Adhyaya 22

Verse 1

। श्रीसूत उवाच । लक्ष्मीतीर्थे शुभे पुंसां सर्वैश्वर्यैककारणे । स्नात्वा नरस्ततो गच्छेदग्नितीर्थं द्विजोत्तमाः

শ্ৰী সূত ক’লে: হে দ্বিজোত্তমাসকল, পুৰুষসকলৰ সকলো ঐশ্বৰ্যৰ একমাত্ৰ কাৰণ শুভ লক্ষ্মীতীৰ্থত স্নান কৰি, মানুহে তাৰপিছত অগ্নীতীৰ্থলৈ যোৱা উচিত।

Verse 2

अग्नितीर्थं महापुण्यं महापातकनाशनम् । तीर्थानामुत्तमं तीर्थं सर्वाभीष्टैकसाधनम् । तत्र स्नायान्नरो भक्त्या स्वपापपरिशुद्धये

অগ্নিতীৰ্থ মহাপুণ্যময়, মহাপাতক নাশক; তীৰ্থসমূহৰ ভিতৰত উত্তম তীৰ্থ, সকলো অভীষ্ট সিদ্ধিৰ একমাত্ৰ সাধন। তাত ভক্তিভাৱে স্নান কৰিলে নৰে নিজৰ পাপ সম্পূৰ্ণৰূপে শুদ্ধ কৰে।

Verse 3

ऋषय ऊचुः । अग्निर्तार्थमितिख्यातिः कथं तस्य मुनीश्वर

ঋষিসকলে ক’লে: হে মুনীশ্বৰ, ‘অগ্নিতীৰ্থ’ বুলি ই কিদৰে খ্যাতি লাভ কৰিলে?

Verse 4

कुत्रैदमग्नितीर्थं च कीदृशं तस्य वैभवम् । एतन्नः श्रद्दधानानां विस्तराद्वक्तुमर्हसि

এই অগ্নিতীৰ্থ ক’ত আছে, আৰু তাৰ বৈভৱ কিদৰে? আমি শ্ৰদ্ধাৰে পূৰ্ণ; অনুগ্ৰহ কৰি এই কথা আমাক বিস্তাৰে ক’বলৈ যোগ্য।

Verse 5

श्रीसूत उवाच । सम्यक्पृष्टं हि युष्माभिः शृणुध्वं मुनिपुंगवाः । पुरा हि राघवो हत्वा रावणं सपरिच्छदम्

শ্ৰী সূত ক’লে: তোমালোকেই সঠিকভাৱে সুধিছা—শুনা, হে মুনিপুঙ্গৱসকল। পূৰ্বে ৰাঘৱে ৰাৱণক তাৰ সকলো বাহিনী আৰু পৰিচ্ছদসহ বধ কৰি,

Verse 6

स्थापयित्वा तु लंकायां भर्तारं च विभीषणम् । सीतासौमित्रिसंयुक्तो रामो दशरथात्मजः

আৰু লংকাত বিভীষণক শাসক হিচাপে স্থাপন কৰি, সীতা আৰু সৌমিত্ৰি (লক্ষ্মণ)সহ দাশৰথি ৰাম আগবাঢ়িল।

Verse 7

सिद्धचारणगंधवैर्देवैरप्सरसां गणैः । स्तूयमानो मुनिगणैः सत्याशीस्तीर्थकौतुकी

সিদ্ধ, চাৰণ, গন্ধৰ্ব, দেৱতা আৰু অপ্সৰাগণৰ দল—আৰু মুনিগণৰ সমূহে—স্তৱিত হৈ, যাঁৰ আশীৰ্বাদ সদা সত্য, সেইজন তীৰ্থ-দৰ্শনৰ কৌতূহলভৰা ভক্তিৰে আগবাঢ়িল।

Verse 8

धारयंल्लीलया चापं रामोऽसह्यपराक्रमः । आत्मनः शुद्धिमाधातुं जानकीं शोधितु तथा

অসহ্য পৰাক্ৰমী ৰামে লীলাৰ দৰে ধনু ধাৰণ কৰিলে; আৰু জানকীৰ পবিত্ৰতা যথাবিধি প্ৰমাণ কৰি নিজৰ নিৰ্মল মান-মৰ্যাদা স্থাপন কৰিবলৈ সংকল্প কৰিলে।

Verse 9

इंद्रादिदेववृन्दैश्च मुनिभिः पितृभिस्तथा । विभीषणेन सहितः सर्वेरपि च वानरैः

ইন্দ্ৰ আদি দেৱবৃন্দ, মুনি আৰু পিতৃগণৰ সৈতে, বিভীষণক লগত লৈ আৰু সকলো বানৰসহ—সেই মহাসভাত তেওঁ আগবাঢ়িল।

Verse 10

आययौ सेतुमार्गेण गंधमादनपर्वतम् । लक्ष्मीतीर्थतटे स्थित्वा जानकीशोधनाय सः

সেতুৰ পথেদি তেওঁ গন্ধমাদন পৰ্বতলৈ আহিল; আৰু লক্ষ্মী-তীৰ্থৰ তীৰত থিয় হৈ জানকীৰ শোধনৰ বাবে প্ৰস্তুত হ’ল।

Verse 11

अग्निमावाहयामास देवर्षिपितृसन्निधौ । अथोत्तस्थौ महांभोधेर्लक्ष्मीतीर्थाद्विदूरतः

দেৱতা, দেৱর্ষি আৰু পিতৃগণৰ সন্নিধিত তেওঁ অগ্নিক আহ্বান কৰিলে। তাৰ পাছত লক্ষ্মী-তীৰ্থৰ পৰা কিছু দূৰত, মহাসাগৰৰ পৰা অগ্নি উঠি আহিল।

Verse 12

पश्यत्सु सर्वलोकेषु लिहन्नंभांसि पावकः । आताम्रलोचनः पीतवासा धनुर्धरः

সকলো লোকৰ দৃষ্টিৰ আগতে অগ্নিয়ে জল চেলেকি চেলেকি প্ৰকাশ পালে। তাতে ধনুৰ্ধাৰী বীৰ থিয় আছিল—তাম্ৰবৰ্ণ লোচন, পীতবাস পৰিধান কৰা।

Verse 13

सप्तभिश्चैव जिह्वाभिर्लेलिहानो दिशो दश । दृष्ट्वा रघुपतिं शूरं लीलामानुषरूपिणम्

সপ্ত জিহ্বাৰে অগ্নিয়ে দহো দিশলৈ লেলিহান হৈ জ্বলি উঠিল। তেতিয়া সি ৰঘুপতি বীৰ প্ৰভুক দেখিলে—যি লীলাৰ্থে মানৱ-ৰূপ ধাৰণ কৰিছিল।

Verse 14

जगाद वचनं रम्यं जानकीशुद्धिकारणात् । रामराम महाबाहो राक्षसानां भयावह

জানকীৰ শুদ্ধি প্ৰতিষ্ঠাৰ কাৰণে সি মনোহৰ বাক্য ক’লে: “ৰাম, ৰাম—হে মহাবাহু, ৰাক্ষসসকলৰ ভয়ংকৰ!”

