Adhyaya 21

Verse 1

श्रीसूत उवाच । जटा तीर्थाभिधे तीर्थे सर्वपातकनाशने । स्नानं कृत्वा विशुद्धात्मा लक्ष्मीतीर्थं ततो व्रजेत्

শ্ৰী সূত ক’লে: জটা-তীৰ্থ নামে পৰিচিত, সকলো মহাপাপ নাশক তীৰ্থত স্নান কৰি আত্মা বিশুদ্ধ হয়; তাৰ পাছত লক্ষ্মী-তীৰ্থলৈ গমন কৰিব লাগে।

Verse 2

यंयं कामं समुद्दिश्य लक्ष्मीतीर्थे द्विजोत्तमाः । स्नानं समाचरेन्मर्त्यस्तंतं कामं समश्नुते

হে দ্বিজোত্তমসকল! মর্ত্যলোকে যি কোনো কামনা মনত স্থিৰ কৰি লক্ষ্মী-তীৰ্থত স্নান কৰে, সি সেই কামনাই নিশ্চয় লাভ কৰে।

Verse 3

महादारिद्र्यशमनं महाधान्यसमृद्धिदम् । महादुःखप्रशमनं महासंपद्विवर्धनम्

ই মহাদাৰিদ্ৰ্য নাশ কৰে, প্ৰচুৰ ধান্য আৰু সমৃদ্ধি দান কৰে, মহাদুঃখ শান্ত কৰে আৰু মহাসম্পদ বৃদ্ধি কৰে।

Verse 4

अत्र स्नात्वा धर्मपुत्रो महदैश्वर्यमाप्तवान् । इन्द्रप्रस्थे वसन्पूर्वं श्रीकृष्णेन प्रचोदितः

ইয়াত স্নান কৰি ধৰ্মপুত্ৰে মহৎ ঐশ্বৰ্য আৰু সমৃদ্ধি লাভ কৰিলে; পূৰ্বে ইন্দ্ৰপ্ৰস্থত বাস কৰোঁতে শ্ৰীকৃষ্ণৰ প্ৰেৰণা পাই।

Verse 5

ऋषय ऊचुः । यथैश्वर्यं धर्मपुत्रो लक्ष्मीतीर्थे निमज्जनात् । आप्तवान्कृष्णवचनात्तन्नो ब्रूहि महामुने

ঋষিসকলে ক’লে: লক্ষ্মীতীৰ্থত নিমজ্জন কৰি ধৰ্মপুত্ৰে কেনেকৈ ঐশ্বৰ্য লাভ কৰিলে—শ্ৰীকৃষ্ণৰ বচন অনুসৰি? হে মহামুনি, সেয়া আমাক কওক।

Verse 6

श्रीसूत उवाच । इन्द्रप्रस्थे पुरा विप्रा धृतराष्ट्रेण चोदिताः । न्यवसन्पांडवाः पंच महाबलपराक्रमाः

শ্ৰীসূতে ক’লে: হে বিপ্ৰসকল, পূৰ্বে ধৃতৰাষ্ট্ৰৰ আদেশত মহাবল-পরাক্ৰমী পাঁচ পাণ্ডৱ ইন্দ্ৰপ্ৰস্থত বাস কৰিছিল।

Verse 7

इन्द्रप्रस्थं ययौ कृष्णः कदाचित्तान्निरीक्षितुम् । तमागतमेभिप्रेक्ष्य पांडवास्ते समुत्सुकाः

কেতিয়াবা কৃষ্ণ তেওঁলোকক চাবলৈ ইন্দ্ৰপ্ৰস্থলৈ আহিল। তেওঁৰ আগমন দেখি সেই পাণ্ডৱসকল উৎকণ্ঠা-উৎসুকতাৰে ভৰি উঠিল।

Verse 8

स्वगृहं प्रापयामासुर्मुदा परमया युताः । कञ्चित्कालमसौ कृष्णस्तत्रावात्सीत्पुरोत्तमे

