Adhyaya 61
মাৰ্কণ্ডেয় শ্ৰোতাক নর্মদাৰ দক্ষিণ তীৰত অৱস্থিত অতি পুণ্যদায়ক শক্ৰতীৰ্থৰ কথা জনায়, যাক সঞ্চিত পাপ নাশক বুলি কোৱা হৈছে। এই তীৰ্থৰ মাহাত্ম্য কাৰণ-কথাৰে প্ৰতিষ্ঠিত—পূৰ্বে ইন্দ্ৰ (শক্ৰ) ইয়াত মহেশ্বৰ শিৱৰ প্ৰতি তীব্ৰ ভক্তিৰে ঘোৰ তপস্যা কৰিছিল; প্ৰসন্ন উমাপতিয়ে তেওঁক দেৱেন্দ্ৰত্ব, ৰাজ্যসমৃদ্ধি আৰু দানৱজয়ৰ শক্তি আদি বৰ দিছিল। তাৰ পিছত বিধান দিয়া হয়—কাৰ্ত্তিক কৃষ্ণ ত্ৰয়োদশীত ভক্তিভাৱে উপবাস-ব্ৰত কৰিলে পাপমোচন হয়, লগতে দুঃস্বপ্ন, অশুভ নিমিত্ত আৰু গ্ৰহ-শাকিনী আদি উপদ্ৰৱ শান্ত হয়। শক্ৰেশ্বৰ দৰ্শনে জন্মাৰ্জিত দোষ নাশ কৰে বুলি কোৱা হৈছে আৰু বহু নিষিদ্ধ কৰ্মৰ ক্ষেত্ৰতো ইয়াত শুদ্ধিৰ আশ্বাস দিয়া হৈছে। শেষত স্বৰ্গকামী ভক্তৰ বাবে দানবিধি—বিশেষকৈ সৎ ব্ৰাহ্মণক গোধন (বা উপযুক্ত বাহন-পশু) ভক্তিৰে দান কৰিব লাগে; তীৰ্থফল সংক্ষেপে ঘোষণা কৰি অধ্যায় শেষ হয়।
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेत्परं पुण्यं नर्मदादक्षिणे तटे । शक्रतीर्थं सुविख्यातमशेषाघविनाशनम्
শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: তাৰ পাছত নর্মদাৰ দক্ষিণ তীৰত অৱস্থিত আন এক পৰম পবিত্ৰ স্থানলৈ যাবা—শক্রতীৰ্থ, সৰ্বত্র বিখ্যাত, সকলো পাপ বিনাশক।
Verse 2
पुरा शक्रेण तत्रैव तपो वै दुरतिक्रमम् । प्रारब्धं परया भक्त्या देवं प्रति महेश्वरम्
পূৰ্বে শক্রে তাতেই পৰম ভক্তিৰে মহেশ্বৰ দেৱৰ প্ৰতি মন নিবদ্ধ কৰি অতি কঠিন, দুঃসাধ্য তপস্যা আৰম্ভ কৰিছিল।
Verse 3
ततः संतोषितो देव उमापतिर्नराधिप । देवेन्द्रत्वं वरं राज्यं दानवानां वधं ददौ
হে নৰাধিপ! সেই তপস্যাত সন্তুষ্ট হৈ উমাপতি দেৱে তেওঁক ইন্দ্ৰত্বৰ বৰ, ৰাজ্যাধিকার, আৰু দানৱবধৰ শক্তি দান কৰিলে।
Verse 4
लब्धं शक्रेण नृपते नर्मदातीर्थभावतः । ततः पुण्यतमं तीर्थं संजातं वसुधातले
হে নৃপতে! নর্মদা-তীৰ্থৰ পবিত্ৰতাবলত শক্রে এই সকলো লাভ কৰিলে। সেয়ে পৃথিৱীত সেই স্থান পৰম পুণ্যময় তীৰ্থ হৈ উঠিল।
Verse 5
कार्त्तिकस्य तु मासस्य कृष्णपक्षे त्रयोदशीम् । उपोष्य वै नरो भक्त्या सर्वपापैः प्रमुच्यते
কাৰ্ত্তিক মাহৰ কৃষ্ণপক্ষৰ ত্ৰয়োদশীত যি নৰ ভক্তিভাৱে উপবাস কৰে, সি সকলো পাপৰ পৰা মুক্ত হয়।
Verse 6
दुःस्वप्नसम्भवैः पापैर्दुर्निमित्तसमुद्भवैः । ग्रहशाकिनिसम्भूतैर्मुच्यते पाण्डुनन्दन
হে পাণ্ডুনন্দন, দুঃস্বপ্নৰ পৰা উদ্ভৱ হোৱা পাপ, অশুভ নিমিত্তৰ পৰা জন্মা পাপ, আৰু গ্ৰহ-শাকিনীজনিত দুঃখ-ক্লেশৰ পৰা মানুহ মুক্ত হয়।
Verse 7
शक्रेश्वरं नृपश्रेष्ठ ये प्रपश्यन्ति भक्तितः । तेषां जन्मकृतं पापं नश्यते नात्र संशयः
হে নৃপশ্ৰেষ্ঠ, যিসকলে ভক্তিভাৱে শক্রেশ্বৰক দৰ্শন কৰে, তেওঁলোকৰ জন্মে জন্মে সঞ্চিত পাপ নাশ হয়; ইয়াত সন্দেহ নাই।
Verse 8
अगम्यागमने चैव अवाह्ये चैव वाहिते । स्वामिमित्रविघाते यन्नश्यते नात्र संशयः
যাক গমন অগম্য, তাত গমন কৰিলে; যাক বহন অযোগ্য, তাক বহন কৰিলে; আৰু স্বামী বা মিত্ৰক আঘাত কৰিলে যি পাপ হয়—সেয়াও নাশ হয়; ইয়াত সন্দেহ নাই।
Verse 9
गोप्रदानं प्रकर्तव्यं शुभं ब्राह्मणपुंगवे । धुर्यं वा दापयेत्तस्मिन् सर्वाङ्गरुचिरं नृप
হে নৃপ, শুভ গোপ্ৰদান এক জন শ্ৰেষ্ঠ ব্ৰাহ্মণপুঙ্গৱক কৰ্তব্য; নতুবা সৰ্বাঙ্গে মনোহৰ জুৱাল-যোজিত ধুৰ্য বৃষভ দান কৰাব।
Verse 10
दातव्यं परया भक्त्या स्वर्गे वासमभीप्सता । एतत्ते सर्वमाख्यातं शक्रेश्वरफलं नृप
যি স্বৰ্গত বাস কামনা কৰে, সি পৰম ভক্তিৰে দান কৰিব লাগে। হে নৃপ, শক্ৰেশ্বৰ-ফলৰ সকলো কথা তোমাক কোৱা হ’ল।
Verse 61
। अध्याय
“অধ্যায়” — পাণ্ডুলিপি-প্ৰথাত অধ্যায়/খণ্ডৰ সীমা সূচোৱা চিহ্ন।