Verse 15

पातिव्रत्येन जानक्या रावणं हतवान्भवान् । सत्यंसत्यं पुनः सत्यं नात्र कार्या विचारणा

“জানকীৰ পাতিব্ৰত্য ধৰ্মৰ বলতেই আপুনি ৰাৱণক বধ কৰিলে। সত্য—সত্য—পুনৰ সত্য; ইয়াত সন্দেহ বা বিচাৰাৰ প্ৰয়োজন নাই।”

Verse 16

कमलेयं जगन्माता लीलामानुषविग्रहा । देवत्वे देवदेहेयं मनुष्यत्वे च मानुषी

“এইগৰাকী কমল-জন্মা জগত-মাতা, যি লীলাৰ্থে মানৱ দেহ ধাৰণ কৰিছে। দেবত্বত ই দেব-স্বরূপা, আৰু মানৱত্বত মানৱী ৰূপে প্ৰকাশ পায়।”

Verse 17

विष्णोर्देहानुरूपां वै करोत्ये षात्मनस्तनुम् । यदायदा जगत्स्वामिन्देवदेव जनार्द्दन

হে জগত্স্বামী, হে দেবদেৱ জনাৰ্দ্দন! যেতিয়া যেতিয়া বিষ্ণুৱে যি ৰূপ ধাৰণ কৰে, তেতিয়া তেতিয়া সেই দেবীয়েও আত্মদেহক সেই ৰূপৰ অনুৰূপ কৰি গঢ়ি লয়, তেওঁৰ প্ৰকাশৰ সৈতে সম্পূৰ্ণ সঙ্গত হয়।

Verse 18

अवतारान्करोषि त्वं तदेयं त्वत्सहायिनी । यदा त्वं भार्गवो रामस्तदाभूद्धरणी त्वियम्

তুমি যেতিয়া অৱতাৰ গ্ৰহণ কৰা, তেতিয়া এই দেবী তোমাৰ সহচৰী আৰু সহায়িনী হয়। যেতিয়া তুমি ভাৰ্গৱ ৰাম (পৰশুৰাম) আছিলা, তেতিয়া এই দেবীয়েই ধৰণী—এই পৃথিৱী—হৈ উঠিছিল।

Verse 19

अधुना जानकी जाता भवित्री रुक्मिणी ततः । अन्येषु चावतारेषु विष्णोरेषा सहायिनी

এতিয়া তাই জানকী (সীতা) ৰূপে জন্ম লৈছে; তাৰ পিছত ৰুক্মিণী হ’ব। অন্য অৱতাৰসমূহতো ই বিষ্ণুৰ অটল সহায়িনী আৰু সহচৰী হৈ থাকে।

Verse 20

तस्मामद्वचनादेनां प्रति गृह्णीष्व राघव । पावकस्य तु तद्वाक्यं श्रुत्वा देवा महर्षयः

সেয়ে, মোৰ বাক্য অনুসৰি, হে ৰাঘৱ, এইজনীক পুনৰ গ্ৰহণ কৰা। পাৱক (অগ্নিদেৱ)ৰ সেই বাক্য শুনি দেবতা আৰু মহাৰ্ষিসকল সাক্ষী হৈ আনন্দিত হ’ল।

Verse 21

विद्याधराश्च गंधर्वा मानवाः पन्नगास्तथा । अन्ये च भूतनिवहा रामं दश रथात्मजम्

বিদ্যাধৰ, গন্ধৰ্ব, মানুহ, পন্নগ (নাগ) আৰু অন্য ভूतগণৰ সমূহ—সকলো দাশৰথি ৰামৰ চাৰিওফালে একত্ৰিত হ’ল।

Verse 22

जानकीं मैथिलीं चैव प्रशशंसुः पुनःपुनः । रामोऽग्निवचनात्सीतां प्रतिजग्राह निर्मलाम्

তেওঁলোকে জানকী মৈথিলীক পুনঃপুনঃ প্ৰশংসা কৰিলে। অগ্নিৰ বাক্য অনুসৰি ৰামে নিৰ্মল, বিশুদ্ধ সীতাক পুনৰ গ্ৰহণ কৰিলে।

Verse 23

एवं सीताविशुद्ध्यर्थं रामेणाक्लिष्टकर्मणा । आवाहने कृते वह्निर्लक्ष्मीतीर्थाद्विदूरतः

এইদৰে সীতাৰ বিশুদ্ধতা প্ৰমাণৰ বাবে, অক্লিষ্ট কৰ্মৰ ৰামে যেতিয়া আৱাহন সম্পন্ন কৰিলে, তেতিয়া লক্ষ্মীতীৰ্থৰ পৰা দূৰৰ পৰা বহ্নি (অগ্নি) আহ্বানিত হ’ল।

Verse 24

यतः प्रदेशादुत्तस्थावंबुधेर्द्विजसत्तमाः । अग्नितीर्थं विजानीत तं प्रदेशमनुत्तमम्

হে দ্বিজশ্ৰেষ্ঠসকল! যি স্থানৰ পৰা সাগৰৰ পৰা অগ্নি উঠিছিল, সেই অনুত্তম প্ৰদেশক ‘অগ্নিতীৰ্থ’ বুলি জানিবা।

Verse 25

ततो विनिर्गमादग्नेरग्नितीर्थमितीर्यते । अत्र स्नात्वा नरो भक्त्या वह्नेस्तीर्थे विमुक्तिदे

অগ্নিৰ তাতেই উদ্ভৱ হোৱাৰ বাবে ইয়াক ‘অগ্নিতীৰ্থ’ বুলি কোৱা হয়। ইয়াত ভক্তিভাৱে স্নান কৰিলে মানুহে বহ্নিৰ এই মুক্তিদায়ক তীৰ্থত মোক্ষফল লাভ কৰে।

