Adhyaya 89
এই অধ্যায়ত মাৰ্কণ্ডেয় ঋষিয়ে এজন ৰজাক উপদেশ দিয়ে কয় যে নর্মদাৰ দক্ষিণ তীৰত অৱস্থিত পূতিকেশ্বৰ মহাতীৰ্থলৈ গ’লে আৰু তাত স্নান কৰিলে সকলো পাপ ক্ষয় হয়। স্থান-মাহাত্ম্যৰ ভিত্তিকথাত কোৱা হৈছে—লোকহিতাৰ্থে জাঁবৱানে তাত শিৱলিঙ্গ প্ৰতিষ্ঠা কৰিছিল। আন এটা প্ৰসঙ্গত ৰজা প্ৰসেনজিত আৰু তেওঁৰ বক্ষস্থল-সম্পৰ্কীয় এটা মণিৰ কাহিনী আহে; ৰত্নটো বলপূৰ্বক আঁতৰোৱা বা ত্যাগ কৰা হ’লে ঘাঁ হয়। সেই তীৰ্থতেই তপস্যাৰ ফলত আৰোগ্য লাভ কৰি তেওঁ ‘নিৰ্ব্ৰণ’ (ঘাঁ-ৰহিত) হয়—ই তীৰ্থৰ নিৰাময়-শক্তি সূচায়। তাৰ পিছত বিধান কোৱা হয়—ভক্তিভাৱে স্নান কৰি পৰমেশ্বৰক পূজা কৰা ভক্তে ইষ্টফল লাভ কৰে। বিশেষকৈ কৃষ্ণাষ্টমী আৰু চতুৰ্দশীত নিয়মিত আৰাধনা কৰা লোক যমলোকলৈ নাযায়—এনে ফলশ্ৰুতিৰে পুৰাণীয় নৈতিক কাৰণ-কাৰ্য ভাব প্ৰকাশ পায়।
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र पूतिकेश्वरमुत्तमम् । नर्मदादक्षिणे कूले सर्वपापक्षयंकरम्
শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: তাৰ পাছত, হে ৰাজেন্দ্ৰ, নর্মদাৰ দক্ষিণ তীৰত অৱস্থিত উত্তম পূতিকেশ্বৰলৈ যোৱা উচিত—যি সকলো পাপ ক্ষয় কৰে।
Verse 2
स्थापितं जाम्बुवन्तेन लोकानां तु हितार्थिना । राजा प्रसेनजिन्नाम तस्यां वक्षस्थलान्मणौ
সেইটি জাম্বৱানে লোককল্যাণৰ বাবে স্থাপন কৰিছিল। তাত প্ৰসেনজিত নামৰ এজন ৰজা আছিল, আৰু তেওঁৰ বক্ষস্থলত এটা মণি আছিল।
Verse 3
समुत्क्षिप्ते तु तेनैव सपूतिरभवद्व्रणः । तत्र तीर्थे तपस्तप्त्वा निर्व्रणः समजायत
সেইটিক তেওঁ নিজেই জোৰকৈ উলিয়াই পেলোৱাত পুঁজভৰা ঘা হ’ল। কিন্তু সেই তীৰ্থতে তপস্যা কৰি তেওঁ ঘামুক্ত হ’ল।
Verse 4
तेन तत्स्थापितं लिङ्गं पूतिकेश्वरमुत्तमम् । यस्तत्र मनुजो भक्त्या स्नायाद्भरतसत्तम
তেনে তেওঁ তাতেই সেই উত্তম লিঙ্গ স্থাপন কৰিলে, যাক পূতিকেশ্বৰ বুলি কোৱা হয়। হে ভাৰতশ্ৰেষ্ঠ, যি মানুহে তাত ভক্তিভাৱে স্নান কৰে—
Verse 5
सर्वान्कामानवाप्नोति सम्पूज्य परमेश्वरम् । कृष्णाष्टम्यां चतुर्दश्यां सर्वकालं नराधिप । येऽर्चयन्ति सदा देवं ते न यान्ति यमालयम्
পৰমেশ্বৰক পূজা কৰি মানুহে সকলো কামনা লাভ কৰে। হে ৰাজন, যিসকলে কৃষ্ণ পক্ষৰ অষ্টমী, চতুৰ্দশী বা সৰ্বকাল দেৱতাক অৰ্চনা কৰে, তেওঁলোক যমৰ আলয়লৈ নাযায়।
Verse 89
। अध्याय
অধ্যায়ৰ সমাপ্তি।