Adhyaya 216
মাৰ্কণ্ডেয় ৰজাক সম্বোধন কৰি কয়—অষাঢ়ী তীৰ্থলৈ যোৱা; তাত মহেশ্বৰ “কামিক” (ইচ্ছা-পূৰণকাৰী) ৰূপে সন্নিহিত। তাৰ পিছত তেওঁ তীৰ্থটোৰ মাহাত্ম্য বৰ্ণনা কৰি কয় যে ই “চাতুৰ্যুগ”—চাৰিও যুগতে ফলদায়ক—আৰু সকলো পবিত্ৰ স্থানৰ মাজত অনুত্তম। ফলশ্ৰুতিত কোৱা হৈছে, এই তীৰ্থত স্নান কৰিলে মানুহ ৰুদ্ৰৰ পৰিচাৰক হয়, অৰ্থাৎ শিৱসান্নিধ্য আৰু সেৱাৰ সৌভাগ্য লাভ কৰে। লগতে, ইয়াত দেহত্যাগ কৰা জনৰ গতি অপৰিবর্তনীয়; নিঃসন্দেহে সি ৰুদ্ৰলোক প্ৰাপ্ত হয়। এই অধ্যায়ে তীৰ্থযাত্ৰা, স্নানক্ৰিয়া আৰু মোক্ষ-আশ্বাসনক সংক্ষিপ্ত ধৰ্মীয় নিৰ্দেশ ৰূপে একেলগে গাঁথে।
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । अषाढीतीर्थमागच्छेत्ततो भूपालनन्दन । कामिकं रूपमास्थाय स्थितो यत्र महेश्वरः
শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: তাৰ পাছত, হে ৰাজপুত্ৰ, অষাঢ়ী তীৰ্থলৈ যোৱা উচিত; য’ত মহেশ্বৰ ‘কামিক’ ৰূপ ধৰি অৱস্থিত।
Verse 2
चातुर्युगमिदं तीर्थं सर्वतीर्थेष्वनुत्तमम् । तत्र स्नात्वा नरो राजन् रुद्रस्यानुचरो भवेत्
এই তীৰ্থ চাৰিযুগীয় আৰু সকলো তীৰ্থৰ মাজত অনুত্তম। হে ৰাজন, যি নৰে তাত স্নান কৰে, সি ৰুদ্ৰৰ অনুচৰ হয়।
Verse 3
तत्र तीर्थे तु यः कश्चित्कुरुते प्राणमोक्षणम् । अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोकादसंशयम्
সেই তীৰ্থত যি কোনোবাই প্ৰাণ ত্যাগ কৰে, তাৰ গতি অনিবর্তনীয় হয়; নিঃসন্দেহে ৰুদ্ৰলোকৰ পৰা তাৰ পতন নঘটে।