Adhyaya 196

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । ततो गच्छेद्धराधीश हंसतीर्थमनुत्तमम् । यत्र हंसस्तपस्तप्त्वा ब्रह्मवाहनतां गतः

শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: তাৰ পাছত, হে ধৰাধীশ, অনুত্তম হংসতীৰ্থলৈ যোৱা উচিত—য’ত হংসে তপস্যা কৰি ব্ৰহ্মাৰ বাহনত্ব লাভ কৰিছিল।

Verse 2

हंसतीर्थे नरः स्नात्वा दानं दत्त्वा च काञ्चनम् । सर्वपापविनिर्मुक्तो ब्रह्मलोकं स गच्छति

হংসতীৰ্থত মানুহে স্নান কৰি আৰু কাঁচন (সোণ) দান কৰি, সকলো পাপৰ পৰা মুক্ত হয় আৰু ব্ৰহ্মলোকলৈ গমন কৰে।

Verse 3

हंसयुक्तेन यानेन तरुणादित्यवर्चसा । सर्वकामसमृद्धेन सेव्यमानोऽप्सरोगणैः

তেওঁ হংসযুক্ত বিমানে আৰূঢ় হয়, উদীয়মান সূৰ্যৰ দৰে দীপ্তিমান; সকলো কামনাৰে সমৃদ্ধ, আৰু অপ্সৰাগণৰ দলে দলে সেবিত।

Verse 4

तत्र भुक्त्वा यथाकामं सर्वान् भोगान् यथेप्सितान् । जातिस्मरो हि जायेत पुनर्मानुष्यमागतः

তাত যিদৰে ইচ্ছা তেনেদৰে আৰু যি ভোগ কামনা কৰে সেই সকলো ভোগ উপভোগ কৰি, যেতিয়া সি পুনৰ মানৱ জন্মলৈ ঘূৰি আহে, তেতিয়া নিশ্চয়েই পূৰ্বজন্ম-স্মৃতি থকা (জাতিস্মৰ) হৈ জন্মে।

Verse 5

संन्यासेन त्यजेद्देहं मोक्षमाप्नोति भारत

হে ভাৰত! যদি সি সন্ন্যাসৰ দ্বাৰা দেহ ত্যাগ কৰে, তেন্তে সি মোক্ষ লাভ কৰে।

Verse 6

एतत्ते कथितं पार्थ हंसतीर्थस्य यत्फलम् । सर्वपापहरं पुण्यं सर्वदुःखविनाशनम्

হে পাৰ্থ! হংসতীৰ্থৰ যি ফল, সেয়া মই তোমাক ক’লোঁ; ই পবিত্ৰ, সকলো পাপ হৰণ কৰে আৰু সকলো দুখ বিনাশ কৰে।

Verse 196

अध्याय

অধ্যায় (শিৰোনাম)।