Adhyaya 166

Verse 1

मार्कण्डेय उवाच । ततः सिद्धेश्वरी देवी वैष्णवी पापनाशिनी । आनन्दं परमं प्राप्ता दृष्ट्वा स्थानं सुशोभनम्

মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: তেতিয়া সিদ্ধেশ্বৰী দেৱী—বৈষ্ণৱী, পাপনাশিনী—সেই অতি শোভন পবিত্ৰ স্থান দৰ্শন কৰি পৰম আনন্দ লাভ কৰিলে।

Verse 2

तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा पूजयेत्पितृदेवताः । देवीं पश्यति यो भक्त्या मुच्यते सर्वपातकैः

সেই তীৰ্থত মানুহে স্নান কৰি পিতৃ-দেৱতাসকলৰ পূজা কৰিব লাগে। যি ভক্তিভাৱে তাত দেৱীক দৰ্শন কৰে, সি সকলো পাপ আৰু পতনৰ পৰা মুক্ত হয়।

Verse 3

मृतवत्सा तु या नारी वन्ध्या स्त्रीजननी तथा । पुत्रं सा लभते नारी शीलवन्तं गुणान्वितम्

যি নাৰীৰ সন্তান মৃত্যু পাইছে, যি বন্ধ্যা, আৰু যি কেৱল কন্যাসন্তানেই জন্ম দিয়ে—সেই নাৰী পুত্ৰ লাভ কৰে, যি শীলৱান আৰু গুণসমৃদ্ধ।

Verse 4

तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पश्येद्देवीं सुभक्तितः । अष्टम्यां वा चतुर्दश्यां सर्वकालेऽथवा नृप

হে নৃপতি! যি কোনো ব্যক্তি সেই তীৰ্থত স্নান কৰি সত্য ভক্তিৰে দেৱীৰ দৰ্শন কৰে—অষ্টমী বা চতুৰ্দশী তিথিত, অথবা যিকোনো সময়তে—(প্ৰশংসিত ফল লাভ কৰে)।

Verse 5

सङ्गमे तु ततः स्नाता नारी वा पुरुषोऽपि वा । पुत्रं धनं तथा देवी ददाति परितोषिता

সেই পবিত্ৰ সংগমত স্নান কৰি, নাৰী হওক বা পুৰুষ—দেৱী সন্তুষ্ট হৈ সন্তান আৰু ধন দান কৰে।

Verse 6

गोत्ररक्षां प्रकुरुते दृष्टा देवी सुपूजिता । प्रजां च पाति सततं पूज्यमाना न संशयः

দেৱীক দৰ্শন কৰি আৰু বিধিমতে সুপূজা কৰিলে, তেওঁ গোত্ৰৰ ৰক্ষা কৰে; আৰু পূজিতা হৈ সদায় সন্তান-সন্ততিক ৰক্ষা কৰে—ইয়াত কোনো সন্দেহ নাই।

Verse 7

नवम्यां च महाराज स्नात्वा देवीमुपोषितः । पूजयेत्परया भक्त्या श्रद्धापूतेन चेतसा

আৰু হে মহাৰাজ! নবমী তিথিত স্নান কৰি আৰু উপবাস পালন কৰি, শ্ৰদ্ধাৰে পবিত্ৰ হোৱা মনেৰে পৰম ভক্তিত দেৱীৰ পূজা কৰিব লাগে।

Verse 8

स गच्छेत्परमं लोकं यः सुरैरपि दुर्लभः

সেই ব্যক্তি পৰম লোক লাভ কৰে, যি দেৱতাসকলৰ বাবেও অতি দুৰ্লভ।

Verse 166

। अध्याय

অধ্যায় (অধ্যায়-বিভাজনৰ চিহ্ন)।