Adhyaya 165

Verse 1

श्रीमार्कण्डेय उवाच । नर्मदादक्षिणे कूले सिद्धेश्वरमिति श्रुतम् । तीर्थं परं महाराज सिद्धैः कृतमिति प्रभो

শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: নর্মদাৰ দক্ষিণ তীৰত ‘সিদ্ধেশ্বৰ’ নামে এক স্থানৰ কথা শোনা যায়। হে মহাৰাজ, হে প্ৰভু, ই সিদ্ধসকলৰ দ্বাৰা প্ৰতিষ্ঠিত পৰম তীৰ্থ।

Verse 2

तत्र तीर्थं महापुण्यं सर्वतीर्थेषु पावनम् । नर्मदाया महाराज दक्षिणं कूलमाश्रितम्

তাত এক মহাপুণ্য তীৰ্থ আছে, সকলো তীৰ্থৰ মাজত অতি পাৱন। হে মহাৰাজ, ই নর্মদাৰ দক্ষিণ তীৰত অৱস্থিত।

Verse 3

तत्र तीर्थे नरः स्नात्वा तर्पयेत्पितृदेवताः । श्राद्धं तत्रैव यो दद्यात्पित्ःनुद्दिश्य भारत

হে ভাৰত, সেই তীৰ্থত স্নান কৰি মানুহে পিতৃ-দেৱতাসকলক তৰ্পণ দিব লাগে। যি জনে তাতেই পিতৃসকলক উদ্দেশ কৰি শ্ৰাদ্ধ কৰে, সি বিশেষ ফল লাভ কৰে।

Verse 4

तृप्यन्ति पितरस्तस्य द्वादशाब्दान्न संशयः । तत्र तीर्थे तु यो भक्त्या स्नात्वा पूजयते शिवम्

তাৰ পিতৃসকল বাৰ বছৰ পৰ্যন্ত তৃপ্ত থাকে—ইয়াত সন্দেহ নাই। আৰু যি জনে সেই তীৰ্থত ভক্তিৰে স্নান কৰি শিৱক পূজা কৰে, সি নিশ্চিত পুণ্য লাভ কৰে।

Verse 5

रात्रौ जागरणं कृत्वा पठेत्पौराणिकीं कथाम् । ततः प्रभाते विमले स्नानं कुर्याद्यथाविधि

ৰাতি জাগৰণ কৰি পুৰাণীয় পবিত্ৰ কাহিনী পাঠ কৰিব লাগে। তাৰ পাছত নিৰ্মল প্ৰভাতত বিধি অনুসাৰে স্নান কৰিব।

Verse 6

वीक्षते गिरिजाकान्तं स गच्छेत्परमां गतिम् । पुरा सिद्धा महाभागाः कपिलाद्या महर्षयः

গিৰিজাকান্ত—গিৰিজাৰ প্ৰিয় শিৱ—ক যি দৰ্শন কৰে, সি পৰম গতি লাভ কৰে। পূৰ্বকালত কপিল আদি মহাভাগ সিদ্ধ মহর্ষিসকলো এইদৰে খ্যাত হৈছিল।

Verse 7

जपन्तश्च परं ब्रह्म योगसिद्धा महाव्रताः । सिद्धिं ते परमां प्राप्ता नर्मदायाः प्रभावतः

পৰম ব্ৰহ্মৰ জপ কৰি, যোগত সিদ্ধ আৰু মহাব্ৰতত দৃঢ় সেই ঋষিসকলে নর্মদাৰ প্ৰভাৱত পৰম সিদ্ধি লাভ কৰিলে।

Verse 165

। अध्याय

অধ্যায় (ইয়াতে অধ্যায়-সমাপ্তি সূচক)।