Adhyaya 162
অধ্যায় ১৬২ত অবন্তীখণ্ডৰ গোপেশ্বৰ তীৰ্থৰ সংক্ষিপ্ত মাহাত্ম্য বৰ্ণিত। মাৰ্কণ্ডেয় ঋষিয়ে সৰ্পক্ষেত্ৰৰ পিছত পৰৱৰ্তী তীৰ্থযাত্ৰাৰ গন্তব্য হিচাপে গোপেশ্বৰক উল্লেখ কৰি, কৰ্ম আৰু উপাসনাৰ সৈতে জড়িত ক্ৰমবদ্ধ ফল-সিদ্ধান্ত স্থাপন কৰে। কোৱা হৈছে যে তীৰ্থত এবাৰ স্নান কৰিলেই পাতক নাশ হয়। কিন্তু স্নানৰ পিছত স্বেচ্ছাৰে দেহত্যাগ কৰাটো নিন্দনীয়—এনে ব্যক্তি শিৱালয়লৈ গৈ পেলালেও ‘পাপ-সংযুক্ত’ হৈয়ে থাকে; তীৰ্থশক্তিৰ দুৰ্ব্যৱহাৰ ৰোধৰ বাবে এই ধৰ্মসীমা দেখুওৱা হৈছে। স্নানৰ পিছত ঈশ্বৰৰ পূজা কৰিলে সৰ্বপাপমুক্তি লাভ কৰি ৰুদ্ৰলোক প্ৰাপ্তি হয়। ৰুদ্ৰলোকৰ ভোগৰ পিছত ধৰ্মিষ্ঠ ৰজা ৰূপে পুনর্জন্ম, আৰু লৌকিক ফলস্বৰূপে হাতী-ঘোঁৰা-ৰথ, পৰিচাৰক, অন্য ৰজাৰ সন্মান আৰু দীঘলীয়া সুখময় জীৱন লাভ হয় বুলি ফলশ্ৰুতি কোৱা হৈছে।
Shlokas
Verse 1
श्रीमार्कण्डेय उवाच । गोपेश्वरं ततो गच्छेत्सर्पक्षेत्रादनन्तरम् । यत्र स्नानेन चैकेन मुच्यन्ते पातकैर्नराः
শ্ৰী মাৰ্কণ্ডেয় ক’লে: তাৰ পিছত সৰ্পক্ষেত্ৰৰ তৎক্ষণাৎ পাছতে গোপেশ্বৰলৈ যাব লাগে; য’ত একেবাৰ স্নান কৰিলেই মানুহ পাপৰ পৰা মুক্ত হয়।
Verse 2
तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा कुरुते प्राणसंक्षयम् । स गच्छेद्यदि युक्तोऽपि पापेन शिवमन्दिरम्
সেই তীৰ্থত যি স্নান কৰি প্ৰাণত্যাগ কৰে, সি—পাপেৰে আৱৃত হলেও—শিৱৰ ধাম, শিৱমন্দিৰ সদৃশ দিৱ্য লোকলৈ গমন কৰে।
Verse 3
तत्र तीर्थे तु यः स्नात्वा पूजयेद्देवमीश्वरम् । मुच्यते सर्वपापैश्च रुद्रलोकं स गच्छति
সেই তীৰ্থত যি স্নান কৰি ঈশ্বৰ দেৱৰ পূজা কৰে, সি সকলো পাপৰ পৰা মুক্ত হয় আৰু ৰুদ্ৰলোকলৈ গমন কৰে।
Verse 4
क्रीडित्वा च यथाकामं रुद्रलोके महातपाः । इह मानुष्यतां प्राप्य राजा भवति धार्मिकः
ৰুদ্ৰলোকত ইচ্ছামতে আনন্দ উপভোগ কৰি, সেই মহাতপস্বী পুনৰ ইয়াত মানৱজন্ম লাভ কৰি ধৰ্মিক ৰজা হয়।
Verse 5
हस्त्यश्वरथसम्पन्नो दासीदाससमन्वितः । पूज्यमानो नरेन्द्रैश्च जीवेद्वर्षशतं सुखी
হাতী-ঘোঁৰা-ৰথেৰে সমৃদ্ধ, দাসী-দাসেৰে পৰিবেষ্টিত, নৰেন্দ্ৰসকলৰ দ্বাৰা সন্মানিত হৈ, সি সুখেৰে শতবৰ্ষ জীয়াই থাকে।
Verse 162
। अध्याय
॥ অধ্যায় ॥ (অধ্যায়-সমাপ্তিৰ চিহ্ন)