Adhyaya 202

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । तस्यैवानन्तरं चान्यच्छिखितीर्थमनुत्तमम् । प्रधानं सर्वतीर्थानां पञ्चायतनमुत्तमम्

মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: “তাৰ ঠিক পাছতেই ‘শিখিতীৰ্থ’ নামে আন এটা অনুত্তম তীৰ্থ আছে। ই সকলো তীৰ্থৰ মাজত প্ৰধান, আৰু পঞ্চায়তন (পাঁচ দেৱতাৰ) উত্তম উপাসনাস্থল।”

Verse 2

तत्र तीर्थे तपस्तप्त्वा शिखार्थं हव्यवाहनः । शिखां प्राप्य शिखी भूत्वा शिखाख्यं स्थापयञ्छिवम्

সেই তীৰ্থত হব্যৱাহন (অগ্নি) শিখা লাভৰ উদ্দেশ্যে তপস্যা কৰিলে। শিখা পাই ‘শিখী’ হৈ, তাতে শিৱক প্ৰতিষ্ঠা কৰি তেখেতক ‘শিখাখ্য’ নামে স্থাপন কৰিলে।

Verse 3

प्रतिपच्छुक्लपक्षे या भवेदाश्वयुजे नृप । तदा तीर्थवरे गत्वा स्नात्वा वै नर्मदाजले

হে নৃপ, আশ্বযুজ মাহৰ শুক্লপক্ষৰ প্ৰতিপদা যেতিয়া হয়, তেতিয়া সেই শ্ৰেষ্ঠ তীৰ্থলৈ গৈ নর্মদাৰ জলে নিশ্চয় স্নান কৰিব লাগে।

Verse 4

देवानृषीन् पित्ःंश्चान्यांस्तर्पयेत्तिलवारिणा । हिरण्यं ब्राह्मणे दद्यात्संतर्प्य च हुताशनम्

তিল-মিশ্ৰিত জলেৰে দেৱ, ঋষি, পিতৃ আৰু আনসকলক তৰ্পণ কৰিব। হুতাশন অগ্নিকো সন্তুষ্ট কৰি ব্ৰাহ্মণক সোণ দান দিব।

Verse 5

गन्धमाल्यैस्तथा धूपैस्ततः सम्पूजयेच्छिवम् । अनेन विधिनाभ्यर्च्य शिखितीर्थे महेश्वरम्

তাৰ পাছত সুগন্ধ, মালা আৰু ধূপেৰে শিৱক সম্পূৰ্ণভাৱে পূজা কৰিব। এই বিধি অনুসাৰে শিখিতীৰ্থত মহেশ্বৰক অৰ্চনা কৰিলে ইষ্টফল লাভ হয়।

Verse 6

विमानेनार्कवर्णेन ह्यप्सरोगणसंवृतः । गीयमानस्तु गन्धर्वैर्रुद्रलोकं स गच्छति

সূৰ্যবৰ্ণ বিমানে আৰোহী হৈ, অপ্সৰাগণৰ দলেৰে পৰিবেষ্টিত আৰু গন্ধৰ্বসকলৰ গীতে গীতিমান হৈ, সি ৰুদ্ৰলোকলৈ গমন কৰে।

Verse 7

शत्रुक्षयमवाप्नोति तेजस्वी जायते भुवि

সি শত্রুনাশ লাভ কৰে আৰু পৃথিৱীত তেজস্বী তথা শক্তিমান হৈ জন্মে।

Verse 202

अध्यायः

অধ্যায়—ই অধ্যায়ৰ চিহ্ন।