Verse 26

उपोष्य वेदविदुषो ब्राह्मणा नपि भोजयेत् । तेभ्यो वस्त्रं धनं भूमिं दद्यात्कन्यां च भूषिताम्

উপবাস কৰি বেদবিদ্‌ ব্ৰাহ্মণসকলকো ভোজন কৰাব লাগে। তেওঁলোকক বস্ত্ৰ, ধন, ভূমি দান কৰিব লাগে আৰু ধৰ্মানুসাৰে অলংকৃত কন্যাও অৰ্পণ কৰিব লাগে।

Verse 27

सर्वपापविनिर्मुक्तो विष्णुसायुज्यमाप्नुयात् । अग्नितीर्थस्य कूलेस्मि न्नन्नदानं विशिष्यते

সৰ্বপাপৰ পৰা সম্পূৰ্ণ মুক্ত হৈ ভক্তে বিষ্ণুৰ সৈতে সাযুজ্য (একাত্মতা) লাভ কৰে। ইয়াত অগ্নিতীৰ্থৰ তীৰত অন্নদানক বিশেষ পুণ্যদায়ক বুলি ঘোষণা কৰা হৈছে।

Verse 28

अग्नितीर्थसमं तीर्थं न भूतं न भविष्यति । दुष्पण्योपि महापापो यत्र स्नानात्पिशाचताम्

অগ্নিতীৰ্থৰ সমান তীৰ্থ কেতিয়াও হোৱা নাই, আৰু ভৱিষ্যতেও নহ’ব। দুষ্পণ্য নামৰ মহাপাপীয়েও তাত স্নান কৰি পিশাচত্বৰ অৱস্থা পৰা মুক্তি লাভ কৰিছিল।

Verse 29

परित्यज्य महा घोरां दिव्यं रूपमवाप्तवान् । पशुमान्नाम वैश्योऽभूत्पुरा पाटलिपुत्रके

সেই মহা ভয়ংকৰ ৰূপ ত্যাগ কৰি তেওঁ দিব্য ৰূপ লাভ কৰিলে। পূৰ্বে পাটলিপুত্ৰত তেওঁ পশুমান নামৰ এজন বৈশ্য আছিল।

Verse 30

स वै धर्मपरो नित्यं ब्राह्मणाराधने रतः । कृषिं निरंतरं कुर्वन्गो रक्षां चैव सर्वदा

সেইজন সদায় ধৰ্মপৰায়ণ আছিল, নিত্য ব্ৰাহ্মণসেৱা-আৰাধনাত ৰত। তেওঁ অবিৰত কৃষিকাৰ্য কৰিছিল আৰু সদায় গোৰক্ষাো কৰিছিল।

Verse 31

पण्यवीथ्यां च विक्रीणन्कांचनादीनि धर्मतः । पशुमन्नामधेयस्य वणिक्छ्रेष्ठस्य तस्य वै

ধৰ্মমতে পণ্যবীথিত সোন আদি বস্তু বিক্ৰী কৰি তেওঁ জীৱন চলাইছিল। পশুমান নামধাৰী সেই বণিকশ্ৰেষ্ঠ বণিকসকলৰ মাজত অগ্ৰগণ্য আছিল।

Verse 32

बभूव भार्यात्रितयं पतिशुश्रूषणे रतम् । ज्येष्ठा त्रीन्सुषुवे पुत्रान्वैश्यवंशविवर्द्धनान्

তেওঁৰ তিনিগৰাকী পত্নী আছিল, সকলোৱে স্বামীৰ সেৱাত নিবিষ্ট। জ্যেষ্ঠা পত্নীয়ে তিনিজন পুত্ৰ জন্ম দিলে, যিসকলে বৈশ্য বংশ বৃদ্ধি কৰিলে।

Verse 33

सुपण्यं पण्यवतं च चारुपण्यं तथैव च । मध्यमा सुषुते पुत्रौ सुकोश बहुकोशकौ

সুপণ্য, পণ্যৱত আৰু তদ্ৰূপে চাৰুপণ্য—এই নামসমূহ আছিল। মধ্যমা পত্নীয়ে দুজন পুত্ৰ জন্ম দিলে—সুকোশ আৰু বহুকোশ।

Verse 34

तृतीयायां त्रयः पुत्रास्तस्य वैश्यस्य जज्ञिरे । महापण्यो महाकोशो दुष्पण्य इति विश्रुताः

তৃতীয়া পত্নীৰ পৰা সেই বৈশ্যৰ তিনিজন পুত্ৰ জন্মিলে। তেওঁলোক মহাপণ্য, মহাকোশ আৰু দুষ্পণ্য নামে খ্যাত হৈছিল।

Verse 35

एवं पशुमतस्तस्य वैश्यस्य द्विजसत्तमाः । बभूवुरष्टौ तनयास्तासु स्त्रीषु तिसृष्वपि

এইদৰে, হে দ্বিজশ্ৰেষ্ঠসকল, সেই বৈশ্য পশুমানৰ তিনিও পত্নীৰ পৰা মুঠ আঠজন পুত্ৰ জন্মিল।

Verse 36

ते सुपण्यमुखाः सर्वे पुत्रा ववृधिरे क्रमात । धूलिकेलिं वितन्वन्तः पित रौ तोषयंति ते

সুপণ্য আদি কৰি সেই সকলো পুত্ৰ ক্ৰমে ক্ৰমে ডাঙৰ-দীঘল হ’ল। ধূলিত খেলি-ধেমালি কৰি, শিশুসুলভ ক্ৰীড়াত, তেওঁলোকে পিতৃ-মাতৃক আনন্দিত কৰিলে।

Verse 37

पंचहायनतां प्राप्ताः क्रमात्ते वैश्यनंदनाः । पशुमानपि वैश्येंद्रः सर्वानपि च तान्सुतान्

ক্ৰমে সেই বৈশ্যৰ পুত্ৰসকল পাঁচ বছৰৰ বয়সত উপনীত হ’ল। তেতিয়া শ্ৰেষ্ঠ বৈশ্য পশুমানে নিজৰ সকলো পুত্ৰৰ প্ৰতি মনোযোগ দি তেওঁলোকক আগবঢ়াৰ পথত পথপ্ৰদৰ্শন কৰিবলৈ ধৰিলে।

Verse 38

बाल्यमारभ्य सततं स्वकृत्येषु व्यशिक्षयत् । कृषिगोत्राणवाणिज्यकर्मसु क्रमशिक्षिताः