পৰম আনন্দে ভৰি তেওঁলোকে তেওঁক নিজৰ গৃহলৈ লৈ গ’ল। সেই উত্তম নগৰত শ্ৰীকৃষ্ণ কিছুকাল তাতেই অৱস্থান কৰিলে।

Verse 9

कदाचित्कृष्णमाहूय पूजयित्वा युधिष्ठिरः । पप्रच्छ पुंडरीकाक्षं वासुदेवं जगत्पतिम्

এদিন যুধিষ্ঠিৰে কৃষ্ণক আহ্বান কৰি ভক্তিভাৱে পূজা-অৰ্চনা কৰিলে; তাৰ পাছত পদ্মনয়ন বাসুদেৱ, জগতপতিক প্ৰশ্ন কৰিলে।

Verse 10

युधिष्ठिर उवाच । कृष्णकृष्ण महाप्राज्ञ येन धर्मेण मानवाः । लभंते महदैश्वर्यं तन्नो ब्रूहि महामते । इत्युक्तो धर्मपुत्रेण कृष्णः प्राह युधिष्ठिरम्

যুধিষ্ঠিৰ ক’লে: “হে কৃষ্ণ, হে কৃষ্ণ, মহাপ্ৰাজ্ঞ! কোন ধৰ্মে মানুহে মহৎ ৰাজঐশ্বৰ্য আৰু সমৃদ্ধি লাভ কৰে? আমাক কওক, হে মহামতি।” ধৰ্মপুত্ৰৰ এই কথাত কৃষ্ণে যুধিষ্ঠিৰক উত্তৰ দিলে।

Verse 11

श्रीकृष्ण उवाच । धर्मपुत्र महाभाग गन्धमादनपर्वते

শ্ৰীকৃষ্ণ ক’লে: “হে ধৰ্মপুত্ৰ, হে মহাভাগ! গন্ধমাদন পৰ্বতত…”

Verse 12

लक्ष्मी तीर्थमिति ख्यातमस्त्यैश्वर्यैककारणम् । तत्र स्नानं कुरुष्व त्वमैश्वर्यं ते भविष्यति

তাত ‘লক্ষ্মী-তীৰ্থ’ বুলি খ্যাত এক পবিত্ৰ তীৰ্থ আছে, যি ঐশ্বৰ্যৰ একমাত্ৰ কাৰণ। তই তাত স্নান কৰ; তোৰ বাবে সমৃদ্ধি নিশ্চয় হ’ব।

Verse 13

तत्र स्नानेन वर्धंते धनधान्यसमृद्धयः । सर्वे सपत्ना नश्यंति क्षात्रमेषां विवर्द्धते

তাত স্নান কৰিলে ধন-ধান্যৰ সমৃদ্ধি বৃদ্ধি পায়। সকলো প্ৰতিদ্বন্দ্বী নাশ হয়, আৰু তেওঁলোকৰ ৰাজশক্তি তথা ক্ষাত্ৰবল ক্ৰমে বাঢ়ে।

Verse 14

तीर्थे सस्नुः पुरा देवा लक्ष्मीनामनि पुण्यदे । अलभन्त्सर्वमैश्वर्यं तेन पुण्येन धर्मज

পূৰ্বতে দেৱতাসকলে ‘লক্ষ্মী’ নামৰ সেই পুণ্য তীৰ্থত স্নান কৰিছিল, হে পুণ্যদাতা; আৰু সেই পুণ্যৰ বলতেই, হে ধৰ্মপুত্ৰ, তেওঁলোকে সকলো ঐশ্বৰ্য লাভ কৰিছিল।

Verse 15

असुरांश्च महावीर्यान्समरे जघ्नुरंजसा । मही लक्ष्मीश्च धर्मश्च तत्तीर्थस्नायिनां नृणाम्

