Adhyaya 66
মাৰ্কণ্ডেয় যুধিষ্ঠিৰক উপদেশ দিয়ে কয়—নর্মদাৰ দক্ষিণ তীৰত সঙ্গমৰ ওচৰত অৱস্থিত অতুল মাতৃতীৰ্থলৈ গমন কৰা উচিত। তাত নদীতীৰত মাতৃগণ প্ৰাদুৰ্ভাৱ হৈছিল; যোগিনীসকলৰ সভাৰ প্ৰাৰ্থনাত শিৱ—যি উমাক অর্ধাঙ্গৰূপে ধাৰণ কৰে আৰু নাগক যজ্ঞোপবীতৰ দৰে ধাৰণ কৰে—এই তীৰ্থ পৃথিৱীত প্ৰসিদ্ধ হওক বুলি অনুমোদন দি অন্তর্ধান হয়। এই দেৱানুমোদনেই তীৰ্থৰ মহিমাৰ ভিত্তি। নৱমী তিথিত শুচি-নিয়মপালক ভক্তে উপবাস কৰি মাতৃ-গোচৰত পূজা কৰিব; তাতে মাতৃগণ আৰু শিৱ প্ৰসন্ন হয়। বন্ধ্যা, সন্তানশোকগ্ৰস্ত বা পুত্ৰহীন নাৰীৰ বাবে মন্ত্ৰ-শাস্ত্ৰজ্ঞ আচাৰ্যই পাঁচ ৰত্ন আৰু ফলসহ সোণৰ কলহেৰে স্নানবিধি আৰম্ভ কৰিব; পুত্ৰলাভৰ উদ্দেশ্যে কাঁসাৰ পাত্ৰে স্নান কৰোৱা হয়। শেষত কোৱা হৈছে—মনত যি কামনা ধৰা হয় সেয়া লাভ হয়, আৰু মাতৃতীৰ্থতকৈ শ্ৰেষ্ঠ তীৰ্থ নাই।
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र मातृतीर्थमनुत्तमम् । सङ्गमस्य समीपस्थं नर्मदादक्षिणे तटे
শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: তাৰ পাছত, হে ৰাজেন্দ্ৰ, সঙ্গমৰ ওচৰত অৱস্থিত নর্মদাৰ দক্ষিণ তীৰৰ অনুত্তম মাতৃতীৰ্থলৈ যোৱা উচিত।
Verse 2
मातरस्तत्र राजेन्द्र संजाता नर्मदातटे । उमार्धनारिर्देवेशो व्यालयज्ञोपवीतधृक्
হে ৰাজেন্দ্ৰ, তাত নর্মদাৰ তীৰত মাতৃকাসকল প্ৰকট হৈছিল। তাতেই দেৱেশ শিৱো আছে—যাৰ অর্ধাংশ উমা—আৰু যি সৰ্প-যজ্ঞোপবীত (জনেৱ) ধাৰণ কৰে।
Verse 3
उवाच योगिनीवृन्दं कष्टंकष्टमहो हर । अजेयाः सर्वदेवानां त्वत्प्रसादान्महेश्वर
তেওঁ যোগিনীবৃন্দক ক’লে: “হায় হায়, হে হৰ! হে মহেশ্বৰ, তোমাৰ প্ৰসাদত তেওঁলোকে সকলো দেৱতাৰো বাবে অজেয় হৈ পৰিছে।”
Verse 4
तीर्थमत्र विधानेन प्रख्यातं वसुधातले । एवं भवतु योगिन्य इत्युक्त्वान्तरधाच्छिवः
“বিধি অনুসাৰে ইয়াত এই তীৰ্থ পৃথিৱীত প্ৰখ্যাত হওক।” এইদৰে কৈ, “এনেই হওক, হে যোগিনীসকল,” শিৱ অন্তৰ্ধান হ’ল।
Verse 5
श्रीमार्कण्डेय उवाच । तत्र तीर्थे तु यो भक्त्या नवम्यां नियतः शुचिः । उपोष्य परया भक्त्या पूजयेन्मातृगोचरम्
শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: যি কোনো ব্যক্তি সেই তীৰ্থত নবমীত, নিয়মপালন কৰি শুচি হৈ, উপবাস কৰি আৰু পৰম ভক্তিৰে মাতৃসকলৰ ক্ষেত্ৰক পূজা কৰে,
Verse 6
तस्य स्युर्मातरः प्रीताः प्रीतोऽयं वृषवाहनः । वन्ध्याया मृतवत्साया अपुत्राया युधिष्ठिर
তাঁৰ প্ৰতি মাতৃসকল প্ৰসন্ন হয়, আৰু এই বৃষধ্বজধাৰী প্ৰভু (শিৱ)ও প্ৰসন্ন হয়। হে যুধিষ্ঠিৰ, বন্ধ্যা নাৰীৰ বাবে, মৃতসন্তানৱতীৰ বাবে, অথবা পুত্ৰহীনাৰ বাবে—
Verse 7
स्नापनं चारभेत्तत्र मन्त्रशास्त्रविदुत्तमः । सहिरण्येन कुम्भेन पञ्चरत्नफलान्वितः
তাত মন্ত্ৰ-শাস্ত্ৰবিদ্যাৰ উত্তম জ্ঞানীয়ে স্নাপন-ক্ৰিয়া আৰম্ভ কৰিব লাগে; সোণসহ কুম্ভ লৈ, আৰু পঞ্চৰত্নৰ ‘ফল’যুক্ত কৰি।
Verse 8
स्नापयेत्पुत्रकामायाः कांस्यपात्रेण देशिकः । पुत्रं सा लभते नारी वीर्यवन्तं गुणान्वितम्
পুত্ৰকামনা কৰা নাৰীৰ বাবে দেশিক আচার্যই কাঁহৰ পাত্ৰেৰে স্নান-বিধি সম্পন্ন কৰাব; তেতিয়া সেই নাৰী গুণসমন্বিত, বীৰ্যবান পুত্ৰ লাভ কৰে।
Verse 9
यो यं काममभिध्यायेत्ततः स लभते नृप । मातृतीर्थात्परं तीर्थं न भूतं न भविष्यति
হে নৃপ, তাত যি যি কামনা মনত ধ্যান কৰে, সেয়াই লাভ হয়। মাতৃতীৰ্থতকৈ শ্ৰেষ্ঠ তীৰ্থ কেতিয়াও নাছিল, আৰু কেতিয়াও নহ’ব।
Verse 66
। अध्याय
অধ্যায়—ইয়াত অধ্যায় সমাপ্তিৰ সূচক।