Adhyaya 201
এই অধ্যায়ত শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ঋষিয়ে মহীপালক উদ্দেশ্য কৰি তীৰ্থ-উপদেশৰূপে দেবতীৰ্থৰ মাহাত্ম্য বৰ্ণনা কৰে আৰু ধৰ্মনিষ্ঠ ৰাজধৰ্মৰ আদৰ্শ হিচাপে যুধিষ্ঠিৰক স্মৰণ কৰায়। দেবতীৰ্থক ‘অনুপম’ বুলি কোৱা হৈছে—য’ত সিদ্ধগণ আৰু ইন্দ্ৰসহ দেবতাসকলৰ সান্নিধ্য থাকে। ইয়াত স্নান, দান, জপ, হোম, স্বাধ্যায় আৰু দেবতা-অৰ্চনা আদি পুণ্যকৰ্ম তীৰ্থৰ স্বাভাৱিক শক্তিৰে ‘অনন্ত’ ফল প্ৰদান কৰে বুলি কোৱা হৈছে। ভাদ্ৰপদ মাহৰ কৃষ্ণপক্ষৰ ত্ৰয়োদশীক বিশেষ প্ৰধান তিথি হিচাপে নিৰ্দেশ কৰা হৈছে, কাৰণ প্ৰাচীনকালত সেই দিন দেবতাসকলৰ বাস আছিল বুলি মানা হয়। ত্ৰয়োদশীত স্নান কৰি বিধিমতে শ্ৰাদ্ধ সম্পন্ন কৰি, দেবতাসকলে প্ৰতিষ্ঠা কৰা বৃষভধ্বজ (শিৱ)ৰ পূজা কৰিবলৈ উপদেশ দিয়া হৈছে। ইয়াৰ ফলত সকলো পাপ শুদ্ধ হয় আৰু শেষত ৰুদ্ৰলোক প্ৰাপ্তিৰ আশ্বাস দিয়া হৈছে।
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेन्महीपाल देवतीर्थमनुत्तमम् । यत्र सिद्धा महाभागा देवाः सेन्द्रा युधिष्ठिर
শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: তাৰ পাছত, হে ভূমিপাল, অনুত্তম দেব-তীৰ্থলৈ যোৱা উচিত; য’ত মহাভাগ্যবান দেৱসকল ইন্দ্ৰসহ সিদ্ধি লাভ কৰিছিল, হে যুধিষ্ঠিৰ।
Verse 2
स्नानं दानं जपो होमः स्वाध्यायो देवतार्चनम् । तत्र तीर्थप्रभावेन कृतमानन्त्यमश्नुते
তাত স্নান, দান, জপ, হোম, স্বাধ্যায় আৰু দেবতাৰ অৰ্চনা—যি কিছুমান কৰা হয়, সেই তীৰ্থৰ প্ৰভাৱত অনন্ত পুণ্যফল লাভ হয়।
Verse 3
विशेषाद्भाद्रपदे तु कृष्णपक्षे त्रयोदशीम् । प्रधानं सर्वतीर्थानां देवैरध्यासितं पुरा
বিশেষকৈ ভাদ্ৰপদ মাহৰ কৃষ্ণপক্ষৰ ত্ৰয়োদশীত, এই দেব-তীৰ্থ সকলো তীৰ্থৰ ভিতৰত প্ৰধান—পূৰ্বে দেৱসকলে আশ্ৰয় লৈ পবিত্ৰ কৰা।
Verse 4
स्नात्वा त्रयोदशीदिने श्राद्धं कृत्वा विधानतः । देवैः संस्थापितं देवं सम्पूज्य वृषभध्वजम् । सर्वपापविनिर्मुक्तो रुद्रलोकमवाप्नुयात्
ত্ৰয়োদশী দিনত স্নান কৰি বিধিমতে শ্ৰাদ্ধ সম্পন্ন কৰি, দেৱতাসকলে প্ৰতিষ্ঠা কৰা দেৱ—বৃষভধ্বজ (বৃষভ-ধ্বজধাৰী শিৱ)ক যথাবিধি সম্পূৰ্ণ পূজা কৰিব লাগে। তেনে কৰিলে সকলো পাপৰ পৰা মুক্ত হৈ ৰুদ্ৰলোক লাভ কৰে।
Verse 201
अध्याय
অধ্যায় (অধ্যায়-সমাপ্তিৰ চিহ্ন)।