তেওঁলোকে সমৰত মহাবীৰ অসুৰসকলকো সহজেই বধ কৰিলে। যিসকল মানুহে সেই তীৰ্থত স্নান কৰে, তেওঁলোকৰ বাবে পৃথিৱী (ৰাজ্য), লক্ষ্মী (ভাগ্য-ধন) আৰু ধৰ্ম দৃঢ়ভাৱে প্ৰতিষ্ঠিত হয়।

Verse 16

भविष्यत्यचिरादेव संशयं मा कृथा इह । तपोभिः क्रतुभिर्दानैराशीर्वादैश्च पांडव

ই অতি শীঘ্ৰেই ঘটিব—ইয়াত একো সন্দেহ নকৰিবা। তপস্যা, যজ্ঞ, দান আৰু আশীৰ্বাদৰ দ্বাৰা, হে পাণ্ডৱ…

Verse 17

ऐश्वर्यं प्राप्यते यद्वल्लक्ष्मीतीर्थनिमज्जनात् । सर्वपापानि नश्यंति विप्रा यांति लयं सदा

যেনেকৈ লক্ষ্মী-তীৰ্থত নিমজ্জনে ৰাজঐশ্বৰ্য আৰু সমৃদ্ধি লাভ হয়, তেনেকৈ সকলো পাপ নাশ পায়; আৰু ব্ৰাহ্মণসকল সদায় সংসাৰ-বাঁধনৰ পৰা লয় (মোক্ষ-নিবৃত্তি) লাভ কৰে।

Verse 18

व्याधयश्च विनश्यंति लक्ष्मीतीर्थनिषेवणात् । श्रेयः सुविपुलं लोके लभ्यते नात्र संशयः

লক্ষ্মী-তীৰ্থৰ ভক্তিভাৱে আশ্ৰয় ল’লে ব্যাধিসকলেও নাশ পায়। এই লোকত অতি বিপুল শ্ৰেয় আৰু মঙ্গল লাভ হয়—ইয়াত কোনো সন্দেহ নাই।

Verse 19

स्नानमात्रेण वै लक्ष्म्यास्तीर्थेऽस्मि न्धर्मनंदन । रंभामप्सरसां श्रेष्ठां लब्धवानवधो नृपः

হে ধৰ্মনন্দন! এই লক্ষ্মী-তীৰ্থত কেৱল এবাৰ স্নান কৰিলেই অৱধৰ ৰজাই অপ্সৰাসকলৰ ভিতৰত শ্ৰেষ্ঠ ৰম্ভাক লাভ কৰিছিল—ইয়াই এই পবিত্ৰ তীৰ্থৰ প্ৰকাশিত মহিমা।

Verse 21

तस्मात्त्वमपि राजेंद्र लक्ष्मीतीर्थे शुभप्रदे । स्नात्वा वृकोदरमुखैरनुजैरपि संवृतः

সেয়ে হে ৰাজেন্দ্ৰ! শুভফলদায়ী লক্ষ্মী-তীৰ্থত তুমিও স্নান কৰা, আৰু বৃকোদৰ (ভীম) আদি তোমাৰ কনিষ্ঠ ভ্ৰাতৃসকলৰ সৈতে একেলগে যোৱা।

Verse 22

लप्स्यसे महतीं लक्ष्मीं जेष्यसे च रिपूनपि । संदेहो नात्र कर्तव्यः पैतृष्वसेय धर्मज

তুমি মহা লক্ষ্মী (সমৃদ্ধি) লাভ কৰিবা আৰু শত্ৰুসকলকো জয় কৰিবা। হে ধৰ্মৰাজ, পিতৃকুলীয় আত্মীয়! ইয়াত একো সন্দেহ নকৰিবা।

Verse 23

इत्युक्तो धर्मपुत्रोऽयं कृष्णेनाद्भुतदर्शनः । सानुजः प्रययौ शीघ्रं गन्धमादनपर्वतम्