শৈশৱৰে পৰা তেওঁ সদায় তেওঁলোকক নিজ নিজ কৰ্তব্যত শিক্ষা দি থাকিল। ক্ৰমে ক্ৰমে তেওঁলোকক কৃষি, গোপালন আৰু বাণিজ্য-কৰ্মত প্ৰশিক্ষিত কৰা হ’ল।

Verse 39

सुपण्यमुख्याः सप्तैव पितृवाक्यमशृण्वत । पशुमान्वक्ति यत्कार्यं तत्क्ष णान्निरवर्तयन्

সুচৰিত্ৰসকলৰ মাজত অগ্ৰগণ্য সেই সাতজন পিতৃবাক্য শুনি থাকিল। পশুমানে যি কাম কৰিবলৈ ক’লে, সেয়া তেওঁলোকে তৎক্ষণাৎ সম্পন্ন কৰিলে।

Verse 40

नैपुण्यं प्रापुरत्यंतं ते सुवर्णक्रियास्वपि । दुष्पण्यस्त्वष्टमः पुत्रो बाल्यमारभ्य संततम्

সোনাৰ কামতো তেওঁলোকে অতিশয় নিপুণতা লাভ কৰিলে। কিন্তু অষ্টম পুত্ৰ দুষ্পণ্য শৈশৱৰে পৰা সদায় ভিন্ন স্বভাৱৰ আছিল।

Verse 41

दुर्मार्गनिरतो भूत्वा नाशृणोत्पितृभा षितम् । धूलिकेलिं समारभ्य दुर्मार्गनिरतोऽभवत्

কুমাৰ্গত আসক্ত হৈ সি পিতৃৰ উপদেশ নুশুনিলে। ধূলিত খেল-ধেমালি আৰম্ভ কৰি সি অধিককৈ দুষ্কৰ্মত আসক্ত হ’ল।

Verse 42

स बाल एव सन्पुत्रो बालानन्यानबाधत । दुष्कर्मनिरतं दृष्ट्वा तं पिता पशुमांस्तथा

লৰালি কালতে সেই পুত্ৰই আন লৰা-ছোৱালীক কষ্ট দিছিল। তেওঁক কুকৰ্মত লিপ্ত হোৱা দেখি পিতৃ পশুমানৰো দৃষ্টি গোচৰ হৈছিল।

Verse 43

उपेक्षा मेवकृतवान्बालिशोऽयमितीरयन् । अथाष्टावपि वैश्यस्य प्रापुर्यौवनमात्मजाः

"এওঁ কেৱল মূৰ্খ," এই বুলি কৈ তেওঁ অৱহেলাহে কৰিলে। কালক্ৰমত বৈশ্যৰ আঠোটি পুত্ৰই যৌৱন প্ৰাপ্ত হ'ল।

Verse 44

ततोऽयमष्टमः पुत्रो दुष्णयो बलिनां वरः । गृहीत्वा पाणियु गलेबालान्नगरवर्तिनः

তেতিয়া সেই অষ্টম পুত্ৰ দুষ্ণয়—যি বলীসকলৰ মাজত শ্ৰেষ্ঠ আছিল—নগৰত থকা লৰা-ছোৱালীক ডিঙি আৰু হাতত ধৰি লৈছিল।

Verse 45

निचिक्षेप स कूपेषु सरित्सु च सरःस्वपि । न कोऽपि तस्य जानाति दुश्चरित्रमिदं जनः

সি সিহঁতক কুঁৱা, নদী আৰু আনকি সৰোবৰতো পেলাই দিছিল। তথাপিও মানুহৰ মাজত কোনেও তাৰ এই দুৰাচাৰৰ কথা জনা নাছিল।

Verse 46

यावन्म्रियंते ते बालास्तावन्निक्षिप्तवाञ्जले । तेषां मृतानां बालानां पितरो मातरस्तथा

যেতিয়ালৈকে সেই লৰা-ছোৱালীবিলাকৰ মৃত্যু নহয়, সি তেতিয়ালৈকে পানীত পেলাই দিছিল। আৰু মৃত লৰা-ছোৱালীৰ পিতৃ-মাতৃসকলে হাহাকাৰ কৰিছিল।

Verse 47

गवेषयंति तान्सर्वान्नगरेषु हि सर्वशः । तान् दृष्ट्वा च मृतान्पुत्रान्के वलं प्रारुदञ्जनाः

তেওঁলোকে নগৰৰ সকলো ঠাইতে তেওঁলোকক বিচাৰি ফুৰিলে। কিন্তু নিজৰ পুত্ৰসকলক মৃত অৱস্থাত দেখি মানুহবোৰে কেৱল কান্দিবলৈ আৰু বিলাপ কৰিবলৈ ধৰিলে।

Verse 48

जलेष्वथ शवान्दृष्ट्वा जनाश्चक्रुर्यथोचितम् । एवं प्रतिदिनं बालान्दुष्पण्यो मारयन्पुरे

তাৰ পাছত পানীত মৃতদেহবোৰ দেখি মানুহবোৰে যথোপযুক্ত অন্ত্যেষ্টিক্ৰিয়া সম্পন্ন কৰিলে। এইদৰে দিনক দিনে সেই দুষ্ট বুদ্ধিৰ মানুহটোৱে নগৰখনত লৰাবোৰক মাৰি থাকিল।

Verse 49

जनैरप्यपरिज्ञातश्चिरमेवमवर्तत । म्रियमाणेषु बालेषु वैश्यपुत्रस्य कर्मणा

যদিও মানুহে এই কথা ধৰিব পৰা নাছিল, তথাপিও বহুদিন ধৰি এনেকৈ চলি থাকিল—এজন ব্যৱসায়ীৰ পুত্ৰৰ কৰ্মৰ বাবে লৰাবোৰ মৰি থাকিল।

Verse 50

प्रजानां वृद्धिराहित्याच्छून्यप्रायमभूत्पुरम् । ततः समेत्य पौरास्तद्वृत्तं राज्ञे न्यवेद यन्

প্ৰজাসকলৰ বৃদ্ধি নোহোৱা হোৱাত নগৰখন প্ৰায় জনশূন্য হৈ পৰিল। তেতিয়া নাগৰিকসকল একত্ৰিত হ’ল আৰু ৰজাক সেই গোটেই ঘটনাটো জনালে।

