।
Verse 40
काममोहभयक्रोधलोभरोगादिनाशने । विना वेदांतविज्ञानं सद्योनिर्वाणकारणे
ই কামেরা, মোহ, ভয়, ক্ৰোধ, লোভ, ৰোগ আদি নাশ কৰে; আৰু বেদান্ত-জ্ঞান নথাকিলেও তৎক্ষণাৎ নিৰ্বাণৰ কাৰণ হয়।
Verse 41
जन्ममृत्य्वादिनक्रौघसंसारार्णवतारणे । कुम्भीपाकादिसकलनरकाग्निविनाशने
ই জন্ম-মৃত্যু আদি নকৰসমূহে ভৰ্তি সংসাৰ-সাগৰ পাৰ কৰায়; আৰু কুম্ভীপাক আদি সকলো নৰকৰ অগ্নি বিনাশ কৰে।
Verse 42
इतीरितः सुचरितः शम्भुना मदनारिणा । सस्नौ विप्राः सर्वतीर्थे महादेवस्य संनिधौ
এইদৰে মদনাৰিৰ শম্ভুৱে উপদেশ দিয়া মতে, সুচৰিত আৰু ব্ৰাহ্মণসকলে মহাদেৱৰ সান্নিধ্যতে সৰ্বতীৰ্থত স্নান কৰিলে।
Verse 43
स्नात्वोत्थितः सुचरितो ददृशेऽखिलमानवैः । जरापलितनिर्मुक्तस्तरुणोऽतीव सुन्दरः
স্নান কৰি উঠি অহাৰ পাছত, সুচৰিতক সকলো মানুহে দেখিলে—জৰা আৰু পলিতৰ পৰা মুক্ত, তাৰুণ্যময় আৰু অতিশয় সুন্দৰ।
Verse 44
दृष्ट्वा स्वदेहसौंदर्यं ततः सुचरितो मुनिः । श्लाघयामास तत्तीर्थं बहुधाऽन्ये च तापसाः
নিজ দেহৰ সৌন্দৰ্য দেখি, মুনি সুচৰিতে সেই তীৰ্থক বহু প্ৰকাৰে প্ৰশংসা কৰিলে; আন তপস্বীসকলেও তেনেদৰে প্ৰশংসা কৰিলে।
Verse 45
महादेवः सुचरितं बभाषे तदनंतरम् । अस्य तीर्थस्य तीरे त्वं वसन्सुचरित द्विज
তাৰ পাছত মহাদেৱে সুচৰিতক ক’লে: “হে দ্বিজ সুচৰিত, এই তীৰ্থৰ তীৰত বাস কৰি… (ইয়াতেই থাক)।”
Verse 46
स्नानं कुरुष्व सततं स्मरन्मां मुक्तिदायकम् । देशांतरीयतीर्थेषु मा व्रज ब्राह्मणोत्तम
সদায় স্নান কৰিবা, মোক স্মৰণ কৰি—মই মুক্তিদাতা। হে ব্ৰাহ্মণোত্তম, অন্য দেশৰ তীৰ্থলৈ নাযাবা।
Verse 47
अस्य तीर्थस्य माहात्म्यान्मामंते प्राप्स्यसि ध्रुवम् । अन्येऽपि येऽत्र स्नास्यंति तेऽपि मां प्राप्नुयुर्द्विज
এই তীৰ্থৰ মাহাত্ম্যৰ বলত তুমি অন্তত নিশ্চয়েই মোক লাভ কৰিবা। আৰু ইয়াত যিসকলে স্নান কৰিব—হে দ্বিজ—তেওঁলোকেও মোকেই প্ৰাপ্ত হ’ব।
Verse 48
इत्युक्त्वा भगवानीशस्तत्रैवांतरधीयत । तस्मिन्नंतर्हिते रुद्रे ततः सुचरितो मुनिः
এইদৰে কৈ ভগৱান ঈশা তাতেই অন্তৰ্ধান হ’ল। ৰুদ্ৰ অন্তৰ্হিত হোৱাত, তেতিয়া মুনি সুচৰিতে তদনুসাৰে আগবাঢ়িল।
Verse 49
अनेककालं निवसन्सर्वतीर्थस्य तीरतः । स्नानं समाचरंस्तीर्थे मानसे नियमान्वितः
দীৰ্ঘকাল ধৰি তেওঁ সৰ্বতীৰ্থৰ তীৰত বাস কৰিলে। মনত নিয়ম-সংযম ধৰি, সেই তীৰ্থত নিয়মিত স্নান আচৰণ কৰি থাকিল।
Verse 50
देहांते शंकरं प्राप सर्वबन्धविमोचितः । सायुज्यं चापि संप्राप सर्वतीर्थस्य वैभवात्
দেহান্তত, সকলো বন্ধনৰ পৰা মুক্ত হৈ, তেওঁ শংকৰক প্ৰাপ্ত হ’ল। আৰু সৰ্বতীৰ্থৰ বৈভৱৰ বলত তেওঁ সায়ুজ্য—সম্পূৰ্ণ ঐক্য—ও লাভ কৰিলে।
Verse 51
एवं वः कथितं विप्राः सर्वतीर्थस्य वैभवम् । एतत्पठन्वा शृण्वन्वा मुच्यते सर्व पातकैः
হে বিপ্ৰসকল, এইদৰে তোমালোকক সৰ্বতীৰ্থৰ বৈভৱ কোৱা হ’ল। ইয়াক পঢ়িলে বা শুনিলেও মানুহ সকলো পাপৰ পৰা মুক্ত হয়।