Adhyaya 204

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । भृगुतीर्थं ततो गच्छेत्तीर्थराजमनुत्तमम् । पैतामहं महापुण्यं सर्वपातकनाशनम्

শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: তাৰ পাছত ভৃগু-তীৰ্থলৈ যাব লাগে—তীৰ্থৰাজ অনুত্তম; ‘পৈতামহ’ নামে খ্যাত, মহাপুণ্য আৰু সকলো পাপ নাশক।

Verse 2

ब्रह्मणा तत्र तीर्थे तु पुरा वर्षशतत्रयम् । आराधनं कृतं शम्भोः कस्मिंश्चित्कारणान्तरे

সেই তীৰ্থত প্ৰাচীন কালত ব্ৰহ্মাই কোনো এক বিশেষ কাৰণত শম্ভুৰ আৰাধনা তিনিশ বছৰ ধৰি কৰিছিল।

Verse 3

युधिष्ठिर उवाच । किमर्थं मुनिशार्दूल ब्रह्मा लोकपितामहः । आराधयद्देवदेवं महाभक्त्या महेश्वरम्

যুধিষ্ঠিৰ ক’লে: হে মুনিশাৰ্দূল, কি কাৰণত লোকপিতামহ ব্ৰহ্মাই মহাভক্তিৰে দেৱদেৱ মহেশ্বৰক আৰাধনা কৰিছিল?

Verse 4

आराध्यः सर्वभूतानां जगद्भर्ता जगद्गुरुः । श्रोतव्यं श्रोतुमिच्छामि महदाश्चर्यमुत्तमम्

সকলো ভূতৰ আৰাধ্য তেওঁ—জগতৰ ধাৰক, জগতৰ গুৰু। শুনিবলগীয়া যি, সেই মহৎ আৰু পৰম আশ্চৰ্য মই শুনিবলৈ ইচ্ছা কৰোঁ।

Verse 5

धर्मपुत्रवचः श्रुत्वा मार्कण्डेयो मुनीश्वरः । कथयामास तद्वृत्तमितिहासं पुरातनम्

ধৰ্মপুত্ৰ (যুধিষ্ঠিৰ)ৰ বাক্য শুনি, মুনীশ্বৰ মাৰ্কণ্ডেয়ই সেই বৃত্তান্ত ক’বলৈ ধৰিলে—যি ঘটিছিল তাৰ প্ৰাচীন ইতিাহাস, পুৰাতন পৰম্পৰা।

Verse 6

मार्कण्डेय उवाच । स्वपुत्रिकामभिगन्तुमिच्छन्पूर्वं पितामहः । शप्तस्तु देवदेवेन कोपाविष्टेन सत्तम

মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: হে সত্তম! পূৰ্বে পিতামহ (ব্ৰহ্মা) নিজৰেই কন্যাৰ ওচৰলৈ যাবলৈ ইচ্ছা কৰিছিল; তেতিয়া ক্ৰোধে আৱিষ্ট দেৱদেৱে তেওঁক শাপ দিলে।

Verse 7

वेदास्तव विनश्यन्ति ज्ञानं च कमलासन । अपूज्यः सर्वलोकानां भविष्यसि न संशयः

হে কমলাসন! তোমাৰ বেদসমূহ আৰু জ্ঞান ক্ষয় পাব; তুমি সকলো লোকৰ বাবে অপূজ্য হ’বা—ইয়াত কোনো সন্দেহ নাই।

Verse 8

एवं दत्ते ततः शापे ब्रह्मा खेदावृतस्तदा । रेवाया उत्तरे कूले स्नात्वा वर्षशतत्रयम् । तोषयामास देवेशं तुष्टः प्रोवाच शङ्करः

এইদৰে শাপ দিয়া হ’লে, তেতিয়া ব্ৰহ্মা শোকে আচ্ছন্ন হ’ল। ৰেৱাৰ উত্তৰ তীৰত স্নান কৰি তিনিশ বছৰ ধৰি তেওঁ দেৱেশক তুষ্ট কৰিলে; সন্তুষ্ট হৈ শংকৰ ক’লে।