Verse 51

श्रुत्वा नृपस्तद्वचनमाहूय ग्रामपालकान् । कारणं बालमरणे चिंत्यतामिति सोऽन्वशात्

তেওঁলোকৰ কথা শুনি ৰজাই গাওঁৰক্ষীসকলক মাতি পঠিয়ালে আৰু আদেশ দিলে: "এই লৰাবোৰৰ মৃত্যুৰ কাৰণ বিচাৰ কৰা হওক।"

Verse 52

ग्रामपालास्तथेत्युक्त्वा तत्र तत्र व्यवस्थिताः । सम्यग्गवेषयामासुः कारणं बालमारणे

“তথাস্তূ” বুলি কৈ গাঁও-পালসকলে ঠাই ঠাইত অৱস্থান কৰিলে আৰু শিশুহত্যাৰ কাৰণটো সাৱধানে অনুসন্ধান কৰিবলৈ ধৰিলে।

Verse 53

ते वै गवेषंयतोऽपि नाविंदन्बालमारकम् । ते पुनर्नृपमासाद्य भीता वाक्यमथाब्रु वन्

তেওঁলোকে অনুসন্ধান কৰিলেও শিশুহন্তাক নাপালে। তাৰ পাছত ভীতচিত্তে পুনৰ ৰজাৰ ওচৰলৈ গৈ এই কথা ক’লে।

Verse 54

गवेषयंतोऽपि वयं तन्न विंदामहे नृप । यो बालान्नगरे स्थित्वा सततं मारयत्यपि

“হে নৃপতি! আমি অনুসন্ধান কৰিও তাক নাপাওঁ—যি নগৰৰ ভিতৰতেই থাকি সদায় শিশুসকলক হত্যা কৰি থাকে।”

Verse 55

पुनश्च नागराः सर्वे राजानं प्राप्य दुःखिताः । पुनः प्रजानां मरणमब्रुवन्वाष्पसंकुलाः

পুনৰ সকলো নগৰবাসী দুখিত হৈ ৰজাৰ ওচৰলৈ আহিল। চকু অশ্ৰুসিক্ত কৰি তেওঁলোকে পুনৰ প্ৰজাৰ মৃত্যুৰ কথা ক’লে।

Verse 56

राजा तत्कारणाज्ञानात्तूष्णीमास्ते विचिंत्य तु । कदाचिद्वैश्यपुत्रोयं पंचभिर्बा लकैः सह

কাৰণ নাজানাৰ বাবে ৰজা নীৰৱে বহি চিন্তা কৰিবলৈ ধৰিলে। তেতিয়া কোনো এক সময়ত এই বৈশ্যৰ পুত্ৰক পাঁচজন বালকৰ সৈতে (দেখা গ’ল)।

Verse 57

तटाकांतिकमापेदे पंकजाहरणच्छलात् । बलाद्गृहीत्वा तान्बालान्दुष्पण्यः क्रोशतस्तदा

পদুম তুলাৰ ছলত দুস্পণ্য পুখুৰীৰ কাষলৈ গ’ল; তাৰ পাছত বলপূৰ্বক সেই বালকসকলক ধৰি তেওঁলোকক দুখত ক্ৰন্দন কৰালে।

Verse 58

क्रूरात्मा मज्जयामास कंठ दघ्ने सरोजले । मृतान्मत्वा च ताञ्छीघ्रं दुष्पण्यः स्वगृहं ययौ

সেই ক্ৰূৰচিত্ত মানুহে গলধৰি পদুমভৰা পানীত তেওঁলোকক ডুবাই দিলে; তেওঁলোক মৰা বুলি ভাবি দুস্পণ্য তৎক্ষণাৎ নিজৰ ঘৰলৈ উভতি গ’ল।

Verse 59

पञ्चानां पितरस्तेषां मार्गयंतः सुतान्पुरे । तेषु वै मार्गमाणेषु पंच तेना तिबालकाः

সেই পাঁচজনৰ পিতৃসকলে নগৰত পুত্ৰসকলক বিচাৰি ফুৰিছিল; তেওঁলোকে বিচাৰি থাকোঁতে, সেই পাঁচটি অতি সৰু বালক (সেই ঠাইতে অদৃশ্যভাৱে আছিল)।

Verse 60

निक्षिप्ता अपि तोयेषु नाम्रियंत यदृच्छया । ते शनैः कूलमासाद्य पंचापि क्लिन्नमौलयः

পানীত পেলাই দিয়া হলেও বিধিৰ কৃপায় তেওঁলোক নুমৰিল; ধীৰে ধীৰে কূললৈ আহি, ভিজা চুলিৰে পাঁচজনেই ৰক্ষা পালে।

Verse 61

अशक्ता नगरं गंतुं बाल्यात्तत्रैव बभ्रमुः । दूरादुच्चार्यमाणानि स्वनामानि स्वबंधुभिः

বাল্যবয়সৰ বাবে তেওঁলোকে নগৰলৈ যাব নোৱাৰিলে আৰু তাতেই ঘূৰি ফুৰিলে; দূৰৰ পৰা আত্মীয়সকলে উচ্চাৰণ কৰা নিজৰ নিজৰ নাম তেওঁলোকে শুনিছিল।

Verse 62

श्रुत्वा पंचापि ते बालाः प्रतिशब्दमकुर्वत । ततस्तत्पितरः श्रुत्वा तत्रागत्यसरस्तटे

নাম শুনি সেই পাঁচোটা বালকে প্ৰতিউত্তৰ স্বৰূপে মাত দিলে। তেতিয়া তেওঁলোকৰ পিতৃসকলে সেই উত্তৰ শুনি তাত আহি সৰোবৰৰ তীৰত উপস্থিত হ’ল।

Verse 63

पुत्रान्दृष्ट्वा तु सप्राणान्प्रहर्षमतुलं गताः । किमेतदिति पित्राद्यैः पृष्टास्ते बालकास्तदा

পুত্ৰসকলক জীৱিত দেখি তেওঁলোক অতুল আনন্দে আপ্লুত হ’ল। তেতিয়া পিতৃ আৰু জ্যেষ্ঠসকলে সেই বালকসকলক সুধিলে, “এইটো কি—কি ঘটিল?”

