अस्यायुः कति वर्षाणि भाग्यं वद च कीदृ शम् । विद्या कीर्तिश्च शक्तिश्च श्रद्धा भक्तिश्च कीदृशी
asyāyuḥ kati varṣāṇi bhāgyaṃ vada ca kīdṛ śam | vidyā kīrtiśca śaktiśca śraddhā bhaktiśca kīdṛśī
তেওঁৰ আয়ুস কিমান বছৰৰ? আৰু তেওঁৰ ভাগ্য কেনেকুৱা হ’ব—তেওঁৰ বিদ্যা, কীৰ্তি, শক্তি, আৰু তেওঁৰ শ্ৰদ্ধা-ভক্তি কেনেকুৱা হ’ব, সেয়াও কৃপা কৰি কওক।
The King (Rājā)
Listener: Parāśara (as addressee); broader audience: assembled sages/śrotṛs
Scene: A concerned king questions a seated sage in an āśrama or court pavilion, attendants silent; the king gestures toward a young prince in the background, asking about lifespan, fortune, learning, fame, strength, faith, and devotion.
A dharmic parent values inner qualities—faith and devotion—alongside worldly measures like lifespan, fame, and strength.
None is mentioned in this verse.
No direct ritual; the verse enumerates virtues and outcomes to be discerned through wise counsel.