Adhyaya 217
এই অধ্যায়ত ঋষি মাৰ্কণ্ডেয় সংক্ষিপ্ত তীৰ্থ-উপদেশ প্ৰদান কৰে। তেওঁ এৰণ্ডী-সঙ্গমক দেৱ আৰু অসুৰ—উভয়ে পূজিত, অতি পবিত্ৰ আৰু শ্ৰেষ্ঠ সঙ্গম-তীৰ্থ বুলি বৰ্ণনা কৰি তাৰ মহিমা স্থাপন কৰে। যাত্ৰীজনে ইন্দ্ৰিয় আৰু মন সংযম কৰি উপবাস কৰিব লাগে আৰু বিধি অনুসাৰে স্নান আচৰণ কৰিব লাগে বুলি নিয়ম দিয়া হৈছে। এই আচৰণে শুদ্ধি লাভ হয় আৰু ব্ৰহ্মহত্যাৰ দৰে ঘোৰ পাপভাৰৰ পৰাও মুক্তি মেলে—এয়া তত্ত্বৰূপে ঘোষণা কৰা হৈছে। শেষত ফলশ্ৰুতি: যি ভক্ত এই তীৰ্থত দেহত্যাগ কৰে, সি নিঃসন্দেহে ৰুদ্ৰলোক প্ৰাপ্ত হৈ অনিবর্তিকা গতি—অৰ্থাৎ পুনৰাগমন-ৰহিত পথ—লাভ কৰে।
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । एरण्डीसङ्गमं गच्छेत्सुरासुरनमस्कृतम् । तत्तु तीर्थं महापुण्यं महापातकनाशनम्
শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: এৰণ্ডীসঙ্গমলৈ যোৱা উচিত, যাক দেৱ-অসুৰ উভয়ে নমস্কাৰ কৰে। সেই তীৰ্থ মহাপুণ্যময় আৰু মহাপাতকনাশক।
Verse 2
उपवासपरो भूत्वा नियतेन्द्रियमानसः । तत्र स्नात्वा विधानेन मुच्यते ब्रह्महत्यया
উপবাসত তৎপৰ হৈ, ইন্দ্ৰিয়-মনৰ সংযম কৰি, আৰু বিধি অনুসাৰে তাত স্নান কৰিলে—ব্ৰহ্মহত্যাৰ পাপৰ পৰাও মুক্তি পায়।
Verse 3
तत्र तीर्थे तु यो भक्त्या प्राणत्यागपरो भवेत् । अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोकादसंशयम्
সেই তীৰ্থত যি ভক্তিভাৱে প্ৰাণত্যাগ কৰে, তাৰ গতি অনিবর্তনীয়; ৰুদ্ৰলোকৰ পৰা নিঃসন্দেহে পুনৰাগমন নাই।