Verse 64

दुष्पण्यस्याथ दुष्कृत्यं बन्धुभ्यस्ते न्यवेदयन् । ततो विदितवृत्तांता राजानं प्राप्य नागराः

তেতিয়া তেওঁলোকে নিজৰ বংশীয়সকলক দুষ্পণ্যৰ দুষ্কৃত্যৰ কথা জনালে। তাৰ পাছত সমগ্ৰ বৃত্তান্ত জানি নগৰবাসীয়ে ৰজাৰ ওচৰলৈ গ’ল।

Verse 65

पंचभिः कथितं वृत्तं दुष्पण्यस्य न्यवेदयन् । ततो राजा समाहूय पशुमंतं वणिग्वरम् । पौरेष्वपि च शृण्वत्सु वाक्यमेतदभाषत

পাঁচজনৰ কোৱা বৃত্তান্ত অনুসৰি তেওঁলোকে দুষ্পণ্যৰ কথা ৰজাক জনালে। তেতিয়া ৰজাই সেই ধনবান পশুধন-স্বামী, শ্ৰেষ্ঠ বণিকক মাতি পঠালে; আৰু নগৰবাসীয়ে শুনি থাকোঁতে তেওঁ এই বাক্য ক’লে।

Verse 66

राजोवाच । दुष्पण्यनामा पशुमन्बहुप्रजमिदं पुरम्

ৰাজাই ক’লে: “দুষ্পণ্য নামৰ এই পশুধনবান ব্যক্তি—এই নগৰ বহু প্ৰজাৰে পৰিপূৰ্ণ আৰু মোৰ ৰক্ষাৰ অধীন…।”

Verse 67

शून्यप्रायं कृतं पश्य त्वत्पुत्रेण दुरात्मना । इदानीं बालिशानेतान्मज्जयामास वै जले

চোৱা—তোমাৰ দুষ্ট পুত্ৰে এই ঠাইখন প্ৰায় উজাড় কৰি পেলাইছে। এতিয়াই সি এই নিৰ্দোষ সৰল লোকসকলক পানীত ডুবাই দিলে।

Verse 68

यदृच्छया च सप्राणाः पुनरप्या गताः पुरम् । अस्मिन्नित्थं गते कार्ये किं कर्तव्यं वदाधुना

কেবল দৈৱযোগে তেওঁলোকে প্ৰাণসহ পুনৰ নগৰলৈ উভতি আহিছে। এতিয়া কাৰ্য্য এইদৰে হ’ল যেতিয়া, কোৱা—এতিয়া তৎক্ষণাৎ কি কৰা উচিত?

Verse 69

अद्य त्वामेव पृच्छामि यतस्त्वं धर्मतत्परः । इत्युक्तः पशुमान्राज्ञा धर्मज्ञो युक्तमब्रवीत्

আজি মই কেৱল তোমাকেই সুধিছোঁ, কিয়নো তুমি ধৰ্মত নিবিষ্ট। ৰজাই এইদৰে কোৱাত ধৰ্মজ্ঞ পশুমানে উপযুক্ত উত্তৰ দিলে।

Verse 70

पशुमानुवाच । पुरं निःशेषितं येन वधमेवायमर्हति । न ह्यत्र विषये किंचित्प्रष्टव्यं विद्यते नृप

পশুমানে ক’লে: যিজনে নগৰখন সম্পূৰ্ণ ধ্বংস কৰিলে, সি কেৱল বধৰেই যোগ্য। হে নৃপ, এই বিষয়ত আৰু একো সুধিবলগীয়া নাই।

Verse 71

न ह्ययं मम पुत्रः स्याच्छत्रुरेवातिपापकृत् । न ह्यस्य निष्कृतिं पश्ये येन निःशेषितं पुरम्

নিশ্চয় এইজন মোৰ পুত্ৰ হ’ব নোৱাৰে—ই মহাপাপকাৰী শত্রু। যিজনে নগৰখন সম্পূৰ্ণ উজাড় কৰিলে, তাৰ বাবে মই কোনো প্ৰায়শ্চিত্ত দেখা নাপাওঁ।

Verse 72

वध्यतामेव दुष्टात्मा सत्यमेव ब्रवीम्यहम् । श्रुत्वा पशुमतो वाक्यं नागराः सर्व एव हि

“এই দুষ্ট-আত্মাক নিশ্চয় বধ কৰা হওক—মই সত্যই ক’লোঁ।” পশুমানৰ বাক্য শুনি নগৰৰ সকলো লোকেও তেনেকৈ উত্তৰ দিলে।

Verse 73

वणिग्वरं श्लाघमाना राजानमिदमूचिरे । न वध्यतामयं दुष्टस्तूष्णीं निर्वास्यतां पुरात्

বণিকশ্ৰেষ্ঠক প্ৰশংসা কৰি নগৰবাসীয়ে ৰজাক ক’লে: “এই দুষ্টক বধ নকৰিব; নীৰৱে নগৰৰ পৰা নিৰ্বাসিত কৰক।”

Verse 74

ततः स राजा दुष्पण्यं समाहूयेदमब्रवीत् । अस्माद्देशाद्भवाञ्छीघ्रं दुष्टात्मन्गच्छ सांप्रतम्

তেতিয়া ৰজাই দুষ্পণ্যক মাতি ক’লে: “হে দুষ্টচিত্ত, এই দেশৰ পৰা শীঘ্ৰে—এতিয়াই—গুচি যা।”

Verse 75

यदि तिष्ठेस्त्वमत्रैव दण्डयेयं वधेन वै । इति राज्ञा विनिर्भर्त्स्य दूतैर्निर्वासितः पुरात्

“যদি তুমি ইয়াতেই থাকি যোৱা, তেন্তে মই নিশ্চিতভাৱে মৃত্যুদণ্ডে দণ্ডিম।” ৰজাৰ তিৰস্কাৰত দূতসকলে তাক নগৰৰ পৰা বহিষ্কাৰ কৰিলে।

Verse 76

दुष्पण्यस्त्वथ तं देशं परित्यज्य भयान्वितः । मुनिमंडलसंबाधं वनमेव ययौ तदा

তাৰ পাছত দুষ্পণ্য ভয়াক্ৰান্ত হৈ সেই দেশ ত্যাগ কৰি তেতিয়াই মুনিমণ্ডলেৰে ঘন বনলৈ গ’ল।

Verse 77

तत्राप्येकं मुनिसुतं स तोयेषु न्यमज्जयत् । केल्यर्थमागता दृष्ट्वा मुनिपुत्रा मृतं शिशुम्

তাতো সি এজন ঋষিৰ পুত্ৰক পানীত ডুবাই মাৰিলে। খেলাৰ বাবে অহা ঋষিৰ কন্যাসকলে শিশুটিক মৃত অৱস্থাত দেখা পালে।

