Adhyaya 213
শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় সংক্ষিপ্ত কিন্তু তত্ত্বগম্ভীৰ এক উপাখ্যান বৰ্ণনা কৰে, যি তীৰ্থ-মাহাত্ম্য আৰু নীতিশিক্ষা—দুয়োটাই। তেওঁ দেৱতাৰ “মহৎ চৰিত” উল্লেখ কৰি কয় যে কেৱল শ্ৰৱণমাত্ৰেই সকলো পাপ নাশ হয়—এই ফলশ্ৰুতি স্থাপন কৰা হৈছে। কথাত শম্ভু (শিৱ) শিশুৰূপে গাঁৱৰ ল’ৰাবোৰৰ সৈতে আমলক (আমলখি) ফল লৈ খেল কৰে। ল’ৰাবোৰে ফল নিক্ষেপ কৰিলে শিৱে ক্ষণতে তুলি পুনৰ উভতাই দিয়ে; খেল দিশেদিশে বিস্তাৰিত হোৱাত তেওঁলোকে উপলব্ধি কৰে—এই আমলকেই পৰমেশ্বৰ স্বৰূপ। শেষত সকলো স্থানৰ মাজত শ্ৰেষ্ঠ তীৰ্থ “আমলেশ্বৰ” বুলি ঘোষণা কৰি, তাত একবাৰো ভক্তিভৰে পূজা কৰিলে পৰম পদ লাভ হয় বুলি কোৱা হৈছে।
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । पुनरन्यत्प्रवक्ष्यामि देवस्य चरितं महत् । श्रुतमात्रेण येनैव सर्वपापैः प्रमुच्यते
শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: মই পুনৰ দেৱতাৰ আন এটা মহান চৰিত্ৰ বৰ্ণনা কৰিম; যাক কেৱল শুনিলেই সকলো পাপৰ পৰা মুক্তি হয়।
Verse 2
अबालो बालरूपेण ग्रामण्यैर्बालकैः सह । आमलैः क्रीडते शम्भुस्तत्ते वक्ष्यामि भारत
শিশু নহয় যদিও, শম্ভুৱে শিশুৰ ৰূপ ধৰি গাঁৱৰ ল’ৰাবোৰৰ সৈতে আমলক ফল লৈ ক্ৰীড়া কৰে। এই কথা মই তোমাক ক’ম, হে ভাৰত।
Verse 3
सर्वैस्तैरामलाः क्षिप्ता ये ते देवेन पाण्डव । आनीतास्तत्क्षणादेव ततः पश्चात्क्षिपेद्धरः
হে পাণ্ডৱ! সেই ল’ৰাবোৰে যি যি আমলক ফল নিক্ষেপ কৰিছিল, দেৱে সেয়া তৎক্ষণাৎ উভতাই আনিছিল; তাৰ পিছতহে নিক্ষেপকাৰীয়ে পুনৰ নিক্ষেপ কৰিছিল।
Verse 4
यावद्गत्वा दिशो दिग्भ्य आगच्छन्ति पृथक्पृथक् । तावत्तमामलं भूतं पश्यन्ति परमेश्वरम्
যিমান সময় জীৱসমূহ দিশাবোৰলৈ গৈ, নিজৰ নিজৰ দিশলৈ পৃথক পৃথককৈ উভতি আহে, সিমান সময় তেওঁলোকে নিৰ্মল, নিষ্কলংক পৰমেশ্বৰক—সেই আমল-স্বরূপ প্ৰভুক দৰ্শন কৰে।
Verse 5
तृतीये चैव यत्कर्म देवदेवस्य धीमतः । स्थानानां परमं स्थानमामलेश्वरमुत्तमम्
আৰু তৃতীয় প্ৰসঙ্গত বুদ্ধিমান দেবদেৱে যি কৰ্ম কৰিলে, সেই আমলেশ্বৰ নামৰ পৰম ধাম—সকলো তীৰ্থস্থানৰ ভিতৰত সৰ্বোচ্চ, সৰ্বোত্তম বুলি ঘোষিত।
Verse 6
तेन पूजितमात्रेण प्राप्यते परमं पदम्
কেৱল তেওঁৰ পূজা কৰিলেই পৰম পদ লাভ হয়।