এইদৰে কৃষ্ণই অদ্ভুত দৰ্শনসম্পন্ন এই ধৰ্মপুত্ৰক ক’লে। তেতিয়া তেওঁ কনিষ্ঠ ভ্ৰাতৃসকলসহ শীঘ্ৰে গন্ধমাদন পৰ্বতৰ পিনে যাত্ৰা কৰিলে।

Verse 24

लक्ष्मी तीर्थं ततो गत्वा महदैश्वर्यकारणम् । सस्नौ युधिष्ठिरस्तत्र सानुजो नियमान्वितः

তাৰ পিছত যুধিষ্ঠিৰ মহৎ ঐশ্বৰ্য আৰু সমৃদ্ধিৰ কাৰণস্বৰূপ লক্ষ্মী-তীৰ্থলৈ গ’ল। তাত তেওঁ কনিষ্ঠ ভ্ৰাতৃসকলসহ নিয়ম পালন কৰি স্নান কৰিলে।

Verse 25

लक्ष्मतीर्थस्य तोये स सर्वपातकनाशने । सानुजो मासमेकं तु सस्नौ नियमपूर्वकम्

লক্ষ্মী-তীৰ্থৰ পবিত্ৰ জলে—যি সকলো পাপ নাশ কৰে—তেওঁ কনিষ্ঠ ভ্ৰাতাসকলসহ এক পূৰ্ণ মাহ নিয়ম-পূৰ্বক স্নান কৰিলে।

Verse 26

गोभूतिलहिरण्यादीन्ब्राह्मणेभ्यो ददौ बहून् । सानुजो धर्मपुत्रोऽसाविंद्रप्रस्थं ययौ ततः

সেই ধৰ্মপুত্ৰে কনিষ্ঠ ভ্ৰাতাসকলসহ ব্ৰাহ্মণসকলক গাই, ভূমি, তিল, সোণ আদি বহু দান দিলে; তাৰ পাছত তেওঁ ইন্দ্ৰপ্ৰস্থলৈ যাত্ৰা কৰিলে।

Verse 27

राजसूयक्रतुं कर्तुं तत एच्छद्युधिष्ठिरः । कृष्णं समाह्वयामास यियक्षुर्धर्मनंदनं

তাৰ পাছত যুধিষ্ঠিৰে ৰাজসূয় যজ্ঞ সম্পাদন কৰিবলৈ ইচ্ছা কৰিলে; সেই ধৰ্মনন্দনে সেই মহাক্ৰতু সম্পন্ন কৰিবলৈ কৃષ્ણক আহ্বান কৰিলে।

Verse 28

कृष्णो धर्मजदूतेन समाहूतः ससंभ्रमः । चतुर्भिरश्वैः संयुक्तं रथमा रुह्य वेगिनम्

ধৰ্মৰাজৰ দূতে আহ্বান কৰাত কৃષ્ણে উচ্ছ্বাসেৰে চাৰিটা ঘোঁৰাৰে যুক্ত দ্ৰুত ৰথত আৰোহণ কৰিলে।

Verse 29

सत्यभामासहचर इंद्रप्रस्थं समाययौ । तमागतं समालोक्य प्रमोदाद्धर्मनंदनः

সত্যভামাৰ সহচৰ্যে তেওঁ ইন্দ্ৰপ্ৰস্থত উপস্থিত হ’ল; তেওঁৰ আগমন দেখি ধৰ্মনন্দন যুধিষ্ঠিৰ আনন্দেৰে পৰিপূৰ্ণ হ’ল।

Verse 30

न्यवेदयत्स कृष्णाय राजसूयोद्यमं तदा । अन्वमन्यत कृष्णोपि तथैव क्रियतामिति

তেতিয়া তেওঁ কৃষ্ণক ৰাজসূয় যজ্ঞৰ উদ্যোগৰ কথা নিবেদন কৰিলে। কৃষ্ণেও অনুমোদন কৰি ক’লে, “তেনে হোৱক—সেইদৰে কৰাই হওক।”