Verse 78

तत्पित्रे कथयामासुरभ्येत्य भृशदुःखिताः । तत उग्रश्रवाः श्रुत्वा तेभ्यः पुत्रं जले मृतम्

অত্যন্ত দুখিত হৈ তেওঁলোকে গৈ পিতৃক জনালে। তেতিয়া উগ্ৰশ্ৰৱাই তেওঁলোকৰ পৰা পুত্ৰৰ পানীত মৃত্যু হোৱাৰ কথা শুনিলে।

Verse 79

तपोमहिम्ना दुष्प ण्यचरितं तदमन्यत । उग्रश्रवाः शशापैनं दुष्पण्यं वैश्यनंदनम्

নিজৰ তপোবলৰ দ্বাৰা তেওঁ বুজি পালে যে এয়া দুষ্পণ্যৰ কাম। উগ্ৰশ্ৰৱাই তেতিয়া সেই বৈশ্যপুত্ৰ দুষ্পণ্যক অভিশাপ দিলে।

Verse 80

उग्रश्रवा उवाच । मत्सुतं पयसि क्षिप्य यत्त्वं मारि तवानसि । तवापि मरणं भूयाज्जल एव निमज्जनात्

উগ্ৰশ্ৰৱাই ক’লে: "যিহেতু তই মোৰ পুত্ৰক পানীত পেলাই হত্যা কৰিলি, তোৰো মৃত্যু পানীৰ মাজত ডুবিবিয়েই হ’ব।"

Verse 81

मृतश्च सुचिरं कालं पिशाचस्त्वं भविष्यसि । इति शापे श्रुते सद्यो दुष्पण्यः खिन्नमानसः

"আৰু মৃত্যুৰ পাছত তই দীৰ্ঘকাললৈ পিশাচ হৈ থাকিবি।" এই অভিশাপ শুনাৰ লগে লগে দুষ্পণ্যৰ মন বিষাদগ্ৰস্ত হ’ল।

Verse 82

तद्वै वनं परित्यज्य घोरमन्यद्वनं ययौ । सिंहादिक्रूरसत्वाढ्यं तस्मिन्प्राप्ते वनांतरम्

সেই বন ত্যাগ কৰি তেওঁ আন এক ভয়ংকৰ অৰণ্যলৈ গ’ল; সিংহ আদি ক্ৰূৰ জন্তুৰে পৰিপূৰ্ণ। সেই ভিন্ন বনান্তৰত প্ৰৱেশ কৰোঁতেই চাৰিওফালে বিপদৰ ছায়া পৰিল।

Verse 83

पांसुवर्षं मह्द्वर्षन्वृक्षानामोटय न्मुहुः । वज्रघातसमस्पर्शो ववौ झंझानिलो महान्

ধূলিৰ ধাৰা যেন পাঁসু-বৰ্ষা হৈ নামি আহিল, আৰু বাৰে বাৰে গছবোৰক টানি-ছিঙি কঁপাই তুলিলে। বজ্ৰাঘাতৰ স্পৰ্শ সদৃশ সেই মহান ঝঞ্ঝাবায়ু গর্জন কৰি অৰণ্য ভেদি ব’ল।

Verse 84

वेगेन गात्रं भिंदन्ती वृष्टिश्चासीत्सुदुःसहा । तद्दृष्ट्वा स तु दुष्पण्यश्चिंतयन्भृशदुः खितः

বেগে গা-অঙ্গ ভেদি পেলোৱা যেন অসহ্য বৰষুণ নামিল। এই দৃশ্য দেখি দুষ্পণ্য চিন্তাত নিমগ্ন হৈ অতিশয় শোকাকুল হ’ল।

Verse 85

मृतं शुष्कं महाकायं गजमेकमपश्यत । महावातं महावर्षं तदा सोढुमशक्नुवन्

তেওঁ এটা মহাকায় হাতী মৃত আৰু শুকাই যোৱা অৱস্থাত দেখিলে। তেতিয়া মহাবায়ু আৰু মহাবৰ্ষা সহিব নোৱাৰি তেওঁ আশ্ৰয় বিচাৰিবলৈ ধৰিলে।

Verse 86

गजास्यविवरेणैव विवेशोदरगह्वरम् । तस्मिन्प्रविष्टमात्रे तु वृष्टिरासीत्सुभूयसी

হাতীৰ মুখৰ ফাঁকেদিয়েই তেওঁ তাৰ উদৰৰ খোঁপা গুহাত প্ৰৱেশ কৰিলে। কিন্তু প্ৰৱেশ কৰা মাত্ৰেই বৰষুণ আৰু অধিক তীব্ৰ হ’ল।

Verse 87

ततो वर्षजलैः सर्वैः प्रवाहः सुमहानभूत् । स प्रवाहो वने तस्मिन्नदी काचिदजायत

তেতিয়া সকলো বৰষুণৰ পানীৰ পৰা এক অতি মহান প্ৰবাহ উঠিল; আৰু সেই বনতেই সেই প্ৰবাহেই এক নদী হৈ উঠিল।

Verse 88

अथ तैर्वर्षसलिलैः स गजः पूरितोदरः । प्लवमानो महापूरे नीरंध्रः समजायत

তাৰ পাছত সেই বৰষুণৰ পানীৰে সেই গজৰ উদৰ ভৰি উঠিল; মহাপ্লাৱনত ভাসি থাকোঁতে সি নিৰ্গমনবিহীন, নিৰন্ধ্ৰ হৈ পৰিল।

Verse 89

ततो निर्विवरस्यास्य जलपूर्णोदरस्य च । गजस्य जठरात्सोऽयं निर्गंतु न शशाक ह

সেয়ে, এই গজৰ কোনো ছিদ্ৰ নাছিল আৰু উদৰ জলৰে পূৰ্ণ আছিল; সেয়েহে সি গজৰ জঠৰৰ পৰা বাহিৰ ওলাই আহিব নোৱাৰিলে।

Verse 90

ततश्च वृष्टितोयानां प्रवाहो भीमवेगवान् । उदरस्थितदुष्पण्यं समुद्रं प्रापयद्गजम्

আৰু তেতিয়া বৰষুণৰ পানীৰ ভয়ংকৰ বেগৱান প্ৰবাহে, যাৰ উদৰত দুষ্পণ্য স্থিত আছিল, সেই গজক বহাই সাগৰত পেলালে।

