Adhyaya 81

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महाराज वरुणेश्वरमुत्तमम् । यत्र सिद्धो महादेवो वरुणो नृपसत्तम

শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: তাৰ পাছত, হে মহাৰাজ, তুমি উত্তম বৰুণেশ্বৰলৈ যোৱা; য’ত মহাদেৱ বৰুণে সিদ্ধি লাভ কৰিছিল, হে নৃপশ্ৰেষ্ঠ।

Verse 2

पिण्याकशाकपर्णैश्च कृच्छ्रचान्द्रायणादिभिः । आराध्य गिरिजानाथं ततः सिद्धिं परां गतः

পিণ্যাক, শাক-পত্ৰ আৰু পাতৰ দ্বাৰা, আৰু কৃচ্ছ্ৰ-চান্দ্ৰায়ণ আদি তপ-ব্ৰত পালন কৰি, সি গিৰিজানাথক আৰাধনা কৰিলে; তাৰ পাছত সি পৰম সিদ্ধি লাভ কৰিলে।

Verse 3

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा संतर्प्य पितृदेवताः । पूजयेच्छङ्करं भक्त्या स याति परमां गतिम्

সেই তীৰ্থত যি স্নান কৰি পিতৃলোক আৰু দেৱতাসকলক তৰ্পণ কৰি, ভক্তিৰে শংকৰক পূজা কৰে—সেইজনেই পৰম গতি লাভ কৰে।

Verse 4

कुण्डिकां वर्धनीं वापि महद्वा जलभाजनम् । अन्नेन सहितं पार्थ तस्य पुण्यफलं शृणु

সৰু কুণ্ডিকা হওক বা ডাঙৰ পাত্ৰ, বা মহৎ জলভাণ্ড—অন্নসহ দান কৰিলে, হে পাৰ্থ, সেই দানৰ পুণ্যফল শুনা।

Verse 5

यत्फलं लभते मर्त्यः सत्रे द्वादशवार्षिके । तत्फलं समवाप्नोति नात्र कार्या विचारणा

দ্বাদশবাৰ্ষিক সত্রযজ্ঞত মর্ত্য যি ফল লাভ কৰে, সেই একে ফলেই ইয়াৰ দ্বাৰা লাভ হয়; ইয়াত সন্দেহ বা বিচাৰ কৰাৰ প্ৰয়োজন নাই।

Verse 6

सर्वेषामेव दानानामन्नदानं परं स्मृतम् । सद्यः प्रीतिकरं तोयमन्नं च नृपसत्तम

সকলো দানৰ ভিতৰত অন্নদানকেই পৰম বুলি স্মৰণ কৰা হয়। জল আৰু অন্নে তৎক্ষণাৎ প্ৰীতি আৰু তৃপ্তি আনে, হে নৃপসত্তম।

Verse 7

तत्रतीर्थे मृतानां तु नराणां भावितात्मनाम् । वरुणस्य पुरे वासो यावदाभूतसंप्लवम्

সেই তীৰ্থত সংযমী আত্মাসম্পন্ন যিসকল মানুহৰ মৃত্যু হয়, তেওঁলোকৰ বাবে বৰুণৰ নগৰত বাস থাকে—যাৱৎ ভূত-সম্প্লৱ, অৰ্থাৎ মহাপ্ৰলয়লৈকে।

Verse 8

पश्चात्पूर्णे ततः काले मर्त्यलोके प्रजायते । अन्नदानप्रदो नित्यं जीवेद्वर्षशतं नरः

যেতিয়া নিৰ্ধাৰিত সময় পূৰ্ণ হয়, তেতিয়া সি মর্ত্যলোকে পুনৰ জন্ম লয়। অন্নদানত সদা নিবিষ্ট সেই নৰে শতবৰ্ষ জীৱন লাভ কৰে।

Verse 81

। अध्याय

অধ্যায় — অধ্যায়-চিহ্ন।