Verse 31

वाक्यं च युक्तिसंयुक्तं धर्मपुत्रमभाषत । पैतृष्वस्रेय धर्मात्मञ्च्छृणु पथ्यं वचो मम

আৰু তেওঁ যুক্তিসংযুক্ত বাক্যৰে ধৰ্মপুত্ৰক ক’লে: “হে মামাৰ পুত্ৰ, হে ধৰ্মাত্মা! মোৰ হিতকৰ উপদেশ শুনা।”

Verse 32

दुष्करो राजसूयोऽयं सर्वैरपि महीश्वरैः । अनेकशतपादातरथकुंजरवाजिमान्

“এই ৰাজসূয় যজ্ঞ সকলো ভূ-পতিৰ বাবেও সম্পন্ন কৰা দুষ্কৰ; ইয়াৰ বাবে বৃহৎ বাহিনী লাগে—শত শত পদাতিক, ৰথ, হাতী আৰু অশ্ব।”

Verse 33

महीपतिरिमं यज्ञं कर्तुमर्हति नेतरः । दिशो दश विजेतव्या प्रथमं वलिना त्वया

“এই যজ্ঞ কৰিবলৈ যোগ্য কেৱল পৃথিৱীৰ সম্ৰাট—আন কোনো নহয়। সেয়ে প্ৰথমে তোমাৰ বলবীৰ্যৰে দহো দিশ জয় কৰিব লাগিব।”

Verse 34

पराजितेभ्यः शत्रुभ्यो गृहीत्वा करमुत्तमम् । तेन कांचनजातेन कर्तव्योऽयं क्रतूत्तमः

“শত্রু ৰজাসকলক পৰাজিত কৰি তেওঁলোকৰ পৰা উত্তম কৰ (খাজনা) গ্ৰহণ কৰা; আৰু সেই লাভ কৰা সোণৰ দ্বাৰাই এই শ্ৰেষ্ঠ ক্ৰতু (যজ্ঞ) সম্পন্ন কৰিব লাগে।”

Verse 35

रोचये युक्तिविदहं न हि त्वां भीषयामि भोः । अतः क्रतुसमारंभात्पूर्वं दिग्विजयं कुरु

হে ৰাজন! মই উপায়-জ্ঞানী, তোমাক বুজাবলৈ কওঁ; তোমাক ভয় দেখুৱাব নোখোজোঁ। সেয়ে যজ্ঞ আৰম্ভ কৰাৰ আগতে দিশাবিজয় কৰা।

Verse 36

ततो धर्मात्मजः श्रुत्वा कृष्णस्य वचनं हितम् । प्रशंसन्देवकीपुत्रमाजुहाव निजानुजान्

তেতিয়া ধৰ্মাত্মজ (যুধিষ্ঠিৰ) কৃષ્ણৰ হিতকৰ বাক্য শুনি দেবকীপুত্ৰক প্ৰশংসা কৰি নিজৰ কনিষ্ঠ ভাতৃসকলক আহ্বান কৰিলে।

Verse 37

आहूय चतुरो भ्रातॄन्धर्मजः प्राह हर्षयन् । अयि भीम महाबाहो बहुवीर्य धनंजय

চাৰি ভাতৃক আহ্বান কৰি ধৰ্মজ (যুধিষ্ঠিৰ) তেওঁলোকক আনন্দিত কৰি ক’লে— “অয়ি মহাবাহু ভীম! অয়ি বহুবীৰ্য ধনঞ্জয়!”

