Adhyaya 210

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं तात पुङ्खिलं तीर्थमुत्तमम् । तत्र तीर्थे पुरा पुङ्खः पार्थ सिद्धिमुपागतः

শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: তাত, তাৰ ঠিক পাছতেই পুঙ্খিল নামৰ উত্তম তীৰ্থ আছে। সেই তীৰ্থত প্ৰাচীন কালে পৃথাৰ পুত্ৰ পুঙ্খে সিদ্ধি লাভ কৰিছিল।

Verse 2

जामदग्न्यो महातेजाः क्षत्रियान्तकरः प्रभुः । तपः कृत्वा सुविपुलं नर्मदोत्तरतीरभाक्

জামদগ্ন্য পৰশুৰাম, মহাতেজস্বী—ক্ষত্ৰিয়ান্তকৰ প্ৰভু—বিপুল তপস্যা কৰি নর্মদাৰ উত্তৰ তীৰত আসন গ্ৰহণ কৰিলে।

Verse 3

ततः प्रभृति विख्यातं पुङ्खतीर्थं नरेश्वर । तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा ह्याराध्य परमेश्वरम्

সেই সময়ৰ পৰা, হে নৰেশ্বৰ, ই পুঙ্খতীৰ্থ নামে বিখ্যাত হ’ল। যি কোনোবাই সেই তীৰ্থত স্নান কৰি পৰমেশ্বৰক আৰাধনা কৰে…

Verse 4

इहलोके बलैर्युक्तः परे मोक्षमवाप्नुयात् । देवान्पित्ःन् समभ्यर्च्य पित्ःणामनृणी भवेत्

এই লোকত তেওঁ বল-সম্পন্ন হয় আৰু পৰলোকত মোক্ষ লাভ কৰে। দেৱতা আৰু পিতৃসকলক বিধিপূৰ্বক পূজা কৰি তেওঁ পিতৃঋণৰ পৰা মুক্ত হয়।

Verse 5

तत्र तीर्थे नरो यस्तु प्राणत्यागं करोति वै । अनिवर्तिका गतिस्तस्य रुद्रलोकादसंशयम्

সেই তীৰ্থত যি নৰ সত্যই প্ৰাণত্যাগ কৰে, তাৰ গতি অনিবৰ্তনীয়; নিঃসন্দেহে সি ৰুদ্ৰলোক লাভ কৰে।

Verse 6

तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा हयमेधफलं लभेत्

সেই তীৰ্থত যি নৰে স্নান কৰে, সি অশ্বমেধ যজ্ঞৰ সমান ফল লাভ কৰে।

Verse 7

तत्र तीर्थे नरो यस्तु ब्राह्मणान् भोजयेन्नृप । एकस्मिन् भोजिते विप्रे कोटिर्भवति भोजिता

হে নৃপ, সেই তীৰ্থত যি নৰে ব্ৰাহ্মণসকলক ভোজন কৰায়—এজন বিপ্ৰক ভোজন কৰালেই যেন কোটিজন ভোজন কৰোৱা হয়।

Verse 8

तत्र तीर्थे तु यः कश्चित्पूजयेद्वृषभध्वजम् । वाजपेयस्य यज्ञस्य फलं प्राप्नोत्यसंशयम्

সেই তীৰ্থত যি কোনোবাই বৃষভধ্বজ প্ৰভু (শিৱ)ক পূজা কৰে, সি নিঃসন্দেহে বাজপেয় যজ্ঞৰ ফল লাভ কৰে।

Verse 210

अध्यायः

অধ্যায় (শিৰোনামা/সমাপ্তি-উক্তি)।