Adhyaya 77

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । भीमेश्वरं ततो गच्छेत्सर्वपापक्षयंकरम् । सेवितं ऋषिसङ्घैश्च भीमव्रतधरैः शुभैः

শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: “তাৰ পাছত ভীমেশ্বৰলৈ যোৱা উচিত, যি সকলো পাপ ক্ষয় কৰোৱা পবিত্ৰ স্থান। ঋষিসংঘ আৰু শুভ ভীম-ব্ৰতধাৰীসকলে তাত সেৱা-পূজা কৰে।”

Verse 2

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा सोपवासो जितेन्द्रियः । जपेदेकाक्षरं मन्त्रमूर्ध्वबाहुर्दिवाकरे

সেই তীৰ্থত যি কোনোবাই স্নান কৰি, উপবাসে থাকি আৰু ইন্দ্ৰিয় সংযম কৰি, সূৰ্যৰ দিশে বাহু উঁচাই একাক্ষৰ মন্ত্র জপ কৰে—

Verse 3

तस्य जन्मार्जितं पापं तत्क्षणादेव नश्यति । सप्तजन्मार्जितं पापं गायत्र्या नश्यते ध्रुवम्

তেওঁৰ এই জন্মত সঞ্চিত পাপ তৎক্ষণাৎ নাশ হয়। আৰু গায়ত্ৰী-মন্ত্ৰৰ জপে সাত জন্মৰ সঞ্চিত পাপো নিশ্চয়কৈ বিনাশ কৰে।

Verse 4

दशभिर्जन्मभिर्जातं शतेन तु पुरा कृतम् । सहस्रेण त्रिजन्मोत्थं गायत्री हन्ति किल्बिषम्

গায়ত্ৰীয়ে পাপ বিনাশ কৰে—দশ জন্মৰ পৰা উদ্ভূত পাপ, শত জন্ম আগতে কৰা পাপ, আৰু সহস্ৰ সঞ্চয়ত তিন জন্মৰ পৰা উত্থিত পাপো।

Verse 5

वैदिकं लौकिकं वापि जाप्यं जप्तं नरेश्वर । तत्क्षणाद्दहते सर्वं तृणं तु ज्वलनो यथा

হে নৰেশ্বৰ, জপ বৈদিক হওক বা লৌকিক—যেতিয়া জপ কৰা হয়, তেতিয়াই ই সকলোকে তৎক্ষণাৎ দগ্ধ কৰে, যেন জ্বালাই শুকান ঘাঁহ দগ্ধ কৰে।

Verse 6

न देवबलमाश्रित्य कदाचित्पापमाचरेत् । अज्ञानान्नश्यते क्षिप्रं नोत्तरं तु कदाचन

দেৱবলৰ আশ্ৰয় লৈ কেতিয়াও পাপ আচৰণ নকৰিব। অজ্ঞানতাবশত যদি হয়, তেন্তে সি সোনকালে নাশ হ’ব পাৰে; কিন্তু তাৰ পাছত কেতিয়াও কোনো অজুহাত নাথাকে।

Verse 7

तत्र तीर्थे तु यो दानं शक्तिमाश्रित्य चाचरेत् । तदक्षय्यफलं सर्वं जायते पाण्डुनन्दन

সেই তীৰ্থত যিয়ে নিজৰ সামৰ্থ্য অনুসাৰে দান কৰে, তাৰ সকলো ফল অক্ষয় হয়, হে পাণ্ডুনন্দন।

Verse 77

। अध्याय

॥ অধ্যায় ॥ (অধ্যায়-চিহ্ন/সমাপ্তি-সূচক)।