Verse 38

यमौ च सुकुमागंगौ शत्रुसंहारदीक्षितौ । चिकीर्षामि महायज्ञं राजसूयमनुत्तमम्

আৰু তোমালোক যমজ দুয়ো—কোমল অঙ্গৰ হলেও শত্রুনাশৰ বাবে দীক্ষিত—মই অনুত্তম ৰাজসূয় মহাযজ্ঞ সম্পাদন কৰিব বিচাৰোঁ।

Verse 39

स च सर्वान्रणे जित्वा कर्तव्यः पृथिवीपतीन् । अतो विजेतुं भूपालांश्चत्वरोऽपि ससैनिकाः

আৰু সেই কাৰ্য ৰণত পৃথিৱীৰ সকলো ৰজাক জয় কৰি সম্পন্ন কৰিব লাগিব। সেয়ে তোমালোক চাৰিওজন নিজ নিজ সেনাসহ ভূপালসকলক বশ কৰিবলৈ আগবাঢ়া।

Verse 40

दिशश्चतस्रो गच्छंतु भवंतो वीर्यवत्तराः । युष्माभिराहतैर्द्रव्यैः करिष्यामि महाक्रतुम्

চাৰিও দিশালৈ আগবাঢ়া, হে অতিশয় বীৰ্যৱান বীৰসকল। তোমালোক আঘাত কৰি আনা ধন-সম্পদেৰে মই মহামহাক্ৰতু যজ্ঞ সম্পন্ন কৰিম।

Verse 41

इत्युक्ताः सादरं सर्वे वृकोदरमुखास्तदा । प्रसन्नवदना भूत्वा धर्मपुत्रानुजाः पुरात्

এইদৰে সাদৰে কোৱা হোৱাত, বৃকোদৰ (ভীম)ৰ নেতৃত্বত সকলোৱে প্ৰসন্ন মুখে উঠিল। ধৰ্মপুত্ৰৰ অনুজসকল নগৰৰ পৰা যাত্ৰা কৰিলে।

Verse 42

राज्ञां जयाय सर्वासु निर्ययुर्दिक्षु पांडवाः । ते सर्वे नृपतीञ्जित्वा चतुर्दिक्षु स्थितान्बहून्

ৰাজাসকলক জয় কৰিবলৈ পাণ্ডৱসকলে সকলো দিশালৈ ওলাই গ’ল। চাৰিও দিশত অৱস্থিত বহু নৃপতিক তেওঁলোকে পৰাজিত কৰিলে।

Verse 43

स्ववशे स्थापयित्वा तान्नृपतीन्पांडुनंदनाः । तैर्दत्तं बहुधा द्रव्यमसंख्यातमनुत्तमम्

সেই নৃপতিসকলক নিজৰ অধীনত স্থাপন কৰি, পাণ্ডুৰ পুত্ৰসকলে তেওঁলোকৰ পৰা বহুধা অগণন, উৎকৃষ্ট ধন-সম্পদ কৰস্বৰূপে লাভ কৰিলে।

Verse 44

आदाय स्वपुरं तूर्णमाययुः कृष्णसंश्रयाः । भीमः समाययौ तत्र महाबलपराक्रमः

সংগ্ৰহ কৰা ধন লৈ, কৃষ্ণৰ শৰণ গ্ৰহণ কৰি, তেওঁলোকে তৎক্ষণাৎ নিজৰ নগৰলৈ উভতি আহিল। তাতেই মহাবলী পৰাক্ৰমী ভীমো উপস্থিত হ’ল।

Verse 45

शतभारसुवर्णानि समादाय पुरोत्तमम् । सहस्रं भारमादाय सुवर्णानां ततोऽर्जुनः

শত ভাৰ সোণ লৈ তেওঁ উত্তম নগৰলৈ আহিল। তাৰ পিছত অৰ্জুনো হাজাৰ ভাৰ সোণ বহন কৰি উপস্থিত হ’ল।

Verse 46

शक्रप्रस्थं समायातो महाबलपराक्रमः । शतभारं सुवर्णानां प्रगृह्य नकुलस्तथा

মহাবল আৰু পৰাক্ৰমে মহান তেওঁ শক্রপ্ৰস্থলৈ আহিল। তেনেদৰে নকুলেও শত ভাৰ সোণ লৈ উপস্থিত হ’ল।

