Adhyaya 63
মাৰ্কণ্ডেয় ৰজাশ্ৰোতাক উপদেশ দিয়ে কয়—অগস্ত্যেশ্বৰৰ ওচৰত নর্মদা-তীৰত অৱস্থিত প্ৰসিদ্ধ কুমাৰেশ্বৰ তীৰ্থলৈ যোৱা উচিত। পূৰ্বকালত ষণ্মুখ (স্কন্দ) এ তাত গভীৰ ভক্তিৰে আৰাধনা কৰি সিদ্ধি লাভ কৰিছিল, দেৱসেনাৰ নেতা হৈছিল আৰু শত্রুদমন শক্তি প্ৰাপ্ত কৰিছিল; সেই দৃষ্টান্তৰ পৰা নর্মদা-তীৰৰ এই স্থান মহাশক্তিশালী তীৰ্থ বুলি ঘোষিত। যাত্ৰীসকলৰ বাবে নিয়ম কোৱা হৈছে—একাগ্ৰচিত্ত আৰু ইন্দ্ৰিয়নিগ্ৰহসহ তাত উপস্থিত হ’ব; বিশেষকৈ কাৰ্ত্তিক চতুৰ্দশী আৰু অষ্টমীত বিশেষ ব্ৰত পালন। গিৰিজানাথ (শিৱ)ক দধি, দুধ আৰু ঘৃতৰে অভিষেক, ভক্তিগীত গোৱা, আৰু শাস্ত্ৰবিধি মতে পিণ্ডদান কৰা উচিত—বিশেষকৈ বৈদিক কৰ্মত নিয়োজিত বিদ্বান ব্ৰাহ্মণৰ সান্নিধ্যত। ফলশ্ৰুতি অনুসাৰে তাত দিয়া দান অক্ষয় হয়; এই তীৰ্থক সৰ্বতীৰ্থময় বুলি বৰ্ণনা কৰা হৈছে আৰু কুমাৰৰ দর্শনে মহাপুণ্য লাভ হয়। শেষত কোৱা হৈছে—এই পুণ্যকৰ্মৰ সৈতে সংযুক্ত হৈ যি তাত দেহত্যাগ কৰে সি স্বৰ্গ লাভ কৰে; ই প্ৰভুৰ সত্য ঘোষণা।
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्तु राजेन्द्र कुमारेश्वरमुत्तमम् । प्रसिद्धं सर्वतीर्थानामगस्त्येश्वरसन्निधौ
শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: তেতিয়া, হে ৰাজেন্দ্ৰ, অগস্ত্যেশ্বৰ-সন্নিধিত অৱস্থিত, সকলো তীৰ্থৰ মাজত প্ৰসিদ্ধ, উত্তম কুমাৰেশ্বৰলৈ যোৱা উচিত।
Verse 2
षण्मुखेन पुरा तात सर्वपातकनाशनम् । आराध्य परया भक्त्या सिद्धिः प्राप्ता नराधिप
পূৰ্বে, হে প্ৰিয়, সকলো পাপ নাশক ষণ্মুখক পৰম ভক্তিৰে আৰাধনা কৰি, হে নৰাধিপ, সিদ্ধি লাভ হৈছিল।
Verse 3
देवसैन्याधिपो जातः सर्वशत्रुनिबर्हणः । उग्रतेजा महात्मासौ संजातस्तीर्थसेवनात्
সেইজন দেৱসেনাৰ অধিপতি হ’ল, সকলো শত্ৰুৰ বিনাশক। তীৰ্থ-সেৱাৰ ফলত সেই মহাত্মা উগ্ৰ তেজে দীপ্ত হৈ উদ্ভৱ হ’ল।
Verse 4
तदाप्रभृति तत्तीर्थं संजातंनर्मदातटे । तत्र तीर्थे तु यो गत्वा एकचित्तो जितेन्द्रियः
সেই সময়ৰ পৰা সেই তীৰ্থ নৰ্মদাৰ তীৰত প্ৰসিদ্ধ হ’ল। যি কোনো ব্যক্তি সেই তীৰ্থলৈ গৈ একাগ্ৰচিত্তে আৰু ইন্দ্ৰিয়-সংযমী হৈ…
Verse 5
कार्त्तिकस्य चतुर्दश्यामष्टम्यां च विशेषतः । स्नापयेद्गिरिजानाथं दधिदुग्धेन सर्पिषा
কাৰ্ত্তিক মাহৰ চতুৰ্দশী তিথিত আৰু বিশেষকৈ অষ্টমীত গিৰিজানাথ (শিৱ)ক দধি, দুগ্ধ আৰু ঘৃতৰে স্নান কৰাব লাগে।
Verse 6
गीतं तत्र प्रकर्तव्यं पिण्डदानं यथाविधि । ब्राह्मणैः श्रोत्रियैः पार्थ षट्कर्मनिरतैः शुभैः
তাত গীত-সংকীৰ্তন কৰিব লাগে আৰু বিধি অনুসাৰে পিণ্ডদান দিব লাগে—হে পাণ্ডুনন্দন—ষট্কৰ্মত ৰত, বেদজ্ঞ শ্ৰোত্ৰিয় শুভ ব্ৰাহ্মণসকলৰ দ্বাৰা।
Verse 7
यत्किंचिद्दीयते तत्र अक्षयं पाण्डुनन्दन । सर्वतीर्थमयं तीर्थ निर्मितं शिखिना नृप
হে পাণ্ডুনন্দন, তাত যি কিবা দান কৰা হয় সেয়া অক্ষয় হয়। হে নৃপ, সেই তীৰ্থ সকলো তীৰ্থৰ সাৰময়—শিখিন (কুমাৰ/স্কন্দ) দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠিত।
Verse 8
एतत्ते सर्वमाख्यातं कुमारेश्वरजं फलम् । कुमारदर्शनात्पुण्यं प्राप्यते पाण्डुनन्दन
এই সকলো তোমাক কোৱা হ’ল—কুমাৰেশ্বৰ-সম্ভূত ফল। হে পাণ্ডুনন্দন, কুমাৰৰ দৰ্শন মাত্ৰতেই পুণ্য লাভ হয়।
Verse 9
मृतः स्वर्गमवाप्नोति सत्यमीश्वरभाषितम्
যদি কোনোবাই সেই পবিত্ৰ অৱস্থা/স্থানত মৃত্যু বরণ কৰে, তেন্তে সি স্বৰ্গ লাভ কৰে—এই সত্য, ঈশ্বৰে কৈছে।
Verse 63
। अध्याय
অধ্যায় (অধ্যায়-সমাপ্তিৰ চিহ্ন)।