Verse 91

दुष्पण्यः सलिले मग्नः क्षणात्प्राणैर्व्ययुज्यत । मृत एव स दुष्पण्यः पिशाचत्वमवाप्तवान्

দুষ্পণ্য জলত ডুবি থাকোঁতে ক্ষণমাত্ৰতে প্ৰাণবায়ুৰ পৰা বিচ্ছিন্ন হ’ল; আৰু মৃত্যুৰ পাছত সেই দুষ্পণ্যই পিশাচত্ব লাভ কৰিলে।

Verse 92

पीडितः क्षुत्पिपासाभ्यां दुर्गमं वनमाश्रितः । घोरेषु घर्मकालेषु समाक्रोशन्भयानकम्

ক্ষুধা-পিপাসাত পীড়িত হৈ তেওঁ অগম্য বনলৈ আশ্ৰয় ল’লে; দাহকৰ গ্ৰীষ্মৰ ভয়ংকৰ ঋতুত তেওঁ আতংকত কাতৰ হৈ চিঞৰি উঠিল।

Verse 93

अतिष्ठद्गहनेऽरण्ये दुःखान्यनुभवन्बहु । कल्पकोटिसहस्राणि कल्पकोटिशतानि च

তেওঁ ঘন অৰণ্যৰ গহনত স্থিৰ হৈ থাকিল, বহু দুখ ভুগি; হাজাৰ হাজাৰ কোটি কল্প আৰু শত শত কোটি কল্প পৰ্যন্ত।

Verse 94

स पिशाचो महादुःखी न्यवसद्घोरकानने । वनाद्वनांतरं धावन्देशाद्देशाद्देशांतरं तथा

সেই পিশাচ মহাদুখত নিমজ্জিত হৈ ভয়ংকৰ কাননত বাস কৰিলে; বনেদি বনান্তৰ দৌৰি, দেশেদি দেশ, অঞ্চলেদি অঞ্চলান্তৰ ভ্ৰমি ফুৰিলে।

Verse 95

सर्वत्रानुभवन्दुःखमाययौ दण्डकान्क्रमात् । अगस्त्यादाश्रमात्पुण्यान्नातिदूरे स संचरन्

সৰ্বত্ৰ দুখ অনুভৱ কৰি তেওঁ ক্ৰমে দণ্ডক বনলৈ আহিল; ভ্ৰমণ কৰি কৰি পুণ্যময় অগস্ত্য আশ্ৰমৰ পৰা বেছি দূৰত নাথাকিল।

Verse 96

नदन्भैरवनादं च वाक्यमुच्चैरभाषत । भोभोस्तपोधनाः सर्वे शृणुध्वं मामकं वचः

ভৈৰৱ-সদৃশ ভয়ংকৰ নাদ কৰি তেওঁ উচ্চস্বৰে ক’লে: “হো হো! হে তপোধনাসকল, মোৰ কথা শুনা!”

Verse 97

भवन्तो हि कृपावन्तः सर्वभूतहिते रताः । कृपादृष्ट्यानुगृह्णीत मां दुःखैरतिपीडितम्

আপোনালোক সঁচাকৈয়ে দয়ালু, সকলো জীৱৰ মংগলৰ বাবে নিয়োজিত। কৃপাদৃষ্টিৰে মোক অনুগ্ৰহ কৰক, মই দুখ-কষ্টত অতিশয় পীড়িত হৈ আছো।

Verse 98

पुरा दुष्पण्यनामाहं वैश्यः पाटलिपुत्रके । पुत्रः पशु मतश्चापि बहून्बालानमारयम्

পূৰ্বতে মই পাটলিপুত্ৰত দুষ্পণ্য নামৰ এজন বৈশ্য আছিলো। পশুতুল্য মনোভাৱৰ বশৱৰ্তী হৈ মই বহুতো শিশুক হত্যা কৰিছিলো।

Verse 99

ततो विवासितो राज्ञा तस्माद्देशाद्वनं गतः । अमारयं जले पुत्रं तत्रोग्रश्रवसो मुनेः

তাৰ পাছত ৰজাৰ দ্বাৰা নিৰ্বাসিত হৈ মই সেই দেশ ত্যাগ কৰি অৰণ্যলৈ গলো। তাত মই ঋষি উগ্ৰশ্ৰৱাৰ পুত্ৰক পানীত হত্যা কৰিলো।

Verse 100

स मुनिर्दत्त वाञ्छापं ममापि मरणं जले । पिशाचतां च मे घोरां दत्तवान्दुःखभूयसीम्

সেই ঋষিয়ে অভিশাপ দি ক’লে যে ময়ো পানীত মৃত্যুবৰণ কৰিম; আৰু তেওঁ মোক দুখ-কষ্টৰে ভৰা এক ভয়ংকৰ পিশাচৰ অৱস্থা প্ৰদান কৰিলে।

Verse 101

कल्पकोटिसहस्राणि कल्पकोटिशतान्यपि । पिशाच तानुभूतेयं शून्यकाननभूमिषु

হাজার কোটি কল্প—আনকি শ শ কোটি কল্প ধৰি—মই এই নিৰ্জন অৰণ্যত এই পিশাচ জীৱন যাপন কৰিছো।

Verse 102

नाहं सोढुं समर्थोऽस्मि पिपासां क्षुधमेव च । रक्षध्वं कृपया यूयमतो मां बहुदुःखिनम्

মই এই পিয়াহ আৰু ক্ষুধা সহিব নোৱাৰোঁ। সেয়ে, দয়াৰে আপোনালোকেই মোক ৰক্ষা কৰক—মই অতি দুখে পীড়িত।

Verse 110

अगस्त्येनैवमुक्तस्तु सुतीक्ष्णो गन्धमादनम् । प्राप्याग्नितीर्थे संकल्प्य पिशाचार्थं कृपानिधिः

অগস্ত্যৰ এই কথাত সম্বোধিত হৈ, কৰুণাৰ নিধি মুনি সুতীক্ষ্ণ গন্ধমাদনলৈ উপস্থিত হ’ল; আৰু অগ্নিতীৰ্থত সেই পিশাচৰ কল্যাণৰ বাবে পবিত্ৰ সংকল্প কৰিলে।

Verse 119

इह भुक्त्वा महाभोगान्परत्रापि सुखं लभेत्

ইয়াত মহাভোগ উপভোগ কৰি, পৰলোকতো সুখ লাভ কৰে।