Verse 47

समागतो महातेजाः शक्रप्रस्थं पुरोत्तमम् । दत्तान्विभीषणेनाथ स्वर्णतालांश्चतुर्दश

মহাতেজস্বী জন শক্রপ্ৰস্থ নামৰ উত্তম নগৰলৈ আহিল। বিভীষণে দিয়া চৌদ্দটা সোণালী তাল-ধ্বজাও তেওঁ লগত আনিলে।

Verse 48

दाक्षिणात्यमहीपानां गृहीत्वा धनसंचयम् । सहदेवोपि सहसा समा यातो निजां पुरीम्

দাক্ষিণাত্য ৰজাসকলৰ সঞ্চিত ধন-সম্পদ গ্ৰহণ কৰি সহদেৱো তৎক্ষণাৎ নিজৰ নগৰলৈ উভতি আহিল।

Verse 49

लक्षकोटिसहस्राणि लक्षकोटिशतान्यपि । सुवर्णानि ददौ कृष्णो धर्मपुत्राय यादवः

যাদৱ কৃষ্ণই ধৰ্মপুত্ৰক অপাৰ পৰিমাণ সোণ দান কৰিলে—লক্ষ-কোটিৰ হাজাৰ হাজাৰ, আনকি লক্ষ-কোটিৰ শত শত পৰ্যন্ত।

Verse 50

स्वानुजैराहृतैरेवमसं ख्यातैर्महाधनैः । कृष्णदत्तैरसंख्यातैर्धनैरपि युधिष्ठिरः

এইদৰে যুধিষ্ঠিৰৰো অপৰিমেয় মহাধন আছিল—সৰু ভাতৃসকলে আনি দিয়া, আৰু শ্ৰীকৃষ্ণে দান কৰা অগণিত সম্পদো।

Verse 51

कृष्णाश्रयोऽयजद्विप्रा राजसूयेन पांडवः । तस्मिन्यागे ददौ द्रव्यं ब्राह्मणेभ्यो यथेष्टतः

হে ব্ৰাহ্মণসকল! শ্ৰীকৃষ্ণৰ আশ্ৰয় লৈ পাণ্ডৱে ৰাজসূয় যজ্ঞ সম্পন্ন কৰিলে; আৰু সেই যাগতে ব্ৰাহ্মণসকলক ইচ্ছামতে ধন দান কৰিলে।

Verse 52

अन्नानि प्रददौ तत्र ब्राह्मणेभ्यो युधिष्ठिरः । वस्त्राणि गाश्च भूमिं च भूषणानि ददौ तथा

তাত যুধিষ্ঠিৰে ব্ৰাহ্মণসকলক অন্ন দান কৰিলে; লগতে বস্ত্ৰ, গাই, ভূমি আৰু অলংকাৰো দান কৰিলে।

Verse 53

अर्थिनः परितुष्यंति यावता कांचनादिना । ततोपि द्विगुणं तेभ्यो दापयामास धर्मजः

সোণ আদি যিমানত অৰ্থীসকল সন্তুষ্ট হ’ব পাৰে, ধৰ্মপুত্ৰই তাতকৈও দ্বিগুণ দান কৰালে।

Verse 54

इयंति दत्तान्यर्थिभ्यो धनानि विविधान्यपि । इतीयत्तां परिच्छेत्तुं न शक्ता ब्रह्मकोटयः

অৰ্থীসকলক ইমান আৰু ইমান বিচিত্ৰ ধন দান কৰা হৈছিল যে তাৰ পৰিমাণ নিৰ্ণয় কৰিবলৈ ব্ৰহ্মাৰ কোটিসকলেও সক্ষম নহয়।

Verse 55

अर्थिभिर्दीयमानानि दृष्ट्वा तत्र धनानि वै । सर्वस्वमप्यहो राज्ञा दत्तमित्यब्रवीज्जनः

তাত অৰ্থীসকলক ধন বিতৰণ হোৱা দেখি লোকসকলে ক’লে—‘আহা! ৰজাই যেন নিজৰ সৰ্বস্বো দান কৰি দিলে!’

