Adhyaya 215
এই অধ্যায়ত শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয়ৰ সংক্ষিপ্ত উপদেশ দিয়া হৈছে যে দেহধাৰী জীৱসকলৰ বাবে মোক্ষদায়ী শৃংগিতীৰ্থলৈ তীৰ্থযাত্ৰা কৰা উচিত। তীৰ্থখনক “মোক্ষদ” বুলি মহিমা কৰা হৈছে আৰু দৃঢ় আশ্বাস দিয়া হৈছে—যি কোনোবাই তাত দেহত্যাগ কৰে, সি নিঃসন্দেহে মোক্ষ লাভ কৰে। একেই স্থানক পিতৃকৰ্তব্যৰ সৈতে সংযোগ কৰা হৈছে। তাত পিণ্ডদান কৰিলে মানুহ পিতৃঋণৰ পৰা মুক্ত (অনৃণ) হয়; আৰু সঞ্চিত পুণ্যৰ ফলত শুদ্ধ হৈ “গাণেশ্বৰী গতি” নামে শৈৱ পৰলোক-ব্যৱস্থাৰ উচ্চ অৱস্থা লাভ কৰে বুলি কোৱা হৈছে। এইদৰে অধ্যায়টোৱে মোক্ষ, পিতৃধৰ্ম আৰু তীৰ্থাচৰণক একেলগে এক স্থানকেন্দ্ৰিক পথনিৰ্দেশত গাঁথে।
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । शृङ्गितीर्थं ततो गच्छेन्मोक्षदं सर्वदेहिनाम् । मृतानां तत्र राजेन्द्र मोक्षप्राप्तिर्न संशयः
শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: তাৰ পাছত শৃঙ্গিতীৰ্থলৈ যোৱা উচিত, যি সকলো দেহধাৰীক মোক্ষ দান কৰে। হে ৰাজেন্দ্ৰ! তাত যিসকল মৃত্যুবৰণ কৰে, তেওঁলোকৰ মোক্ষপ্ৰাপ্তি নিঃসন্দেহ।
Verse 2
तत्रैव पिण्डदानेन पितॄणामनृणो भवेत् । तेन पुण्येन पूतात्मा लभेद्गाणेश्वरीं गतिम्
তাতেই পিণ্ডদান কৰিলে পিতৃসকলৰ ঋণৰ পৰা মুক্ত হয়। সেই পুণ্যৰে পবিত্ৰ আত্মাই ‘গাণেশ্বৰী’ দিৱ্য গতি লাভ কৰে।