ऋषय ऊचुः । यदुक्तं भवता सूत महदाख्यानमद्भुतम् । शम्भोर्माहात्म्यकथनमशेषाघहरं परम्
ṛṣaya ūcuḥ | yaduktaṃ bhavatā sūta mahadākhyānamadbhutam | śambhormāhātmyakathanamaśeṣāghaharaṃ param
ঋষিসকলে ক’লে: হে সূত! আপুনি যি মহৎ আৰু আশ্চৰ্য আখ্যান ক’লে—শম্ভুৰ মাহাত্ম্যৰ এই কীৰ্তন—সৰ্বোত্তম; ই অবশিষ্ট নথকা দৰে সকলো পাপ হৰণ কৰে।
Ṛṣis (Sages)
Listener: Ṛṣis
Scene: Forest hermitage assembly: sages seated in a semicircle, addressing Sūta with folded hands; a subtle aura of Śiva (trident, crescent moon motif) implied behind the narration as the ‘sin-destroying’ power of the tale.
Śiva-māhātmya heard with faith is itself a purifier, capable of dissolving accumulated sin.
No site is specified; the verse glorifies Śambhu’s māhātmya (greatness) in general.
The implied sādhana is śravaṇa (devotional listening) of Śiva’s greatness as a sin-removing act.