Verse 9

पूज्यस्त्वं भविता लोके प्राप्ते पर्वणि पर्वणि । अहमत्र च वत्स्यामि देवैश्च पितृभिः सह

হে মহাত্মা, প্ৰতিটো পৰ্বণি-পৰ্বণিত লোকত তুমি পূজ্য হ’বা; আৰু মইও ইয়াত দেৱতা আৰু পিতৃসকলৰ সৈতে বাস কৰিম।

Verse 10

श्रीमार्कण्डेय उवाच । तदाप्रभृति तत्तीर्थं ख्यातिं प्राप्तं पितामहात् । सर्वपापहरं पुण्यं सर्वतीर्थेष्वनुत्तमम्

শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: তেতিয়াৰ পৰা সেই তীৰ্থ পিতামহ (ব্ৰহ্মা)ৰ দ্বাৰা খ্যাতি লাভ কৰিলে। ই পবিত্ৰ, সকলো পাপ হৰণ কৰে, আৰু সকলো তীৰ্থৰ মাজত অনুত্তম।

Verse 11

तत्र भाद्रपदे मासि कृष्णपक्षे विशेषतः । अमावास्यां तु यः स्नात्वा तर्पयेत्पितृदेवताः

তাত—বিশেষকৈ ভাদ্ৰপদ মাহৰ কৃষ্ণপক্ষত—যি জনে অমাৱস্যাৰ দিনা স্নান কৰি পিতৃ-দেৱতাসকলক তৰ্পণ অৰ্পণ কৰে…

Verse 12

पिण्डदानेन चैकेन तिलतोयेन वा नृप । तृप्यन्ति द्वादशाब्दानि पितरो नात्र संशयः

হে নৃপ! কেৱল এটা পিণ্ডদানেই হওক বা তিল-মিশ্ৰিত জলে হওক, পিতৃসকল বাৰ বছৰৰ বাবে তৃপ্ত হয়—ইয়াত কোনো সন্দেহ নাই।

Verse 13

कन्यागते तु यस्तत्र नित्यं श्राद्धप्रदो भवेत् । अवाप्य तृप्तिं तत्पूर्वे वल्गन्ति च हसन्ति च

কিন্তু সূৰ্য কন্যা ৰাশিত প্ৰৱেশ কৰিলে, যি জনে তাত নিয়মিত শ্ৰাদ্ধ প্ৰদান কৰে—তৃপ্তি লাভ কৰি তাৰ পূৰ্বপুৰুষসকল আনন্দে উল্লাস কৰে আৰু হাঁহে।

Verse 14

सर्वेषु पितृतीर्थेषु श्राद्धं कृत्वास्ति यत्फलम् । तत्फलं समवाप्नोति दर्शे तत्र न संशयः

সকলো পিতৃ-তীৰ্থত শ্ৰাদ্ধ কৰিলে যি ফল লাভ হয়, দৰ্শা অমাৱস্যাত তাতেই শ্ৰাদ্ধ কৰিলে সেই একে ফল নিশ্চিতভাৱে পোৱা যায়—সন্দেহ নাই।

Verse 15

पैतामहे नरः स्नात्वा पूजयन्पार्वतीपतिम् । मुच्यते नात्र सन्देहः पातकैश्चोपपातकैः

পৈতামহ-তীৰ্থত মানুহে স্নান কৰি পাৰ্বতীপতি প্ৰভুক পূজা কৰিলে, সি পাপ আৰু উপপাপৰ পৰা নিশ্চিতভাৱে মুক্ত হয়—সন্দেহ নাই।

Verse 16

तत्र तीर्थे मृतानां तु नराणां भावितात्मनाम् । अनिवर्तिका गती राजन्रुद्रलोकादसंशयम्

হে ৰাজন, সেই তীৰ্থত সংযমী আৰু শুদ্ধচিত্ত লোকসকলৰ মৃত্যু হ’লে, তেওঁলোকৰ গতি অনিবর্তনীয় হয়; নিঃসন্দেহে তেওঁলোকে ৰুদ্রলোক লাভ কৰে আৰু পুনৰ নাহে।

Verse 204

अध्यायः

অধ্যায় সমাপ্ত।