Adhyaya 206
মাৰ্কণ্ডেয় ঋষিয়ে ক্ষোণিনাথ/নরাধিপ ৰজাক সম্বোধন কৰি ‘দশকন্যা’ নামৰ অতি পুণ্য তীৰ্থৰ কথা কয়—ই পৰম সুন্দৰ আৰু সৰ্বপাপহৰ বুলি বৰ্ণিত। তীৰ্থৰ মাহাত্ম্য শৈৱ কাৰণ-কথাৰে প্ৰতিষ্ঠিত: এই তীৰ্থত মহাদেৱৰ সৈতে দহজনী সদ্গুণী কন্যাৰ সম্পৰ্ক আৰু ব্ৰহ্মাৰ সৈতে তেওঁলোকৰ বিবাহ-ব্যৱস্থাৰ প্ৰসঙ্গ আছে; সেইকাৰণে স্থানখন ‘দশকন্যা’ নামে প্ৰসিদ্ধ হয়। তাৰ পিছত বিধানমূলক উপদেশ: এই তীৰ্থত অলংকৃত কন্যাক বিবাহত দান (কন্যাদান) কৰিলে অপাৰ পুণ্য লাভ হয়—কেশৰ সংখ্যামান বছৰ শিৱসান্নিধ্যত বাস, তাৰ পাছত দুৰ্লভ মানৱজন্ম আৰু শেষত মহাধন-সমৃদ্ধি। লগতে ভক্তিভাৱে স্নান কৰি শান্ত ব্ৰাহ্মণক স্বৰ্ণদান কৰিবলৈ কোৱা হৈছে; স্বৰ্ণৰ অতি সামান্য পৰিমাণেও বাক্, মন আৰু দেহৰ পূৰ্বদোষ নাশ কৰে। ফলশ্ৰুতিত স্বৰ্গাৰোহণ, বিদ্যাধৰ-সিদ্ধসকলৰ মাজত সন্মান, আৰু প্ৰলয় পৰ্যন্ত বাস—কর্ম, নীতি আৰু বিশ্বফল একেলগে মিলিত হোৱা তীৰ্থ হিচাপে ইয়াৰ মহিমা প্ৰকাশ পায়।
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । गच्छेत्ततः क्षोणिनाथ तीर्थं परमशोभनम् । सर्वपापहरं पुण्यं दशकन्येति विश्रुतम् । महादेवकृतं पुण्यं सर्वकामफलप्रदम्
শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: তাৰ পাছত, হে ভূমিনাথ, অতি শোভন এক তীৰ্থলৈ যোৱা উচিত—পবিত্ৰ, সকলো পাপ নাশক—যি ‘দশকন্যা’ নামে খ্যাত। ই মহাদেৱে স্থাপন কৰা পুণ্যস্থান আৰু ধৰ্মসঙ্গত সকলো কামনাৰ ফল প্ৰদান কৰে।
Verse 2
तत्र तीर्थे महादेवो दशकन्या गुणान्विताः । ब्रह्मणो वरयामास ह्युद्वाहेन युयोज ह
সেই তীৰ্থত মহাদেৱে গুণসম্পন্ন দশ কন্যাক বিবাহৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰিলে আৰু সত্যই তেওঁলোকক ব্রহ্মাৰ সৈতে বিবাহবন্ধনত যুক্ত কৰিলে।
Verse 3
तदाप्रभृति तत्तीर्थं दशकन्येति विश्रुतम् । सर्वपापहरं पुण्यमक्षयं कीर्तितं फलम्
সেই সময়ৰ পৰা সেই তীৰ্থ ‘দশকন্যা’ নামে খ্যাত হ’ল। ই পবিত্ৰ, সকলো পাপ নাশক, আৰু অক্ষয় আধ্যাত্মিক ফল দান কৰে বুলি প্ৰশংসিত।
Verse 4
तत्र तीर्थे तु यः कन्यां ददाति समलंकृताम् । प्राप्नोति पुरुषो दत्त्वा यथाशक्त्या स्वलंकृताम्
সেই তীৰ্থত যি পুৰুষে অলংকৃত কন্যাক দান কৰে, তেওঁ নিজৰ সামৰ্থ্য অনুসাৰে যথোচিত অলংকাৰসহ অৰ্পণ কৰি প্ৰতিশ্ৰুত ফল লাভ কৰে।
Verse 5
तेन दानोत्थपुण्येन पूतात्मानो नराधिप । वसन्ति रोमसंख्यानि वर्षाणि शिवसन्निधौ
হে নৰাধিপ, সেই দানজনিত পুণ্যৰ দ্বাৰা তেওঁলোকৰ আত্মা পবিত্ৰ হয়, আৰু শৰীৰৰ ৰোমৰ সংখ্যাৰ দৰে অগণন বছৰ শিৱসান্নিধ্যত বাস কৰে।
Verse 6
ततः कालेन महता त्विह लोके नरेश्वर । मानुष्यं प्राप्य दुष्प्राप्यं धनकोटीपतिर्भवेत्
তাৰ পাছত বহু কাল অতিবাহিত হ’লে, হে নৰেশ্বৰ, এই লোকলৈ পুনৰ আহি দুষ্প্ৰাপ্য মানৱ জন্ম লাভ কৰি, মানুহে কোটি-কোটি ধনৰ অধিপতি হয়।
Verse 7
तत्र तीर्थे तु यो भक्त्या स्नात्वा विप्राय काञ्चनम् । सम्प्रयच्छति शान्ताय सोऽत्यन्तं सुखमश्नुते
সেই তীৰ্থত যি ভক্তিভাৱে স্নান কৰি শান্ত স্বভাৱৰ ব্ৰাহ্মণক সোণ দান কৰে, সি পৰম সুখ লাভ কৰে।
Verse 8
वाचिकं मानसं वापि कर्मजं यत्पुरा कृतम् । तत्सर्वं विलयं याति स्वर्णदानेन भारत
হে ভাৰত, বাক্যৰে, মনেৰে বা কৰ্মৰে পূৰ্বে যি পাপ কৰা হৈছিল, সোণ দান কৰিলে সেই সকলো বিলীন হৈ যায়।
Verse 9
नरो दत्त्वा सुवर्णं चापि वालाग्रमात्रकम् । तत्र तीर्थे दिवं याति मृतो नास्त्यत्र संशयः
সেই তীৰ্থত যদি কোনো নৰে চুলিৰ আগমাত্ৰ সোণো দান কৰে, তেন্তে মৃত্যুৰ পাছত সি স্বৰ্গলৈ যায়—ইয়াত কোনো সন্দেহ নাই।
Verse 10
तत्र विद्याधरैः सिद्धैर्विमानवरमास्थितः । पूज्यमानो वसेत्तावद्यावदाभूतसम्प्लवम्
তাত তেওঁ উত্তম বিমানত আৰূঢ় হৈ, বিদ্যাধৰ আৰু সিদ্ধসকলৰ দ্বাৰা পূজিত হৈ, ভূতসম্প্লৱ অৰ্থাৎ জগত-প্ৰলয় নোহোৱালৈকে তাতেই বাস কৰে।
Verse 206
अध्यायः
অধ্যায় (সমাপ্তি-চিহ্ন)।