Adhyaya 79
এই অধ্যায়ত শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয়ে ৰাজশ্ৰোতাক উপদেশ দিয়ে কয় যে দধিস্কন্দ আৰু মধুস্কন্দ—এই দুয়োটা তীৰ্থ অতি প্ৰশংসিত আৰু পাপক্ষয়কাৰী। সাধকে তাত গৈ স্নান কৰি শ্ৰদ্ধাৰে দান-ধৰ্ম পালন কৰিবলৈ নিৰ্দেশ দিয়া হৈছে। দধিস্কন্দ তীৰ্থত স্নানৰ পাছত দ্বিজক দধি (দই) দান কৰাৰ বিধান আছে। ইয়াৰ ফলস্বৰূপে বহু জন্মলৈকে ৰোগ, জৰা-জনিত কষ্ট, শোক আৰু ঈৰ্ষাৰ পৰা মুক্তি, লগতে দীঘলীয়া সময় “শুদ্ধ” বংশত জন্ম লাভৰ কথা কোৱা হৈছে। মধুস্কন্দ তীৰ্থত মধু-মিশ্ৰিত তিল দান আৰু পৃথককৈ মধু-মিশ্ৰিত পিণ্ড অৰ্পণ কৰিলে বহু জন্মলৈকে যমলোক দর্শন নোহোৱা আৰু পৌত্ৰ-প্ৰপৌত্ৰ পৰ্যন্ত বংশত সমৃদ্ধি স্থায়ী হোৱা বুলি ফলশ্ৰুতি আছে। শেষত দধি-মিশ্ৰিত পিণ্ডৰ বিধিও উল্লেখ কৰি কোৱা হৈছে—স্নানৰ পাছত দক্ষিণমুখে থাকি ক্ৰিয়া সম্পন্ন কৰিব লাগে। তেনে কৰিলে পিতা, পিতামহ আৰু প্ৰপিতামহ বাৰ বছৰলৈকে তৃপ্ত হয়—পিতৃকৰ্মৰ ফল স্পষ্টভাৱে প্ৰতিপাদিত।
Shlokas
Verse 1
। श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र तीर्थद्वयमनुत्तमम् । दधिस्कन्दं मधुस्कन्दं सर्वपापक्षयंकरम्
শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: তাৰ পাছত, হে ৰাজেন্দ্ৰ, তুমি দুটা অনুত্তম তীৰ্থ—দধিস্কন্দ আৰু মধুস্কন্দ—লৈ যোৱা; এই দুয়োটাই সকলো পাপ নাশ কৰে।
Verse 2
दधिस्कन्दे नरः स्नात्वा यस्तु दद्याद्द्विजे दधि । उपतिष्ठेत्ततस्तस्य सप्तजन्मनि भारत
দধিস্কন্দ তীৰ্থত যি নৰ স্নান কৰি দ্বিজ (ব্ৰাহ্মণ)ক দধি দান কৰে, হে ভাৰত! তাৰ সাত জন্মলৈকে মঙ্গল আৰু সমৃদ্ধিৰ আশ্ৰয় সদায় থাকে।
Verse 3
न व्याधिर्न जरा तस्य न शोको नैव मत्सरः । दशचन्द्रशतं यावज्जायते विमले कुले
তাৰ ন ৰোগ হয়, ন জৰা, ন শোক, ন ঈৰ্ষা; হাজাৰ চন্দ্ৰমাস পৰ্যন্ত সি বিমল আৰু মহৎ কুলত জন্ম লাভ কৰে।
Verse 4
मधुस्कन्देऽपि मधुना मिश्रितान्यस्तिलान्ददेत् । नासौ वैवस्वतं देवं पश्येद्वै जन्मसप्ततिम्
মধুস্কন্দত যি মধুৰ সৈতে মিশ্ৰিত তিল দান কৰে, সি সত্তৰ জন্মলৈকে বৈৱস্বত দেৱ (যম)ক নেদেখে।
Verse 5
मधुना सह सम्मिश्रं पिण्डं यस्तु प्रदापयेत् । तस्य पौत्रप्रपौत्रेभ्यो दारिद्र्यं नैव जायते
যি মধুৰ সৈতে মিশ্ৰিত পিণ্ড (শ্ৰাদ্ধ অৰ্পণ) প্ৰদান কৰে, তাৰ পৌত্ৰ-প্ৰপৌত্ৰসকলৰ বাবে দাৰিদ্ৰ্য কেতিয়াও জন্ম নলয়।
Verse 6
दधिभिः सह संमिश्रं पिण्डं यस्तु प्रदापयेत् । तस्मिंस्तीर्थे नरः स्नात्वा विधिवद्दक्षिणामुखः
যি দধিৰ সৈতে মিশ্ৰিত পিণ্ড প্ৰদান কৰে, সি সেই তীৰ্থত স্নান কৰি বিধি অনুসাৰে দক্ষিণমুখে হৈ কৰ্ম সম্পন্ন কৰিব।
Verse 7
पिता पितामहश्चैव तथैव प्रपितामहः । द्वादशाब्दानि तुष्यन्ति नात्र कार्या विचारणा
পিতা, পিতামহ আৰু প্ৰপিতামহ—এই তিনিও বাৰ বছৰলৈ সন্তুষ্ট থাকে; ইয়াত সন্দেহ বা বিতৰ্কৰ কোনো প্ৰয়োজন নাই।