Adhyaya 88

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं पार्थ कापिलं तीर्थमाश्रयेत् । स्थापितं कपिलेनैव सर्वपातकनाशनम्

শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: তাৰ ঠিক পাছতেই, হে পৃথাপুত্ৰ, কাপিল তীৰ্থৰ আশ্ৰয় ল’ব লাগে—কপিলেই স্থাপন কৰা, সকলো পাপ নাশক।

Verse 2

अष्टम्यां च सिते पक्षे चतुर्दश्यां नरेश्वर । स्नापयेत्परया भक्त्या कपिलाक्षीरसर्पिषा

শুক্ল পক্ষৰ অষ্টমী আৰু চতুৰ্দশীত, হে নৰেশ্বৰ, পৰম ভক্তিৰে কপিলা গাইৰ গাখীৰ আৰু ঘিউৰে (দেৱতাক) স্নাপিত কৰিব।

Verse 3

श्रीखण्डेन सुगन्धेन गुण्ठयेत महेश्वरम् । ततः सुगन्धपुष्पैश्च श्वेतैश्च नृपसत्तम

শ্ৰীখণ্ডৰ সুগন্ধি লেপেৰে মহেশ্বৰক লেপন কৰি পূজা কৰিব; তাৰ পাছত সুগন্ধি, শুদ্ধ শ্বেত পুষ্পেৰে আৰাধনা কৰিব, হে নৃপশ্ৰেষ্ঠ।

Verse 4

येऽर्चयन्ति जितक्रोधा न ते यान्ति यमालयम् । असिपत्त्रवनं घोरं यमचुल्ही सुदारुणा

যিসকলে ক্ৰোধ জয় কৰি ইয়াত অৰ্চনা কৰে, তেওঁলোকে যমালয়লৈ নাযায়; নাযায় তৰোৱাল-পাতৰ ভয়ংকৰ বনলৈ, নাযায় যমৰ অতি দাৰুণ ‘চুল্লী’ (নৰকীয় তাপ)লৈও।

Verse 5

दृश्यते नैव विद्वद्भिः कपिलेश्वरपूजनात् । स्नात्वा रेवाजले पुण्ये भोजयेद्ब्राह्मणाञ्छुभान्

বিদ্বানসকলে ঘোষণা কৰে যে কপিলেশ্বৰ পূজাৰ পৰা এনে পুণ্য নিশ্চয়েই লাভ হয়। ৰেৱাৰ পবিত্ৰ জলে স্নান কৰি, শুভ ব্ৰাহ্মণসকলক ভোজন কৰাব।

Verse 6

गोप्रदानेन वस्त्रेण तिलदानेन भारत । छत्रशय्याप्रदानेन राजा भवति धार्मिकः

হে ভাৰত, গোধন দান, বস্ত্ৰ দান, তিল দান, আৰু ছত্ৰ-শয্যা দান কৰিলেই ৰজা সত্যই ধৰ্মিক হয়।

Verse 7

तीव्रतेजा विघोरश्च जीवत्पुत्रः प्रियंवदः । शत्रुवर्गो न तस्य स्यात्कदाचित्पाण्डुनन्दन

হে পাণ্ডুনন্দন, সি তীব্ৰ তেজে দীপ্ত আৰু প্ৰতিদ্বন্দ্বীৰ বাবে ভয়ংকৰ হয়; তাৰ পুত্ৰসন্তান জীৱিত থাকে, বাক্য মধুৰ হয়, আৰু কেতিয়াও তাৰ বিৰুদ্ধে শত্রুদল উদয় নহয়।

Verse 88

। अध्याय

এই অধ্যায় ইয়াতে সমাপ্ত হ’ল।