Verse 57

स्वल्पं हि दत्तमर्थिभ्य इत्यवोचञ्जनास्तदा । इष्ट्वैवं राजसूयेन धर्मपुत्रः सहानुजः

তেতিয়া লোকসকলে ক’লে—‘অৰ্থীসকলক তেনেই অলপহে দিয়া হ’ল।’ এইদৰে ৰাজসূয় যজ্ঞ সম্পন্ন কৰি ধৰ্মপুত্ৰ যুধিষ্ঠিৰ কনিষ্ঠ ভ্ৰাতৃসকলসহ…

Verse 58

बहुवित्तसमृद्धः सन्रेमे तत्र पुरोत्तमे । लक्ष्मीतीर्थस्य माहात्म्याद्धर्मपुत्रो युधिष्ठिरः

বহু ধন-সম্পদে সমৃদ্ধ হৈ ধৰ্মপুত্ৰ যুধিষ্ঠিৰ সেই উত্তম নগৰত আনন্দিত হ’ল—লক্ষ্মীতীৰ্থৰ মাহাত্ম্যৰ ফলত।

Verse 59

लेभे सर्वमिदं विप्रा अहो तीर्थस्य वैभवम् । इदं तीर्थं महापुण्यं महा दारिद्यनाशनम्

‘হে বিপ্ৰসকল! তেওঁ এই সকলো লাভ কৰিলে—আহা, তীৰ্থৰ কি বৈভৱ! এই তীৰ্থ মহাপুণ্য আৰু মহা দাৰিদ্ৰ্য নাশক।’

Verse 60

धनधान्यप्रदं पुंसां महापातकनाशनम् । महानरकसंहर्तृ महादुःखनिवर्तकम्

এই তীৰ্থে মানুহক ধন আৰু ধান্য দান কৰে, মহাপাতক নাশ কৰে; মহা নৰক ধ্বংস কৰে আৰু অতি দুখ দূৰ কৰে।

Verse 61

मोक्षदं स्वर्गदं नित्यं महाऋण विमोचनम् । सुकलत्रप्रदं पुंसां सुपुत्रप्रदमेव च

ই মোক্ষ আৰু স্বৰ্গ সদায় দান কৰে, আৰু মহাঋণৰ পৰা মুক্তি দিয়ে। পুৰুষসকলক সুশীলা পত্নী আৰু নিশ্চয়েই সুপুত্ৰো প্ৰদান কৰে।

Verse 62

एतत्तीर्थसमं तीर्थं न भूतं न भविष्यति । एतद्वः कथितं विप्रा लक्ष्मीतीर्थस्य वैभवम्

এই তীৰ্থৰ সমান আন কোনো তীৰ্থ অতীতে নাছিল, ভবিষ্যতেও নহ’ব। হে বিপ্ৰসকল, লক্ষ্মীতীৰ্থৰ বৈভৱ তোমালোকক এইদৰে কোৱা হ’ল।

Verse 63

दुःस्वप्ननाशनं पुण्यं सर्वाभीष्टप्रसाधकम् । यः पठेदिममध्यायं शृणुते वा सभक्तिकम्

এই পুণ্যময় বৃত্তান্ত দুঃস্বপ্ন নাশ কৰে আৰু সকলো অভীষ্ট সিদ্ধ কৰে। যিয়ে এই অধ্যায় পাঠ কৰে বা ভক্তিভাৱে শুনে—

Verse 64

धनधान्यसमृद्धः स्यात्स नरो नास्ति संशयः । भुक्त्वेह सकलान्भोगान्देहांते मुक्तिमाप्नुयात्

সেই নৰ ধন-ধান্যত সমৃদ্ধ হ’ব, ইয়াত সন্দেহ নাই। ইয়াত সকলো ভোগ উপভোগ কৰি, দেহান্তে মোক্ষ লাভ কৰিব।