Adhyaya 64
এই অধ্যায়ত মাৰ্কণ্ডেয় ঋষিয়ে ৰজাক সম্বোধন কৰি অৱন্তীখণ্ডৰ অতি পুণ্যদায়ক “অগস্ত্যেশ্বৰ” তীৰ্থৰ কথা কয়। তীৰ্থটোক পাপক্ষয় আৰু নৈতিক দোষ-নিবাৰণৰ স্থানভিত্তিক উপায় হিচাপে বৰ্ণনা কৰা হৈছে। ইয়াত মুখ্য বিধান তীৰ্থস্নান; স্নানৰ দ্বাৰা ব্ৰহ্মহত্যা আদি মহাপাতকৰো মোচন হয় বুলি স্পষ্ট কৰা হৈছে। সময়-নিৰ্দেশো আছে—কাৰ্ত্তিক মাহ, কৃষ্ণপক্ষ, চতুৰ্দশী তিথিত স্নান কৰিব লাগে; এইদৰে কাল-দেশ-কৰ্ম একেলগে ধৰ্মবিধি হয়। পিছত সমাধিস্থ আৰু ইন্দ্ৰিয়সংযমী হৈ ঘৃতৰে দেৱতাৰ অভিষেক কৰিবলৈ কোৱা হৈছে। দানবিধানত ধন, পাদুকা, ছাতি, ঘৃত-কঁব্বল আৰু সকলোকে অন্নদান—ইয়াৰ দ্বাৰা পুণ্যফল বহুগুণ বৃদ্ধি পায় বুলি উল্লেখ আছে। শিক্ষা এই যে, তীৰ্থযাত্ৰা কেৱল ভ্ৰমণ নহয়; নিয়ম, ভক্তি আৰু দানৰ সমন্বয়েই শুদ্ধি আনে।
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र तीर्थं परमशोभनम् । नराणां पापनाशाय अगस्त्येश्वरमुत्तमम्
শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: তাৰ পাছত, হে ৰাজেন্দ্ৰ, সেই পৰম শোভন তীৰ্থলৈ যোৱা উচিত—অগস্ত্যেশ্বৰ, উত্তম প্ৰভু—যি নৰলোকৰ পাপ বিনাশ কৰে।
Verse 2
तत्र स्नात्वा नरो राजन्मुच्यते ब्रह्महत्यया । कार्त्तिकस्य तु मासस्य कृष्णपक्षे चतुर्दशी
হে ৰাজন, তাত স্নান কৰিলে মানুহ ব্ৰাহ্মণ-হত্যাৰ পাপৰ পৰাও মুক্ত হয়। বিশেষকৈ কাৰ্ত্তিক মাহৰ কৃষ্ণপক্ষৰ চতুৰ্দশীত এই বিধান।
Verse 3
घृतेन स्नापयेद्देवं समाधिस्थो जितेन्द्रियः । एकविंशतिकुलोपेतो च्यवेदैश्वरात्पदात्
সমাধিত স্থিৰ হৈ, ইন্দ্ৰিয় জয় কৰি, ঘৃতৰে দেৱতাক স্নাপন (অভিষেক) কৰাব লাগে। একুশ কুল উন্নীত কৰা পুণ্যসহ, সি ঐশ্বৰ্যৰ পদৰ পৰা নপৰে।
Verse 4
धनं चोपानहौ छत्रं दद्याच्च घृतकम्बलम् । भोजनं चैव सर्वेषां सर्वं कोटिगुणं भवेत्
ধন, জোতা, ছাতি আৰু ঘৃত-ভিজা কম্বল দান কৰিব লাগে; আৰু সকলোকে ভোজন কৰাব লাগে। এই সকলো পুণ্য কোটিগুণ হয়।
Verse 64
। अध्याय
॥ অধ্যায় ॥ (ই অধ্যায়-সমাপ্তিৰ/চিহ্নসূচক বাক্য।)