Adhyaya 205
এই অধ্যায়ত শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ৰজাক ‘কুৰ্কুৰী’ নামৰ অতি পুণ্য তীৰ্থলৈ যাবলৈ উপদেশ দিয়ে। তীৰ্থখন সৰ্বপাপপ্ৰণাশক আৰু অতি মঙ্গলদায়ক বুলি বৰ্ণিত। ইয়াৰ তীৰ্থদেৱতা ‘কুৰ্কুৰী’ ইষ্টাৰ্থপ্ৰদায়িনী—ভক্তিত প্ৰসন্ন হৈ পশুধন, পুত্ৰ আৰু ধন আদি কাম্য ফল দান কৰে বুলি কোৱা হৈছে। লগতে ‘ঢৌণ্ডেশ’ নামৰ ক্ষেত্ৰপাল তাত অধিষ্ঠিত; নাৰী-পুৰুষ উভয়ে তেওঁৰ পূজা কৰা কল্যাণকাৰী বুলি নিৰ্দেশ আছে। ফলশ্ৰুতিত কোৱা হৈছে যে দৰ্শন-আৰাধনাৰে অনিষ্ট কমে, সন্তানহীনতা দূৰ হয়, দাৰিদ্ৰ্য নাশ পায় আৰু অভীষ্ট সিদ্ধি লাভ হয়। শেষত বিধিপূৰ্বক তীৰ্থ স্পৰ্শ আৰু দৰ্শন কৰাই এই ফলপ্ৰাপ্তিৰ মূল উপায় বুলি জোৰ দিয়া হৈছে।
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । गच्छेत्ततः क्षोणिनाथ तीर्थं परमशोभनम् । कुर्कुरीनाम विख्यातं सर्वपापप्रणाशनम्
শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: তাৰ পাছত, হে ক্ষোণিনাথ, পৰম শোভন সেই তীৰ্থলৈ যোৱা উচিত; ‘কুৰ্কুৰী’ নামে বিখ্যাত, যি সকলো পাপ বিনাশ কৰে।
Verse 2
यं यं प्रार्थयते कामं पशुपुत्रधनादिकम् । तं तं ददाति देवेशी कुर्कुरी तीर्थदेवता
মানুহে যি যি কামনা প্ৰাৰ্থনা কৰে—পশু, পুত্ৰ, ধন আদি—সেই সেই বৰ কুৰ্কুৰী, তীৰ্থৰ অধিষ্ঠাত্ৰী দেৱী, দেৱেশী, দান কৰে।
Verse 3
क्षेत्रपालो वसेत्तत्र ढौण्ढेशो नाम नामतः । तस्य चाराधनं कृत्वा नारी वा पुरुषोऽपि वा
তাত ক্ষেত্ৰপাল বাস কৰে, নামত Ḍhauṇḍheśa বুলি জনা যায়। তেওঁৰ আৰাধনা কৰি, নাৰী হওক বা পুৰুষ হওক—
Verse 4
वन्दनादपि राजेन्द्र दौर्भाग्यं नाशमाप्नुयात् । अपुत्रो लभते पुत्रमधनो धनमुत्तमम्
হে ৰাজেন্দ্ৰ, কেৱল বন্দনাৰ দ্বাৰাইও দুর্ভাগ্য নাশ পায়। অপুত্ৰ লোকে পুত্ৰ লাভ কৰে, আৰু ধনহীন লোকে উত্তম ধন পায়।
Verse 5
नारी नरस्तथाप्येवं लभते काममुत्तमम् । स्पर्शनाद्दर्शनात्तस्य तीर्थस्य विधिपूर्वकम्
এইদৰে নাৰী হওক বা পুৰুষ হওক, বিধিপূৰ্বক সেই তীৰ্থ স্পৰ্শ কৰি আৰু দৰ্শন কৰি উত্তম কাম্যফল লাভ কৰে।
Verse 205
अध्यायः
অধ্যায় সমাপ্ত।